Semua Bab รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่): Bab 51 - Bab 60

รุ่งเช้าวันใหม่ ภานุและเจนนิสต่างแต่งตัวเตรียมไปทำงานด้วยกันเป็นครั้งแรก บรรยากาศในรถมีทั้งความเขินอายและความอบอุ่นอวลอยู่ตลอดทาง ถึงจะมีแววตาขี้แกล้งและรอยยิ้มล้อกันเป็นระยะ แต่ทั้งคู่ก็วางตัวมืออาชีพทันทีที่ก้าวเข้าสู่โรงพยาบาลทั้งภานุและเจนนิสต่างแยกย้ายกันตรวจคนไข้ตามหน้าที่ ช่วงเช้าผ่านไปอย่างปกติ ท่ามกลางเสียงพูดคุยของทีมแพทย์และคนไข้ที่เข้ามารับบริการจนกระทั่งช่วงสาย เสียงโทรทัศน์ในห้องพักแพทย์ดึงความสนใจของทุกคนไปข่าวด่วนพาดหัว:“ประเทศพม่าเกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ มีผู้เสียชีวิตและสูญหายจำนวนมาก ประชาชนจำนวนมากยังคงติดอยู่ในซากปรักหักพัง หน่วยกู้ภัยระดมกำลังเข้าช่วยเหลือ”บรรยากาศในห้องพักแพทย์เปลี่ยนไปทันที ความเงียบงันและความตึงเครียดเข้าปกคลุม เจนนิสและภานุหยุดดูข่าวอย่างตั้งใจ สีหน้าเคร่งเครียดทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของภานุสั่นดังขึ้นเขารับสายเพียงไม่กี่วินาที สีหน้าก็จริงจังขึ้นทันที“ครับ…ได้ครับ ผมจะเข้าประชุมเดี๋ยวนี้”เขาหันมาสบตาเจนนิส ก่อนจะบอกสั้น ๆ “ผมต้องไปประชุมด่วน”ภานุรีบก้าวเท้าเข้าไปยังห้องประชุมใหญ่ของโรงพยาบาล ข้างในเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ทุกฝ่าย—ทั้งที

ภานุค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกจากเจนนิส ดวงตาเขามีทั้งความหวังและความอาวรณ์“ผมต้องไปแล้วนะ…ไปจริง ๆ”น้ำเสียงเขาแผ่วเบา แต่หนักแน่น “ไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อไหร่…”เขายื่นมือเข้ามากอดเธอแน่น กอดร่างบางไว้ราวกับจะถ่ายทอดความรู้สึกสุดท้ายให้ชัดเจน“ผมขออย่างเดียว…ขอให้ผมได้ฟังข่าวดีจากคุณนะเจนนิส”เสียงกระซิบใกล้ใบหูฟังแล้วอ่อนโยนจนใจสั่นภานุซุกหน้าลงบนไหล่ของเธอแน่นอีกครั้ง กลั้นความรู้สึกอยากอยู่ต่อไว้ในอก ก่อนจะค่อย ๆ ผละกอดออกมือเขาลูบแก้มเธอเบา ๆ เป็นการบอกลาสุดท้าย…และแล้วเขาก็ต้องปล่อยมือจากเธอจริง ๆร่างของภานุค่อย ๆ เดินออกจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความอุ่นบนอกและความว้าวุ่นที่วนเวียนในหัวใจของเจนนิสประตูปิดลงเบา ๆ เหลือเพียงความเงียบสงัดและคำถามสำคัญที่รอคำตอบจากหัวใจของเธอทันทีที่ประตูห้องปิดลง ความเงียบก็ถาโถมเข้ามาแทนที่ เจนนิสรู้สึกได้ถึงอาการเจ็บปวดที่แผ่ซ่านอยู่ในอก หัวใจเธอปวดร้าวจนแทบหายใจไม่ออกเธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนไม่เคยต้องเป็นฝ่ายถูก “ทิ้ง” จริง ๆไม่เคยรู้ว่าการที่คนสำคัญเดินจากไป โดยที่ตัวเองไม่อาจรั้งไว้ได้…มันจะปวดลึกได้ถึงเพียงนี้เธอนั่งนิ่งอยู่กับความว่างเปล่

“คุณหมอครับ! มีผู้บาดเจ็บถูกเศษปูนกระเด็นฝังในปอด!”เสียงเจ้าหน้าที่ดังแทรกขึ้นอีกครั้งภานุและกานดารีบเดินไปยังเตียงคนไข้ใหม่ที่ถูกเข็นเข้ามาชายวัยกลางคนร่างเปรอะเปื้อนฝุ่นซีเมนต์ หายใจหอบถี่เลือดซึมออกมาตามแผลที่ทรวงอกซ้าย ขณะที่หน้าอกบุ๋มลงและปูดขึ้นสลับกันทุกครั้งที่หายใจตามแนวแผลมีก้อนปูนขนาดประมาณปลายนิ้วมือฝังติดกับเนื้อด้านนอก แต่ที่น่ากังวลคือเศษปูนขนาดใหญ่กระเด็นฝังลึกเข้าไปในช่องอกริมฝีปากผู้ป่วยเขียวคล้ำ เสียงหายใจผิดปกติและมีเลือดซึมจากปากด้วยภานุประเมินอย่างรวดเร็ว“แผลมีจุดทะลุเข้า…ดูเหมือนเศษปูนจะเสียบปอด ทำให้เกิดภาวะปอดรั่ว อาจมีเลือดออกในปอดและมีลมรั่วในช่องอกด้วย”กานดารีบช่วยเช็กสัญญาณชีพ“ความดันตก หายใจลำบาก ปลายมือเท้าเขียว เริ่มมีอาการช็อกแล้ว”ภานุตัดสินใจ“เตรียมชุดผ่าตัด เปิดช่องอกฉุกเฉิน! ขอถุงเก็บเลือดและสายดูด …เราต้องระบายลมออกจากช่องอกก่อน ถ้าช้า ปอดจะยุบหมด”พยาบาลนำชุดผ่าตัดสนามและถุงระบายลมมาให้กานดาใช้มีดผ่าตัดกรีดเปิดผิวหนังบริเวณกระดูกซี่โครงซ้าย เสียงลมฟู่ดังออกจากช่องอกทันทีภานุสอดท่อระบายลมเข้าไปให้ลึกพอจนเลือดและลมที่คั่งอยู่ไหลออกสีห

เจนนิสร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอถลึงตาแดง ๆ มองภานุ“คุณถามมาได้ยังไง…ว่าฉันจะเอายังไงกับคุณ ฉัน…ฉันบินมาตั้งใจมาหาคุณ มาที่นี่เพราะหัวใจฉันเลือกคุณ แต่สิ่งที่ฉันเห็น…คือคุณอยู่ได้โดยไม่โหยหาฉันเลยสักนิด…”เสียงเธอสั่น น้ำตาไหลไม่หยุด“คุณปล่อยให้ฉันต้องเห็น…เห็นคุณมีความสุขกับคนอื่น ทั้ง ๆ ที่ฉันก็อยู่ตรงนี้ อยู่ข้าง ๆ นี้เอง…”เจนนิสสะอื้นหนักกว่าเดิม ใจเหมือนจะขาดรอน ๆภานุเองก็ไม่ต่างกัน เขามองเธอ น้ำตาคลอ เสียงหอบถี่แต่ยังกล้าถามกลับ“ผมขอถามหน่อย …ผมอยู่สถานะไหนในชีวิตคุณกันแน่…คุณตอบผมได้ไหม เจนนิส…”เจนนิสกำมือแน่น ยิ่งร้องหนัก“คุณยัง…คุณยังจะถามเรื่องสถานะของเราอยู่อีกเหรอ…”ภานุตะโกน กัดกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดขมับปูด“ใช่! เพราะผมไม่รู้ไง…ว่าควรอยู่ยังไงในชีวิตคุณเจนนิส!”ห้องเงียบสนิท มีแค่เสียงสะอื้นกระทบกับเสียงตะโกนความเจ็บปวด ความคาดหวัง ความเสียใจ และความรัก …ปะทะกันรุนแรงจนแทบระเบิดเจนนิสส่ายหัว น้ำตาไหลพราก เธอพยายามจะเดินหนีออกจากห้องแต่ยังไม่ทันถึงประตู ภานุก็พุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ดึงร่างเธอกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้งเสียงเขาสั่นทั้งเจ็บทั้งโมโหทั้งรัก“พ

ภานุค่อย ๆ ประคองร่างเจนนิสที่ยังสั่นไหวจากแรงอารมณ์ลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม มือใหญ่ประคองเอวเธอไว้ไม่ให้เธอล้มไปตามแรงหมดเรี่ยวแรง ร่างบางของเจนนิสยังคงสั่นสะท้าน หอบหายใจแรง ดวงตาฉ่ำปรือภานุดึงเอวเธอมากอดไว้แน่นจากทางด้านหลัง ซบหน้าลงกับไหล่ขาว มือใหญ่โอบกอดเอวบางเอาไว้ ราวกับกลัวว่าเธอจะละลายหายไปในอ้อมแขนเสียงหายใจของทั้งสองคนสอดประสานกันในห้องเงียบ อุณหภูมิความรู้สึกยังอวลอบอยู่ไม่จางหายภานุซบหน้ากับผมของเจนนิส กระซิบเบา ๆ ข้างหู“คุณไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น…ผมจะกอดคุณไว้แบบนี้”ภานุดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเจนนิสที่ยังสั่นระริก กอดเธอไว้แนบแน่นในอ้อมแขน อบอุ่นและปลอดภัย…ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ไม่มีอะไรต้องข่มใจหรือระแวงอีกต่อไปเขาซบหน้ากับเส้นผมของเธอ สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคย ความเหนื่อยอ่อนจากความรู้สึกที่อัดแน่นท่วมท้นไหลผ่านปลายนิ้วและอ้อมแขนที่โอบกอดเธอไว้คืนนี้ไม่ต้องมีเกม ไม่มีบททดสอบ ไม่มีใครต้องแข็งใจเดินเกมเพื่อเอาชนะใครอีกเพราะทุกอย่างจบลงแล้ว …และผู้ชนะคือเขาภานุยิ้มบาง ๆ ให้กับตัวเอง กอดร่างบางไว้ในอ้อมอก ชัยชนะของเขาคือหัวใจของผู้หญิงที่เคยมีกำแพงสูงชันในค่ำคืนนี้