Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

PERO wala namang sinabi si Vincent. Tahimik lang niyang ibinalik ang cellphone kay Kate, saka yumuko at nagpatuloy sa pagkain. Hindi iyon ang klase ng ulam na gusto niya, pero naka-tatlong mangkok siya ng kanin.Nagtaka si Lola. “Vincent ah, gaano katagal ka nang hindi kumakain?”Napatingin si Kate sa kanya ng pahapyaw. Malamang mula pa kagabi wala nang tulog at kain. May sakit ang mahal niya sa buhay, isang araw isang gabi na walang gana, kaya ngayon, kahit ano, masarap.Ngunit kalmado lang na sagot ni Vincent, “Lola, masyado lang talagang masarap ang luto ninyo.”Napangiti si Lola. “Kayo kasi laging busy. Kung may oras kayo, bumisita lang kayo, magluluto si Lola para sa inyo.”“Lola,” sabi ni Vincent habang hawak pa ang mangkok, parang bitin pa rin,“may mga unit sa condominium namin ni Kate na binebenta na ng mga owner. Paano kung bilhan namin kayo ng isa doon?”Agad na umiling si Lola, kumakaway pa ng kamay. “Hindi na kailangan. Masaya na ako rito. Kilala ko na lahat ng kapitbahay,

Sige na nga. Dahil sa mata nito, selos lang naman daw ang lahat ng nararamdaman niya kaya tinamad na siyang magpaliwanag. Isinuot ulit ni Kate ang earphones. Makalipas ang ilang oras na biyahe, dumating ang sasakyan sa underground parking ng buildingNaiwan pa rin ang singsing niya sa dashboard. Hindi niya na kinuha, bumaba na lang siya. Kapag may isang taong pilit na pinapahalagahan ang isang bagay, pero sa mata ng iba ay parang basura lang, nagiging katawa-tawa lang talaga.Hindi maganda ang lakad niya. Natural, mas mabilis si Vincent. Madali niya itong inabutan. Sabay silang sumakay ng elevator pauwi. Dalawang araw nang hindi nagpapalit ng damit si Vincent, tiyak na hindi na ito komportable. Pagdating sa bahay, dumiretso agad siya sa banyo ng master bedroom.Si Kate naman, kumuha ng malinis na pambahay at pumasok sa banyo ng guest room.Paglabas niya, tapos na ring maligo si Vincent. At nandoon na siya, nakaupo sa loob ng guest room. May hawak siyang libro, nakasandal sa upuan sa ta

Sa mga nakaraang araw, parang naging ugali na ng panahon, pagdating ng gabi, laging umuulan. Hindi pa katagalan ng makatulog si Kate, narinig na niya ang mga patak ng ulan sa bintana. Sa bawat paghinga niya, amoy na amoy pa rin ang bango ng tea seed cake shampoo. Pakiramdam niya, parang bumalik siya sa probinsya, sa gabing katabi niyang matulog ang Lola niya. Tahimik. Panatag. Safe. Kaya ang sarap ng tulog niya sa gabing iyon.Nagising siya sa tunog ng alarm clock.Sa unang sandali, lutang pa ang isip niya. Akala niya nasa bahay pa rin siya ng Lola niya kaya sakto lang ang init ng kumot, hindi malamig, hindi mainit. At sa paghinga niya, nandoon pa rin ang amoy ng tea seed cake… at—niyayakap niya ang Lola niya…Sandali.Niyayakap niya ang Lola niya? Bigla siyang nagising ng tuluyan.Imposible. Umuwi na siya mula sa bahay ng Lola kagabi..Pagmulat niya ng mata, unang bumungad ang kwelyo ng dark blue na pajama, tapos pataas—Adam’s apple, at bahagyang stubble sa baba…Parang may sumabog sa

Isa-isang tiningnan ni Vincent ang mga invoice, tapos biglang napatawa, isang malamig, mapanuyang tawa.“Shit,” napabuga siya ng hangin.“Sir…” Medyo nag-alangan si Vivian, halatang naguguluhan kung ano ang problema.“Walang kinalaman sa’yo,” malamig na sabi ni Vincent. “Ilabas mo lahat. Lahat ng sampu.”Kahit si Mitch, ramdam na may mali na. Mahinang tumawag, “Vincent…”Sa sandaling iyon, napansin ni Vivian si Kate na dahan-dahang lumalabas mula sa likod. Dahil sa pag-aalala, siya muna ang kinausap nito.“Mabuti naman at bumalik ka na. Okay ka lang ba? Are you alright?” tanong ni Vivian sa kanya..Sabay na napalingon sina Vincent at Mitch at sabay nilang nakita si Kate. Hindi alam ni Kate kung guni-guni lang niya, pero parang naglalagablab ang mga mata ni Vincent.Inasikaso muna siya ni Vivian. “Pwede ka bang umupo muna? Tatapusin ko lang ipakita sa kanila ’yung mga relo, tapos titingnan ko na ’yung ring mo.”“Anong ring?” Biglang naging alert si Vincent, bakas ang matinding pagbabant

“Kate! Mukhang sinasadya mo na talagang i-provoke ako ah!”May halong galit ang tingin ni Vincent. Sa totoo lang, pakiramdam ni Kate, siya rin ang nagbago. Parang nawala na ’yung dati niyang emotional stability at si Mitch, talagang may malaking ambag doon. “Mukhang nagkamali ako ng tingin sa’yo,” dagdag niya. “Dati akala ko gentle ka, sensible, marunong umintindi. Ngayon, ang galing mo palang manggulo. Tingnan mo si Mitch—”“Ayoko tumingin. Ikaw na lang. Extra look pa, para sakin.”Diretso siyang nag-cut in. Ayaw na niyang marinig kung gaano kabait, kagaling, o ka-special si Mitch.Napikon na rin si Vincent.. “Kung gano’n, huwag kang magsisi kapag pinuntahan ko siya!”Sa pagkakataong ito, talaga niyang isinuot ang earphones. Ibinaba siya ni Vincent sa tapat ng building. “May meeting pa ako mamaya—”Bumaba si Kate at bang!—isinara ang pinto ng kotse. Hindi niya na hinintay na matapos magsalita si Vincent. Ano man ang gagawin niya sa gabi, wala na siyang pakialam.Sa hapunan, nagluto si