รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่)

เธอกลับมาแล้ว…ภานุยืนนิ่งอยู่ปลายทางเดินของโรงพยาบาลข้างตัวคือบอร์ดประกาศรายชื่อแพทย์เวรประจำแผนกตัวหนังสือขาวบนพื้นดำชัดเจนชื่อของเธออยู่ตรงนั้น — ชื่อที่เขาไม่เคยลืม“พญ.เจนนิส ศัลยแพทย์ทรวงอก”ชื่อที่เคยผูกอยู่กับพี่สาวของเขาชื่อที่เคยทำให้ผู้หญิงอย่าง ‘ยิหวา’ ร้องไห้เงียบ ๆ ทั้งคืนและชื่อเดียวกันนี้แหละ…ที่เขาเฝ้ามองมาตลอดในความเงียบ —ในฐานะ “แฟนเก่าของพี่สาว”ในฐานะ “ผู้หญิงที่เขาไม่ควรคิดอะไรเกินเลย”แต่เขาคิดและเขาคิดมาตลอดตอนแรกเขาแค่อยากรู้…ว่าเธอเป็นคนยังไงคนที่หักอกพี่สาวเขาแล้วเดินจากไปหน้าตาเฉยคนที่เลือก “ทุนต่อเฉพาะทาง” แทนที่จะอยู่กับพี่เขาคนที่กลับมาโดยไม่มีแม้แต่คำขอโทษแต่พอได้เห็นเธอในชุดกราวน์ในห้องผ่าตัดในแววตาเด็ดขาดกับคนไข้ในรอยยิ้มที่ไม่เคยเอ่ยถึงใครใหม่หลังกลับมาเขาก็รู้…เธอแม่ง…โคตรเหมือนพี่เขาเหมือนเกินไปเหมือนจนอยากขังไว้กับตัวเองคนเดียวและเขา—ภานุ น้องชายของยิหวาก็ไม่เคยรู้ตัวเลย…ว่า …เขารักผู้หญิงแบบพี่และอยากได้ผู้หญิงของพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่…....กริ่ง…กริ่ง…กริ่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในช่วงที่ผมกำลังเปลี่ยนเสื้อหลังออกเวรเส

ภานุปิดประตูห้องพักแพทย์เสียงดัง “กึก”เสียงล็อคประตูกลืนเข้าไปในความเงียบของห้องที่ไร้แสงไฟทุกดวงดับสนิทมีเพียงแสงจากหน้าจอที่ค่อย ๆ สว่างขึ้นภาพของเธอ—เจนนิสปรากฏอยู่ตรงนั้นบนหน้าจอที่เขาเปิดไว้ล่วงหน้าภาพใบหน้าที่เขารู้จักดีภาพรอยน้ำตาในวันที่เธอหมดทางหนีเสียงสะอื้นเบา ๆ ที่ยังหลอนอยู่ในหูเขาทุกคืนและแววตาที่เหมือนหลงทาง…จนตรอก…และน่าค้นหาจนแทบคลั่งภานุนั่งลงช้า ๆไม่พูดอะไรเขาแค่มองมองภาพนิ่งที่ยังส่งอารมณ์เหมือนมีชีวิตเหมือนเธอยังนั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนเสียงในหัวเขากำลังเอ่ยชื่อเขาเบา ๆ ผ่านน้ำตาเขาขยับนิ้วช้า ๆปลดกระดุมเสื้อแพทย์ทีละเม็ด…เสียงเสื้อคลุมลื่นไถลไปกับผิวเนื้อที่เริ่มร้อนจัดมืออีกข้างแตะที่อกตัวเองลูบขึ้นลงช้า ๆ ตามแรงหายใจที่หนักขึ้นโดยไม่รู้ตัวร่างกายภานุเอนพิงพนักเก้าอี้ เสียงหายใจเริ่มกระทบความเงียบในห้องเหมือนอะไรบางอย่างกำลังปะทุจากข้างในความรู้สึกร้อนวูบไล่ขึ้นตามผิวจากปลายนิ้วที่ลูบผ่านแผงอกไล่ลงหน้าท้องอย่างไม่ตั้งใจ…แต่จงใจทุกจังหวะเสียงเอื้อนครางต่ำ ๆ ถูกปล่อยออกจากลำคอราวกับกลั้นไว้ไม่ได้เหมือนอารมณ์ที่สะสมมาตลอดหลายปีเพิ่งได้รับก

เจนนิสเดินกลับมาที่ห้องพักแพทย์…ห้องเดิมที่เคยมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และเงาของใครบางคนตอนนี้มันเงียบเกินไป… จนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแผ่วเบาเธอวางแฟ้มคนไข้ลงบนโต๊ะ ก่อนจะยืนนิ่งมองไปรอบห้องที่ตรงมุมนั้น… ยิหวาเคยนั่งพิงกำแพงเล่นหมากฝรั่งที่ตรงโซฟานั้น… ยิหวาเคยนอนหลับตอนรอเธอผ่าตัดเสร็จเธอจำได้แม้แต่กลิ่นสบู่ของอีกฝ่ายที่ยังดูเหมือนลอยค้างอยู่ในอากาศห้าปี…ห้าปีที่เธอทิ้งยิหวาไว้ข้างหลังเพื่อวิ่งตามอนาคตของตัวเองห้าปีที่เธอคิดว่ายิหวาเกลียดเธอ เพราะเธอไม่เคยได้รับคำตอบกลับแต่สิ่งที่เธอเพิ่งรู้เมื่อกี้…คือการเลือกเดินของเธอในวันนั้นมันทำให้ใครบางคน “พัง”พังทั้งที่ยังหายใจเจนนิสดึงแฟ้มออกมาเปิด แต่สายตาเธอกลับเบลอเพราะม่านน้ำตานิ้วมือสั่น… หัวใจสั่นกว่าเธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เงยหน้าพิงพนัก พยายามหายใจลึกแต่กลับสะอื้นเบา ๆ ออกมาแทน“เราทำอะไรลงไปวะ…”เสียงที่หลุดออกมานั้น ไม่ใช่ของหมอที่เข้มแข็งแต่เป็นของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังต่อสู้กับความรู้สึกผิดในอดีตเธอเคยบอกตัวเองว่าทำดีที่สุดแล้วแต่ตอนนี้… เธอเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เธอเลือกในวันนั้นมันเรียกว่า “ดีที่สุด” จริงไ

แผนกฉุกเฉิน – ช่วงหัวค่ำภานุยืนอยู่หน้าห้องพักพยาบาล ก่อนเดินเข้าไปถามเสียงสุภาพ“พี่ ขอรบกวนถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ…พี่เคยทำงานกับหมอเจนนิสมาก่อนใช่ไหม?”พยาบาลหญิงวัยกลางคนที่นั่งจัดแฟ้มชะงักเล็กน้อยก่อนเงยหน้าขึ้น พอเห็นหน้าเขา เธอยิ้มบางๆ อย่างเป็นมิตร“จำได้สิคะ หมอเจนนิส คนที่ทั้งโรงพยาบาลเรียกกันว่า ‘คุณหมอน้ำแข็ง’ ใช่ไหมล่ะ”ภานุพยักหน้า“คุณหมอน้ำแข็ง?”พี่พยาบาลหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนพูดต่อ“ใช่ค่ะ เธอใจเย็นมากนะ ไม่มีใครเคยเห็นหมอเจนนิสโวยวายหรือหัวเสียกับคนไข้เลยค่ะ ไม่ว่าเคสจะหนักแค่ไหน เธอก็วางสีหน้าเรียบนิ่งตลอด ดูเป็นคนที่ควบคุมทุกอย่างไว้ได้ตลอดเวลา…”ภานุฟังเงียบๆ ขณะพี่พยาบาลวางแฟ้มลงแล้วเริ่มเท้าแขน เล่าด้วยท่าทางจริงจังขึ้น“แต่…มีอยู่คนหนึ่งค่ะ ที่ทำให้หมอเจนนิส ‘ไม่เหมือนเดิม’”ภานุเลิกคิ้วทันที“ใครครับ?”พี่พยาบาลถอนหายใจยาว “คนไข้ VIP ที่มาแล้ว ‘เจ็บตัว’ ทุกทีไงคะ สูง ขาว หน้าคม ผมตรงยาว…แต่แววตาโคตรดื้อเลย”ภานุเริ่มรู้แล้วว่าเป็นใคร“ทุกครั้งที่เธอคนนั้นมา แผนกจะวุ่นวายเสมอค่ะ เจ็บตัวบ้าง โดนยิงบ้าง หัวแตกบ้าง บางทีแค่เดินมาเฉย ๆ หมอเจนนิสก็ออกมารับด้วยตัวเ

ในทุก ๆ วัน ตั้งแต่เจนนิสย้ายมาอยู่ที่แผนกของภานุเขาไม่เคยเห็นเธอได้พักจริง ๆ สักครั้งเธอยังคงเป็นคุณหมอน้ำแข็งคนนั้น — สีหน้าเรียบเย็น คล่องแคล่วและเด็ดขาดในห้องผ่าตัดแต่ในแววตาของเธอกลับมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปมันไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้าแต่เหมือนคนที่กำลังชดใช้สิ่งที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจว่าจะไถ่บาปได้เมื่อไหร่เจนนิสเอาแต่ทำงานบางวันลืมแม้กระทั่งกินข้าวบางคืนยังเห็นเธอเดินออกจากห้องผ่าตัดตอนตีสาม ด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนวิญญาณยังลอยวนอยู่กับเคสก่อนหน้า“เธอเหมือนคนที่กำลังไถ่บาป… ด้วยชีวิตตัวเอง”ภานุเฝ้าสังเกตเขาไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ก็รู้ว่าเจนนิสไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างคนปกติเธอไม่ได้อยู่เพื่ออนาคต แต่เหมือนอยู่เพื่อแก้ไขอดีตกระทั่งวันหนึ่ง…วันที่ภานุได้รู้ว่าพี่สาวของเขา — ยิหวาผู้หญิงที่เขาคิดว่าไม่มีอะไรในโลกทำให้ใจอ่อนแอได้อีกเปิดใจให้ใครบางคนอีกครั้ง…และชื่อของคนนั้นคือ… ทินภัทรภานุจำได้ดี — วันที่ยิหวาเมินสายตาที่เขาถามถึงอดีตเธอยิ้ม สูบบุหรี่ และพูดว่า“ตอนนี้พี่ก็มีความสุขดี ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ทำงาน ไม่ต้องกลัวว่าจะทำให้ใครร้องไห้เวลาเจ็บตัว”…แต่เบื้องหลังคำพูดนั้นคืออะ