Mag-log inเมื่อเฌอเอมถูกนำวิญญาณไปผิดฝาผิดตัว ยมทูตจึงให้เธอได้มาเกิดใหม่ แต่การเกิดใหม่ครั้งนี้กลับทำให้เธออยากจะหลั่งน้ำตา เมื่อต้องมาอยู่ในร่างของเด็กหญิงนามว่า "ชะอม"
view more“นายพูดอะไรเหลวไหล พวกเราไปดูน้องใหม่กันเถอะไม่รู้ว่าเจ้าพวกนั้นจะดูแลดีหรือเปล่า” “อาการของนายดีขึ้นแล้วอย่างนั้นเหรอ” “อืม ไปเถอะ” ส่วนสาวน้อยชมพู่หลังจากข้าวกล่องของเธอถูกชายหนุ่มแปลกหน้าคนนั้นกินจนหมดเจ้าตัวจึงได้มาหาข้าวที่โรงอาหารกิน “จะกินอะไรดี
ช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในขณะชมพู่กำลังจะเดินมาที่รถของตนเพื่อจะนำหนังสือเรียนมาเก็บในขณะที่เธอกำลังเดินอยู่นั้นร่างของหญิงสาวก็ถูกใครบางคนกระแทกมาจากทางด้านข้าง “อ๊ะ!” ร่างบางส่งเสียงร้องเล็กน้อยโชคดีที่เธอใส่รองเท้าผ้าใบจึงทำให้ตั้งหลักได้ไม่ยาก และในขณะที่เธอกำลังจะหันไ
แขไขเอามือผลักอกของเขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที “ฉันไม่บอบบางขนาดนั้นหรอกค่ะ” จมูกแดง ๆ ของหล่อนทำให้พร้อมรู้สึกว่าเด็กสาวดูน่ารักน่าเอ็นดู ไวเท่าความคิดชายหนุ่มได้นำมือของตนวางลงบนศีรษะเล็ก ๆ ของเธอก่อนพูดออกมาด้วยความสำนึกผิด “พี่ขอโทษค่ะ ที่ทำให้น้องเจ็บตัว” หัวใจของแขไขคล
เสียงกรีดร้องแห่งความสนุกสนานดังขึ้นเมื่อมีเพื่อนเจ้าสาวรับดอกไม้ช่อสวยได้ หญิงวัยกลางคนผู้เป็นเพื่อนเก่ากันมานานมองภาพตรงหน้าด้วยความยินดีทว่าหนึ่งในนั้นก็อดที่จะทอดถอนใจไม่ได้ “ตอนนี้ฉันยังรู้สึกเสียดายอยู่เลยที่เราไม่ได้เกี่ยวดองกัน” คำพูดของแขไขได้เรียกรอยยิ้มขันจากชะอม
หลังจากคนในหมู่บ้านช่วยกันจัดการลอกลำห้วยและขุดให้ลึกขึ้นเสร็จเรียบร้อย พวกเขาเหล่านี้ก็หาได้ว่างเว้นจากงานการไม่เช่นเดียวกับครอบครัวของชะอม “แม่จ๋า หนูเองก็จะไปช่วยทุกคนดำนาด้วยนะจ๊ะ” มะขาม อ้อนแม่เสียงหวานจนคนฟังโดยเฉพาะผู้เป็นย่าอดรู้สึกหมั่นไส้หลานน้อยไม่ได้จึงได้เอ่ยสัพยอกออกมา
เช้าวันต่อมาไข้ของสองพี่น้องเริ่มลดอีกทั้งฝนที่ตกลงมาก็หยุดลงด้วยคงเหลือทิ้งไว้แค่สภาพความเสียหายของต้นไม้กิ่งไม้ล้มระเนระนาดตามรายทาง บุญมีพาลูกชายทั้งสองคนมายังเรือนหลังเดิมที่อยู่มาหลายสิบปีเมื่อเห็นสภาพความเสียหายของตัวเรือนเอียงไปด้านหนึ่งจะล้มมิล้มแหล่ชายวัยห้าสิบก็อดใจหายไม่ได้
“ข้าเข้าใจและข้าเองก็ดีใจที่หลานได้กลับมาอีกทั้งเธอนำความโชคดีมาให้คนจำนวนมากด้วย” บุญมีฟังในสิ่งที่เกลอรุ่นพี่เอ่ย เขาก็เห็นด้วยโดยไม่มีข้อโต้แย้งทั้งนี้เป็นเพราะนับตั้งแต่วันตรุษสงกรานต์เป็นต้นมาก็มีคนจำนวนไม่น้อยพากันมายังเรือนของตนเพื่อให้ชะอมแนะนำเรื่องอาหารการกินไม่ได้ขาด
แม้ว่าจะใกล้วันเปิดเรียนชะอมก็หาได้อยู่เฉย ถึงงานในครอบครัวจะมีจนล้นมือแล้วก็ตาม “ปู่จ๋า ช่วยดูสิ่งนี้หน่อยว่าเราพอจะสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ไหม” เด็กหญิงพูดพลางยื่นกระดาษที่เธอวาดรูปกังหันวิดน้ำออกไป ชายวัยห้าสิบมองสิ่งที่อยู่ในกระดาษอย่างตั้งใจ “ชะอม สิ่งนี้คืออะไร” “กังหันว





