รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่)

เธอกลับมาแล้ว…

ภานุยืนนิ่งอยู่ปลายทางเดินของโรงพยาบาล

“พญ.เจนนิส ศัลยแพทย์ทรวงอก”

ชื่อที่เคยผูกอยู่กับพี่สาวของเขา

ตอนแรกเขาแค่อยากรู้…ว่าเธอเป็นคนยังไง

แต่พอได้เห็นเธอในชุดกราวน์

เธอแม่ง…โคตรเหมือนพี่เขา

และเขา—ภานุ น้องชายของยิหวา

....

กริ่ง…กริ่ง…กริ่ง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในช่วงที่ผมกำลังเปลี่ยนเสื้อหลังออกเวร

เสียงปลายสายจากพยาบาลเวรเปลี่ยนเสียงธรรมดาของวัน ให้กลายเป็นห้วงเวลาเย็นยะเยือกในทันที

“คุณหมอภานุคะ… มีเคสฉุกเฉินเข้ามา คนไข้ชื่อ ‘ร้อยตำรวจโทยิหวา’ … เป็นญาติของคุณหมอใช่ไหมคะ?”

หัวใจผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ

“พี่สาวผมครับ… เกิดอะไรขึ้น”

“ได้รับบาดเจ็บจากเหตุระเบิดขณะปฏิบัติหน้าที่ค่ะ… ขณะนี้อยู่ระหว่างเตรียมเข้าห้องผ่าตัด แต่มีปัญหาว่าหมอผู้ช่วยผ่าตัดรายนี้ไม่สามารถทำหัตถการต่อได้แล้วค่ะ…”

คำว่า “หมอผู้ช่วยผ่าตัดทำต่อไม่ได้” ทำให้ผมสะดุด

“ใครเป็นหมอช่วย?”

“คุณหมอเจนนิสค่ะ…”

มือผมชะงัก ปลายนิ้วเกร็งเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ชื่อของเธอ—ชื่อที่ผมได้ยินมาตลอดหลายปี—แต่ไม่เคยเกี่ยวข้องกับชีวิตพี่สาวผมในบริบทแบบนี้มาก่อน

พี่สาวผม… กับคนที่รักเธอที่สุด… อยู่ในห้องผ่าตัดเดียวกัน

…แต่คนที่รักเธอ กลับลงมือไม่ได้

ผมไม่โทษเธอ

ผมเข้าใจดี

มันไม่ง่ายหรอก—กับการต้องยืนเฉย ๆ มองคนที่เรารักแน่นิ่งอยู่บนเตียงผ่าตัด

มันโหดร้ายเกินกว่าจะเรียกว่าวิชาชีพ

แต่ความเข้าใจ ไม่ได้หมายความว่าผมจะยืนดูเฉย ๆ

“ล็อกห้องไว้ ผมขอร่วมผ่าด้วย”

ผมพูดแค่นั้น ก่อนจะก้าวเท้าเร็วที่สุดเท่าที่ร่างกายจะพาไปได้

⸻