Alle Kapitel von รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่): Kapitel 21 – Kapitel 30

เสียงจอแจเริ่มจางลงเหลือเพียงแสงไฟรางๆ จากหลอดบนเพดานรถทัวร์ที่จอดรออยู่ใกล้ทางออก ผู้คนทยอยขึ้นรถด้วยท่าทีเหนื่อยล้าปนตื่นเต้นจากการเดินชมสัตว์ในยามค่ำคืนเจนนิสตั้งใจจะขึ้นรถพร้อมกลุ่มเพื่อนที่เดินมาด้วยกัน ทว่าก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นบันไดรถ เสียงฝีเท้าหนักและแรงคว้าข้อมือจากด้านข้างทำให้เธอชะงัก“ขึ้นมานั่งกับผม”ภานุพูดเสียงเรียบ ไม่เปิดช่องให้เธอปฏิเสธเขาไม่รอคำตอบด้วยซ้ำ ร่างสูงดึงมือเธอเบาแต่หนักแน่น ก้าวนำไปทางด้านหลังสุดของรถ เบาะที่มืดและเงียบที่สุด ห่างไกลจากเสียงพูดคุยของกลุ่มผู้เข้าร่วมอบรมคนอื่นๆเจนนิสไม่ขัดขืน แม้จะรู้ว่าควรทำ เธอรู้ว่าเขาเริ่มอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เห็นเธอพยายามตีตัวออกห่าง ระหว่างทางเดินผ่านเบาะต่างๆ เธอได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วๆ ของเพื่อนร่วมทริป แต่หัวใจเธอกลับดังรัวอยู่ในอกเมื่อถึงที่นั่งหลังสุด ภานุปล่อยมือเธอ แล้วทรุดนั่งลงด้านใน เจนนิสมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะนั่งลงข้างๆเงียบไปครู่ใหญ่…ไฟในรถทัวร์หรี่ลงเมื่อประตูปิด เสียงแอร์เริ่มทำงานเบาๆ รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากลานจอดท่ามกลางความมืดและเสียงล้อบดถนนภานุลอบเหลือบมองเจนนิส เธอนั่งชิดหน้าต่าง มือกอดผ้าคลุมไ

รถทัวร์ยังวิ่งไปในความมืด เสียงลมภายนอกแทรกผ่านรอยต่อกระจกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ และในความสั่นไหวแผ่วเบาของถนน เจนนิสรู้สึกว่าหัวใจตัวเอง…สงบลงกว่าที่คิดไว้มากนัก อย่างน้อยก็ในอ้อมแขนอุ่นที่ไม่เร่งรัด แต่พร้อมจะอยู่ข้าง ๆ จนกว่าความกลัวในอดีตของเธอจะเลือนหายไปทีละนิด“แค่กอด…ให้รู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว” ภานุพูดต่อ พลางเอนหัวพิงพนัก ยอมผ่อนแขนลงเหลือเพียงสัมผัสอุ่นค้างไว้แรงสั่นเบาจากพื้นถนนทำให้ศีรษะของภานุเอนขยับตามจังหวะรถ เขาค่อย …ค่อยเลื่อนหัวซบใกล้ขึ้น จนแก้มร้อนวางเบา­เบาที่ช่วงบ่า และลาดลงแตะผิวนุ่มบริเวณซอกคอเจนนิส ฝ่ามือที่เคยกอดคลายอยู่ข้างเอว ขยับกระชับมากขึ้นเพียงนิดภานุหลับตา ปล่อยลมหายใจยาวซึมซาบกลิ่นอ่อนของแชมพูจากเส้นผมเธอ เคล้ากับกลิ่นไม้หอมอวลจาง ๆ ความอุ่นจากไอผิวทำให้จังหวะหายใจของทั้งคู่ค่อย ๆ สอดประสานจนกลืนไปกับเสียงเครื่องยนต์และล้อรถที่หมุนเนิบ ท่ามกลางห้องโดยสารที่เงียบสนิทภานุโน้มศีรษะลงอย่างเชื่องช้า ปลายจมูกสัมผัสลมหายใจอุ่นที่ซอกคอเจนนิส ก่อนจะกดริมฝีปากนุ่มลงแตะผิวเนื้อเบา ๆ แค่พอให้รู้สึกวูบวาบ เหมือนลมแรกของค่ำคืนเขาวางจูบอย่างแผ่วเบา เหมือนวางกลีบ

ในห้องที่เต็มไปด้วยเสียงลมหายใจถี่รัว เสียงจูบของภานุและเจนนิสดังก้องอยู่ในอากาศเสียงริมฝีปากที่สัมผัสกันดัง จ๊วบ จ๊วบ สะท้อนเป็นจังหวะ ทั้งเร้าใจและเต็มไปด้วยความปรารถนา เสียงชื้นของลิ้นและริมฝีปากผสานกันอย่างลึกซึ้งเสียงครางเบา ๆ จากเจนนิสเล็ดลอดผ่านริมฝีปาก บางทีเป็นเพียงลมหายใจสั้นที่สั่นเครือ บางครั้งก็สูงและยาวตามแรงอารมณ์เสียง “อืม…” “อือ…” ที่หลุดรอดออกมา แผ่วเบาแต่ทุ้มต่ำ น่าหลงใหลทุกจังหวะของจูบและการขยับร่าง เสียงเนื้อกระทบกันและเสียงจูบแนบแน่นยิ่งขับความรู้สึกให้อบอวลไปทั่วห้องเสียงจูบซ้ำ ๆ ที่ข้างหูและลำคอ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่สอดประสานเป็นดนตรีที่ไม่มีบท แต่งเติมบรรยากาศในค่ำคืนนั้นให้เร่าร้อนหลังทุกอย่างจบลง ภานุค่อย ๆ ประคองเจนนิสให้กลับมาเผชิญหน้า เขาโน้มตัวลงกดจูบซับแผ่ว ๆ ที่หน้าผากและริมฝีปากเธอ เหมือนจะบอกให้รับรู้ถึงความอ่อนโยนที่ยังเหลืออยู่เสมอ ไม่ว่าค่ำคืนนี้จะดุเดือดหรือเข้มข้นแค่ไหนจากนั้น ภานุเปิดน้ำล้างฟองสบู่ออกจากเรือนร่างเจนนิสอย่างทะนุถนอม เช็ดมือไล่ตั้งแต่แขน ไหล่ จนทั่วตัว เธอปล่อยตัวเองให้เขาดูแลเต็มที่ เหนื่อยจนแทบไม่มีแรงจะยืนเมื่อทุกอย่

นิ้วมือของภานุข้างหนึ่งกดเอวเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอหนีห่างจากสัมผัสของเขามืออีกข้างลูบปลอบแผ่นท้องที่เกร็งไหว ราวกับกล่อมเธอให้ปล่อยใจไปกับแรงดูดรุนแรงในทุกจังหวะทุกการขยับลิ้น ทุกแรงดูดที่ซึมลึก เจนนิสไม่อาจต้านทานได้ ร่างของเธอดิ้นไปมา สะโพกยกสูงรับสัมผัส ราวกับต้องการให้เขาลึกเข้าไปอีก…เสียงหายใจและเสียงครางประสานกันเป็นจังหวะร้อนแรง ท่ามกลางความลุ่มหลงเจนนิสครางเสียงสั่นไม่ขาดปาก เสียงหวานพร่าแทรกซึมในห้องจนแทบไม่มีช่องว่างให้ความเงียบ“อ๊า… อา… ภานุ…!”เธอเอามือสองข้างกดศีรษะภานุไว้แน่น ยิ่งปลายลิ้นเขาล้วงลึกและแรงดูดถี่ขึ้น ร่างเธอก็ยิ่งดิ้นสั่นสะท้านไปกับแรงกระตุ้นนั้น สะโพกเธอแอ่นเด้งรับทุกสัมผัส ราวกับไม่มีสิ่งใดจะหยุดความร้อนแรงนี้ได้แรงครางของเธอยิ่งชัดเจนขึ้นทุกที“อ๊า…อา… ฉัน…ไม่ไหวแล้ว…”ร่างเจนนิสกระตุก ดิ้นแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา มือของเธอขยุ้มผ้าปูเตียงไว้แน่น บางครั้งก็จิกหลังเขาอย่างลืมตัว เมื่อแรงดูดและปลายลิ้นของภานุพาเธอไปถึงขีดสุดและในที่สุด…หยาดน้ำใสที่ไหลหลั่งออกมา …คือหลักฐานแห่งความสุขสมที่ถูกปลดปล่อย เสียงลมหายใจของเจนนิสขาดห้วง ก่อนจะครางยาวออกมาอีก

เจนนิสดิ้นพล่านในอ้อมแขน ร่างกายแทบจะหมดแรงเสียงครางขาดห้วง หอบเหนื่อย สะโพกแอ่นหนีแรงกระแทกแต่ภานุกลับไม่ยอมปล่อย มือใหญ่ล็อกเอวเธอไว้แน่นนิ้วแข็งแรงขยุ้มสะโพกดึงร่างกลับมาตามแรงโยกทุกจังหวะที่เจนนิสจะผละหนี ภานุกลับกดสะโพกเข้าไปแรงขึ้น …ลึกขึ้น …อัดแน่นสุดทางเสียงกระแทกหนัก ๆ ตั้บ ตั้บ ย้ำจังหวะท้ายสุดในห้องความลึกและแรงทำให้เจนนิสสะดุ้งสุดตัว ตาลอยอ้าปากค้างร่างกายเธอปล่อยใจไปกับแรงปรารถนาของเขาจนแทบหยุดหายใจ“อ๊าาาา…!”เสียงครางสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นไหวขณะเดียวกัน ภานุเองก็กระแทกแกนกายเข้าไปสุดทาง…แนบชิดแน่นยิ่งกว่าเดิมความสุขซ่านแล่นวาบขึ้นพร้อมแรงอัดท้ายสุดของร่างใหญ่ที่แนบแน่นกับร่างขาวบอบบางภานุออกแรงกดสะโพกแนบชิดจนสุดลำ …แกนกายฝังลึกแน่นในร่างเจนนิสอย่างหมดจดกล้ามเนื้อที่แขนและหลังเกร็งจนเส้นเลือดปูดขึ้นชัดเจนตามแรงที่เขาขยุ้มเอวเธอไว้ภานุขบกรามแน่นเพื่อระบายแรงอารมณ์ที่กำลังไต่ถึงขีดสุดเสียงลมหายใจหนัก ๆ ผสานเสียงครางต่ำสะท้านออกมาจากลำคอ“อา… เจนนิส……!”เขายังโยกเอวช้า ๆ ดันเข้าไปลึกขึ้นอีก—ลึกจนสุดปลายความร้อนแรงที่แทรกซึมอยู่ในช่องทางแนบแน่นของเธ