รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่)

รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่)

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-11
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
72Bab
559Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ถ้าคุณ ‘ยั่ว’ ผมก่อน…ก็อย่าหวังว่าจะรอดกลับไป “ผมจะทำให้คุณเปลี่ยนครางชื่อพี่..มาเป็นชื่อผม!!!” เมียเก่าพี่ก็เหอะถ้าเธอยังครางชื่อผมได้ ผมก็จะเอาให้สุด ถ้าผมลบทุกสัมผัสของพี่ออกไปจากร่างคุณ ได้คุณจะยอมเป็นของผมไหม?

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

「楓……本当に、離婚届を作ってほしいの?」

電話の向こうで、早川明里(はやかわ あかり)の声が少し掠れた。迷いと心配が滲んでいる。

「よく考えて。サインしたら……もう大輔とは、戻れないよ?」

木村楓(きむら かえで)はグラスの中の琥珀色の液体を見つめた。ウイスキーは喉を焼く。けれど昨夜の光景だけは、脳裏に焼きついたまま離れることはなかった。

握り締めたスマホが、手汗で少し滑った。

「うん」楓は短く言った。「彼から離れることにしたの」

「どうして……?大輔、楓には優しかったじゃない。愛されてるって――」

その言葉に、楓は笑いそうになったが、喉の奥で押し殺した。愛だって?なんて面白い冗談だ。

通話を切ったあと、楓は窓の外へ視線を投げた。向かいの高層ビルに設置された巨大なLEDが、あの記者会見を何度も流している。

完璧なスーツに、完璧な笑顔。桜井大輔(さくらい だいすけ)はネックレスを持ち上げ、誇らしげに宣言していた。

――世界最高級のダイヤと宝石で、妻のために唯一無二のジュエリーを作りました――名付けて、「愛の楓」。

記念日のプレゼント。永遠の愛。その綺麗な言葉が、楓の胃をきりきりと締めつける。

「……私を愛してるって?」楓は呟いた。「愛してる人との記念日の夜に他の女を抱くの?」

昨夜は結婚三周年。大輔は「サプライズがあるから、家で待ってて」と言った。

楓は大輔の好きな白いドレスを着て、キャンドルを灯し、好物の料理を並べた。遅くなるって言われても、信じて待った。

――でも、日付が変わっても帰ってこなかった。

午前一時。唐突にスマホが震えて、SNSのフレンドリクエストが届いた。変なアイコン写真。メッセージは「あなたへのサプライズ」。

最初は迷惑メールだと思っていた。即ブロックしようとした瞬間――指を止めてしまった。

メッセージが立て続けに届いたのだ。

【まだ起きてる?旦那が帰ってこないから?もう気づいてるでしょ。今、大輔は私と一緒なの。雷が怖いって言ったら、心配して来てくれたの。本当にいい男よね。あなた一人にはもったいない】

連なる言葉の一つ一つが、針のように容赦なく心臓に突き刺さる。手が震えて、画面をうまく動かせない。

どうせただの悪ふざけだ。そうに決まってる。頭ではそう言い聞かせるのに、胸の奥が冷えていく。

最後のメッセージで、楓の理性は折れた。

【信じられないなら、住所送るよ。鍵の番号は、あなたたちの結婚記念日。わかるでしょ?】

楓は震える指でリクエストを承認した。相手はすぐに住所と暗証番号を送ってきた。

――0823。確かに、結婚記念日。

楓は家を飛び出した。車を運転しながら、胸が破れそうで、息が浅くなる。

到着したのは高級マンションだった。ドアの前に立つと、指先が冷たくなっていくのがわかった。

テンキーに、0823と入力する。すると、「カチ」と音がしてロックが外れ、ドアが開いた。

廊下には男物のスーツジャケットが投げ捨てられていた。それは今朝、大輔が着て出た――三周年のために新調したやつだ。

リビングのソファには黒いレースの下着。テーブルのワイングラスには、べったりと口紅の跡が残っている。

足元には、男女の服が散らばっていた。そして寝室の前には、赤いレースのナイトガウンが裂けたまま落ちている。

楓は足が震えて、まともに立てない。それでも、逃げたら一生後悔する気がして――半開きのドアを押した。

ベッドの上。大輔が、知らない女を抱いていた。

大輔は目を閉じ、楽しげな表情で呻いていた。「ああ……そうだ……すごく……良い……」

女は振り返り、勝ち誇ったように笑って言った。

「ねえ、大輔。私のほうがいい?それとも楓?」

大輔は、吐き捨てるみたいに言った。

「楓と比べるな……興が冷める」

それから彼は女性の体をひっくり返し、後ろから彼女の腰をつかみ、狂ったように突き立てた。女性の呻き声と大輔の荒い息遣いが入り混じった。

その瞬間、楓の中で何かが音を立てて崩れた。

八年前。大学で出会って、純粋に恋をして、結婚して。周りからは「理想の夫婦」だとか「お似合いの二人」だとか散々言われた。

――だが全部、嘘だった。

楓は口を押さえた。吐き気が込み上げる。足が勝手に後ずさって、気づいたら部屋を飛び出していた。

そのままセンター街のバーへ。隅の席で一人、ウイスキーを流し込んだ。

喉は熱い。頭もぼんやりする。なのに胸の痛みだけ、どこまでも鮮明だった。

明里が駆けつけた頃には、楓はもうぐでぐでに酔っていた。

「楓!」明里が向かいに座る。顔は心配でいっぱいだった。「どうしたの、それ……何があったの?大輔に何かされた?」

楓は赤く腫れた目で彼女を見た。

「明里……今、その名前聞きたくない」

グラスをあおって、胸の中から込み上げてくる苦味を飲み込む。

「見ちゃったの。あいつが……他の女と寝てるの。誤解とかじゃない」

明里は楓の手を握った。「楓……もしかしたら、話し合えば……」

「話すことなんてない」楓は、酔いに揺れながらも、声だけははっきりしていた。

「離婚する。あいつが他の女抱いてた光景を思い出すだけで、吐き気がする」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
72 Bab
บทนำ
เธอกลับมาแล้ว…ภานุยืนนิ่งอยู่ปลายทางเดินของโรงพยาบาลข้างตัวคือบอร์ดประกาศรายชื่อแพทย์เวรประจำแผนกตัวหนังสือขาวบนพื้นดำชัดเจนชื่อของเธออยู่ตรงนั้น — ชื่อที่เขาไม่เคยลืม“พญ.เจนนิส ศัลยแพทย์ทรวงอก”ชื่อที่เคยผูกอยู่กับพี่สาวของเขาชื่อที่เคยทำให้ผู้หญิงอย่าง ‘ยิหวา’ ร้องไห้เงียบ ๆ ทั้งคืนและชื่อเดียวกันนี้แหละ…ที่เขาเฝ้ามองมาตลอดในความเงียบ —ในฐานะ “แฟนเก่าของพี่สาว”ในฐานะ “ผู้หญิงที่เขาไม่ควรคิดอะไรเกินเลย”แต่เขาคิดและเขาคิดมาตลอดตอนแรกเขาแค่อยากรู้…ว่าเธอเป็นคนยังไงคนที่หักอกพี่สาวเขาแล้วเดินจากไปหน้าตาเฉยคนที่เลือก “ทุนต่อเฉพาะทาง” แทนที่จะอยู่กับพี่เขาคนที่กลับมาโดยไม่มีแม้แต่คำขอโทษแต่พอได้เห็นเธอในชุดกราวน์ในห้องผ่าตัดในแววตาเด็ดขาดกับคนไข้ในรอยยิ้มที่ไม่เคยเอ่ยถึงใครใหม่หลังกลับมาเขาก็รู้…เธอแม่ง…โคตรเหมือนพี่เขาเหมือนเกินไปเหมือนจนอยากขังไว้กับตัวเองคนเดียวและเขา—ภานุ น้องชายของยิหวาก็ไม่เคยรู้ตัวเลย…ว่า …เขารักผู้หญิงแบบพี่และอยากได้ผู้หญิงของพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่…....กริ่ง…กริ่ง…กริ่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในช่วงที่ผมกำลังเปลี่ยนเสื้อหลังออกเวรเส
Baca selengkapnya
บทที่ 1
ผมเดินมาถึงหน้าห้องผ่าตัดตอนที่เธอ—หมอเจนนิส—ทรุดตัวลงนั่งอยู่กับพื้นน้ำตาเธอไหลไม่หยุด ร่างทั้งร่างสั่นเหมือนเด็กที่เพิ่งเผชิญโลกที่โหดร้ายเกินไปและผมมองเธอ… ในฐานะน้องชายของคนที่เธอรักผมไม่ได้เกลียดเธอแต่อาจไม่เข้าใจในแบบเดียวกันเพราะสำหรับผม—ในฐานะหมอ—มีอย่างเดียวที่เราห้ามแพ้ คือ ความกลัว“พี่ไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลเขาเอง”ผมพูดด้วยเสียงเรียบ เหมือนพูดกับญาติของคนไข้คนหนึ่ง แต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหมาย…ไม่ใช่เพราะผมเก่งกว่าเธอไม่ใช่เพราะผมกล้ากว่าเธอแต่เพราะผมไม่มีทางยอมให้ใครต้องเย็บศพพี่สาวตัวเอง⸻บนเตียงผ่าตัดผมยืนข้างอาจารย์หมอ คีมในมือมั่นคง มีดผ่าตัดเฉียบคมเย็นเฉียบพี่สาวผมนอนนิ่งเหมือนคนนอนหลับ…แต่ผมรู้ดี ว่าความเงียบตรงนั้นมันเสียงดังแค่ไหนในใจผม“เราต้องช่วยเขาให้รอด…” ผมพึมพำในใจเหมือนสาบานผมไม่มีวันให้ยิหวากลายเป็นอีกหนึ่งชื่อที่ต้องสลักไว้ในความทรงจำเธอเป็นพี่สาวผม… เป็นคนที่ผมเคยวิ่งตามตั้งแต่เด็กและครั้งนี้—ผมจะเป็นคนวิ่งนำเพื่อพาเธอกลับบ้านให้ได้แสงสีขาวสว่างจ้าเหนือศีรษะทำให้ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจับจ้องมาที่ปลายนิ้วของตัวเองอุณหภูมิในห้องเย็นเ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 คุณมันใจร้าย NC
ภานุปิดประตูห้องพักแพทย์เสียงดัง “กึก”เสียงล็อคประตูกลืนเข้าไปในความเงียบของห้องที่ไร้แสงไฟทุกดวงดับสนิทมีเพียงแสงจากหน้าจอที่ค่อย ๆ สว่างขึ้นภาพของเธอ—เจนนิสปรากฏอยู่ตรงนั้นบนหน้าจอที่เขาเปิดไว้ล่วงหน้าภาพใบหน้าที่เขารู้จักดีภาพรอยน้ำตาในวันที่เธอหมดทางหนีเสียงสะอื้นเบา ๆ ที่ยังหลอนอยู่ในหูเขาทุกคืนและแววตาที่เหมือนหลงทาง…จนตรอก…และน่าค้นหาจนแทบคลั่งภานุนั่งลงช้า ๆไม่พูดอะไรเขาแค่มองมองภาพนิ่งที่ยังส่งอารมณ์เหมือนมีชีวิตเหมือนเธอยังนั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนเสียงในหัวเขากำลังเอ่ยชื่อเขาเบา ๆ ผ่านน้ำตาเขาขยับนิ้วช้า ๆปลดกระดุมเสื้อแพทย์ทีละเม็ด…เสียงเสื้อคลุมลื่นไถลไปกับผิวเนื้อที่เริ่มร้อนจัดมืออีกข้างแตะที่อกตัวเองลูบขึ้นลงช้า ๆ ตามแรงหายใจที่หนักขึ้นโดยไม่รู้ตัวร่างกายภานุเอนพิงพนักเก้าอี้ เสียงหายใจเริ่มกระทบความเงียบในห้องเหมือนอะไรบางอย่างกำลังปะทุจากข้างในความรู้สึกร้อนวูบไล่ขึ้นตามผิวจากปลายนิ้วที่ลูบผ่านแผงอกไล่ลงหน้าท้องอย่างไม่ตั้งใจ…แต่จงใจทุกจังหวะเสียงเอื้อนครางต่ำ ๆ ถูกปล่อยออกจากลำคอราวกับกลั้นไว้ไม่ได้เหมือนอารมณ์ที่สะสมมาตลอดหลายปีเพิ่งได้รับก
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ครั้งนี้ไม่อยากพลาดเหรอครับ
ห้องผ่าตัดเวลาเกือบเที่ยงคืนไฟยังไม่ดับ และเสียงหัวใจของคนไข้บนจอก็ยังดังอยู่เป็นจังหวะภานุยืนมองผ่านกระจกบานหนาเขาไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมในเคสคืนนี้เพราะเขาอยากดู เธอ ทำงาน — แพทย์ใหม่ของแผนก… เจนนิสเธอสวมชุดกราวน์สีเขียวเข้ม ผูกผมไว้เรียบแผ่นหลังใบหน้าแม้ซูบลงจากวันที่กลับมาใหม่ ๆ แต่แววตาในตอนนี้แน่วแน่จนคนมองเผลอสะท้าน“กดการบีบตัวของหัวใจไว้ให้เสถียรก่อน — พี่หมอจะดูตรงนี้”เสียงเจนนิสชัดเจนในห้องกดดัน เธอกำลังผ่าตัดเด็กวัย 5 ขวบ ที่หลอดเลือดใหญ่ฉีกขาดจากอุบัติเหตุเลือดกระเซ็นไปตามถุงมือและแขนเสื้อแต่เธอไม่ได้ขยับแม้แต่น้อยกลับยิ่งนิ่ง ยิ่งมั่นคง และเด็ดขาดราวกับนักรบในสนามรบ“หมอเจนนิส… เราจะเย็บทันมั้ยครับ…”อินเทิร์นคนหนึ่งถามเสียงสั่นข้างเธอเธอเงยหน้าขึ้นสบตา“ไม่ใช่เรื่องของทันหรือไม่ทัน — แต่เราต้องทำให้มันรอด”น้ำเสียงนั้น…หัวใจภานุเหมือนถูกบีบไว้ในมือใครสักคนมันคือคำพูดเดียวกับที่ยิหวาเคยพูดกับเขาในวันหนึ่ง ที่แม่ของเพื่อนสนิทพวกเขากำลังจะเสียชีวิต“พี่จะไม่ปล่อยให้เขาตายอยู่ตรงหน้าเราทำไม่ได้หรอก ถ้ารู้ว่ายังมีอะไรที่พอจะช่วยเขาได้อีกนิดเดียว”ดวงตาเจนนิสในต
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ถ้ามันต้องแลก
เจนนิสเดินกลับมาที่ห้องพักแพทย์…ห้องเดิมที่เคยมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และเงาของใครบางคนตอนนี้มันเงียบเกินไป… จนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแผ่วเบาเธอวางแฟ้มคนไข้ลงบนโต๊ะ ก่อนจะยืนนิ่งมองไปรอบห้องที่ตรงมุมนั้น… ยิหวาเคยนั่งพิงกำแพงเล่นหมากฝรั่งที่ตรงโซฟานั้น… ยิหวาเคยนอนหลับตอนรอเธอผ่าตัดเสร็จเธอจำได้แม้แต่กลิ่นสบู่ของอีกฝ่ายที่ยังดูเหมือนลอยค้างอยู่ในอากาศห้าปี…ห้าปีที่เธอทิ้งยิหวาไว้ข้างหลังเพื่อวิ่งตามอนาคตของตัวเองห้าปีที่เธอคิดว่ายิหวาเกลียดเธอ เพราะเธอไม่เคยได้รับคำตอบกลับแต่สิ่งที่เธอเพิ่งรู้เมื่อกี้…คือการเลือกเดินของเธอในวันนั้นมันทำให้ใครบางคน “พัง”พังทั้งที่ยังหายใจเจนนิสดึงแฟ้มออกมาเปิด แต่สายตาเธอกลับเบลอเพราะม่านน้ำตานิ้วมือสั่น… หัวใจสั่นกว่าเธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เงยหน้าพิงพนัก พยายามหายใจลึกแต่กลับสะอื้นเบา ๆ ออกมาแทน“เราทำอะไรลงไปวะ…”เสียงที่หลุดออกมานั้น ไม่ใช่ของหมอที่เข้มแข็งแต่เป็นของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังต่อสู้กับความรู้สึกผิดในอดีตเธอเคยบอกตัวเองว่าทำดีที่สุดแล้วแต่ตอนนี้… เธอเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เธอเลือกในวันนั้นมันเรียกว่า “ดีที่สุด” จริงไ
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ‘ความรัก’ หรือ ‘อนาคต’
เจนนิสนั่งพิงผนังห้อง มือยังถือโทรศัพท์ที่ขึ้นข้อความเดิมซ้ำซากของยิหวาแม้หน้าจอจะดับลงแล้ว แต่มันก็ยังติดอยู่ในหัวเธอเหมือนเสียงของใครบางคนที่ไม่เคยหยุดรอคำตอบน้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆเหมือนหล่นจากจุดที่ลึกที่สุดของใจเธอกอดเข่าตัวเองไว้แน่น ไม่ใช่เพราะหนาวแต่เพราะรู้สึกว่าร่างทั้งร่างมันเบาหวิวเหมือนสิ่งที่เธอคิดว่าควบคุมได้…พังทลายลงหมด“มันก็คงไม่แปลก…”เธอพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว“ที่เขาจะพูดแรงใส่ฉันแบบนั้น…”เธอไม่เคยคิดเลยว่าการหายไปของเธอในวันนั้นจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการพังทลายของใครอีกคนเธอเคยคิดแค่ว่า…ขอแค่ให้ได้มีวันสุดท้ายกับยิหวาขอแค่ได้หัวเราะได้จับมือได้จูบลาในวันที่เธอตัดสินใจจะไปเรียนต่อ“ฉันเห็นแก่ตัวใช่ไหมยิหวา…”เจนนิสถามออกไปในอากาศไม่มีคำตอบใดตอบกลับมีเพียงความเงียบที่โอบล้อมเธอไว้พร้อมกับความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจช้า ๆ“ฉันน่าจะบอกเธอให้เร็วกว่านั้น…”“ฉันไม่ควรปล่อยให้เธอรู้ความจริงแค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนฉันจะขึ้นเครื่อง…”เพราะเธอกลัว…กลัวว่าถ้าเธอเปิดปากบอกเร็วกว่านั้น เธอจะใจอ่อนจะตัดใจจากยิหวาไม่ได้จะเลือก ‘ความรัก’ แทน ‘อนาคต’และเพราะความกลัว
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ขอร้องละ
แผนกฉุกเฉิน – ช่วงหัวค่ำภานุยืนอยู่หน้าห้องพักพยาบาล ก่อนเดินเข้าไปถามเสียงสุภาพ“พี่ ขอรบกวนถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ…พี่เคยทำงานกับหมอเจนนิสมาก่อนใช่ไหม?”พยาบาลหญิงวัยกลางคนที่นั่งจัดแฟ้มชะงักเล็กน้อยก่อนเงยหน้าขึ้น พอเห็นหน้าเขา เธอยิ้มบางๆ อย่างเป็นมิตร“จำได้สิคะ หมอเจนนิส คนที่ทั้งโรงพยาบาลเรียกกันว่า ‘คุณหมอน้ำแข็ง’ ใช่ไหมล่ะ”ภานุพยักหน้า“คุณหมอน้ำแข็ง?”พี่พยาบาลหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนพูดต่อ“ใช่ค่ะ เธอใจเย็นมากนะ ไม่มีใครเคยเห็นหมอเจนนิสโวยวายหรือหัวเสียกับคนไข้เลยค่ะ ไม่ว่าเคสจะหนักแค่ไหน เธอก็วางสีหน้าเรียบนิ่งตลอด ดูเป็นคนที่ควบคุมทุกอย่างไว้ได้ตลอดเวลา…”ภานุฟังเงียบๆ ขณะพี่พยาบาลวางแฟ้มลงแล้วเริ่มเท้าแขน เล่าด้วยท่าทางจริงจังขึ้น“แต่…มีอยู่คนหนึ่งค่ะ ที่ทำให้หมอเจนนิส ‘ไม่เหมือนเดิม’”ภานุเลิกคิ้วทันที“ใครครับ?”พี่พยาบาลถอนหายใจยาว “คนไข้ VIP ที่มาแล้ว ‘เจ็บตัว’ ทุกทีไงคะ สูง ขาว หน้าคม ผมตรงยาว…แต่แววตาโคตรดื้อเลย”ภานุเริ่มรู้แล้วว่าเป็นใคร“ทุกครั้งที่เธอคนนั้นมา แผนกจะวุ่นวายเสมอค่ะ เจ็บตัวบ้าง โดนยิงบ้าง หัวแตกบ้าง บางทีแค่เดินมาเฉย ๆ หมอเจนนิสก็ออกมารับด้วยตัวเ
Baca selengkapnya
บทที่ 7 พี่ไม่แค้นหรอ!!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆไม่ใช่จังหวะเร่งเร้า…แต่ก็ไม่ใช่การเคาะที่ไร้จุดหมายยิหวาละสายตาจากแฟ้มคดีที่เปิดอยู่บนโต๊ะหันไปมองประตูด้วยแววตานิ่งสงบ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูเปิดออกช้า ๆเผยให้เห็นร่างของน้องชายที่ยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ“…มีอะไร?” ยิหวาถามเรียบ ๆ แต่สายตากำลังสแกนไปทั่วร่างน้องชายเธอรู้ว่าเขาไม่ใช่คนจะเดินมาหาเธอตอนกลางคืนเพียงเพราะเรื่องเล่น ๆภานุเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูด“หมอเจนนิสกลับมาแล้ว”คำพูดนั้นราวกับทิ้งความเงียบทั่วทั้งห้องเงียบเสียจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศที่พึ่งเริ่มทำงานเบา ๆภานุนั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่งของโต๊ะในห้องเงียบ มีเพียงเสียงจุดไฟแช็ก และเสียงสูดควันบุหรี่ของยิหวาที่นั่งพิงพนักพิงอยู่ฝั่งตรงข้ามแสงไฟสีส้มสะท้อนกับดวงตาคู่นิ่งที่มองออกไปนอกหน้าต่างยิหวายิ้มบาง ๆ ขณะปล่อยควันสีขาวให้ลอยหายไปในอากาศ“กลับมาก็ดีแล้วนิ เขาเป็นหมออยู่กับโรงพยาบาลก็ดีแล้ว”เสียงของเธอนิ่งไร้อารมณ์เหมือนพูดถึงคนไกลที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอีกต่อไปภานุมองพี่สาวเงียบ ๆ ก่อนจะถามเสียงต่ำ“แล้วพี่ไม่คิดจะไปหาเขาเลยเหรอ…ไปปรับความเข้าใจ อะไรแบบนั้น?
Baca selengkapnya
บทที่ 8 จุดเริ่มต้น
ในทุก ๆ วัน ตั้งแต่เจนนิสย้ายมาอยู่ที่แผนกของภานุเขาไม่เคยเห็นเธอได้พักจริง ๆ สักครั้งเธอยังคงเป็นคุณหมอน้ำแข็งคนนั้น — สีหน้าเรียบเย็น คล่องแคล่วและเด็ดขาดในห้องผ่าตัดแต่ในแววตาของเธอกลับมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปมันไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้าแต่เหมือนคนที่กำลังชดใช้สิ่งที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจว่าจะไถ่บาปได้เมื่อไหร่เจนนิสเอาแต่ทำงานบางวันลืมแม้กระทั่งกินข้าวบางคืนยังเห็นเธอเดินออกจากห้องผ่าตัดตอนตีสาม ด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนวิญญาณยังลอยวนอยู่กับเคสก่อนหน้า“เธอเหมือนคนที่กำลังไถ่บาป… ด้วยชีวิตตัวเอง”ภานุเฝ้าสังเกตเขาไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ก็รู้ว่าเจนนิสไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างคนปกติเธอไม่ได้อยู่เพื่ออนาคต แต่เหมือนอยู่เพื่อแก้ไขอดีตกระทั่งวันหนึ่ง…วันที่ภานุได้รู้ว่าพี่สาวของเขา — ยิหวาผู้หญิงที่เขาคิดว่าไม่มีอะไรในโลกทำให้ใจอ่อนแอได้อีกเปิดใจให้ใครบางคนอีกครั้ง…และชื่อของคนนั้นคือ… ทินภัทรภานุจำได้ดี — วันที่ยิหวาเมินสายตาที่เขาถามถึงอดีตเธอยิ้ม สูบบุหรี่ และพูดว่า“ตอนนี้พี่ก็มีความสุขดี ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ทำงาน ไม่ต้องกลัวว่าจะทำให้ใครร้องไห้เวลาเจ็บตัว”…แต่เบื้องหลังคำพูดนั้นคืออะ
Baca selengkapnya
บทที่ 9 ลองเข้าใจหัวใจใครสักคน
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินกลับแผนกภานุสังเกตว่าเจนนิสยังไม่พูดอะไรอีกเลยตั้งแต่ออกจากบันไดหนีไฟเธอยังคงเงียบ ใบหน้าสงบลงแล้ว แต่ใต้ตายังมีคราบน้ำตาจาง ๆ เหลืออยู่ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของภานุดังขึ้นเขารับสายทันที และสีหน้าก็เปลี่ยนไปในพริบตา“ครับ… เด็กอายุห้าเดือน..หัวใจโต”เจนนิสหันมามองทันทีถึงแม้เธอจะยังดูอ่อนแรง แต่แววตานั้นกลับคมชัดขึ้นราวกับเปิดสวิตช์ภานุวางสาย พร้อมรีบก้าวเดินเร็วขึ้น“เด็กเพศชาย ห้าเดือน มีอาการเหนื่อยหอบ หายใจลำบากมาตั้งแต่เช้า พอเช็กพบว่าหัวใจโตผิดปกติ ต้องตรวจเช็กด่วน พยาบาลกำลังเอาตัวขึ้นมาที่ห้องตรวจ”เขากำลังจะเร่งฝีเท้าอยู่แล้วแต่เสียงเรียบนิ่งของเจนนิสก็ดังขึ้น“ขอฉันเข้าเคสนี้ด้วยได้ไหม”ภานุชะงัก หันไปมองเธอเจนนิสยืนตรง หน้าเรียบ แต่แววตานั้นแน่วแน่แม้จะยังมีน้ำตาค้างอยู่ แต่แววตาแบบนั้นคือแววตาของหมอคนเดิมที่เขาเคยเห็นเมื่อห้าปีก่อน“ฉันเป็นศัลยแพทย์ทรวงอก และเคยรับเคสเด็กแบบนี้มาก่อน… ขอฉันดูด้วยได้ไหม ภานุ”เขาไม่ตอบทันที เพียงแต่พยักหน้าแล้วทั้งสองก็รีบเดินไปยังห้องฉุกเฉินด้วยกันในวินาทีนั้นความเจ็บปวดเมื่อครู่เหมือนถูกพักเอาไว
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status