Alle Kapitel von รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่): Kapitel 31 – Kapitel 40

เสียงครางแผ่วแหบของเจนนิสดังขึ้นข้างหูเธอหอบหายใจสั่นกระเส่า ก่อนกระซิบขออย่างหมดความอดกลั้น“ภานุ…แรงกว่านี้อีก…ขอแรงกว่านี้…”ถ้อยคำเร่าร้อนนั้นเหมือนยิ่งปลุกไฟในหัวใจภานุให้ลุกโชนเขาโน้มตัวดึงร่างเจนนิสขึ้นจากหมอนแนบกับอกกำยำวงแขนแข็งแรงโอบรัดรอบเอวเธอไว้แน่นเอวยังคงซอยถี่…แรงและลึก…ไม่หยุดเลยแม้สักจังหวะเดียวแกนกายยาวใหญ่ของภานุฝังแน่นจนไม่มีทางหลุดออกจากตัวเธอทุกแรงกระแทกดันเข้าไปเต็มลำ เน้นชิดเน้นลึกอย่างไร้ปรานีมือใหญ่ของภานุเลื่อนไปโอบรั้งคอเจนนิสไว้…ล็อกแน่นไม่ให้เธอหลบสายตาและสัมผัสทุกจังหวะที่เขากระแทกร่างขาวของเจนนิสเด้งรับแรงโยก…นมกลมกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงสั่นเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังถี่ เร้าใจเสียงครางของเธอและเสียงหอบของเขาสะท้อนประสานสองร่างแนบชิดปลดปล่อยความร้อนแรงที่ทับถมมานานออกมาโดยไร้การห้ามใจใด ๆแขนแข็งแรงของภานุโอบรัดร่างขาวแน่นมือใหญ่ล็อกคอเจนนิสไว้ ยกให้ใบหน้าเธอแหงนขึ้นรับสัมผัสลมหายใจของภานุอุ่นจัด—เป่ารดอยู่ข้างใบหูเสียงหอบถี่กระชั้นแทรกทุกถ้อยคำแรงกระแทกที่ตามมาต่อเนื่องยิ่งเร่งเร้าเอวของภานุดันใส่สุดแรงทุกจังหวะ—ดิบ เถื่อน ไม่ออมมือมือใหญ่

เช้านั้น แสงแดดยามสายส่องลอดม่านกระจกสูงของโถงโรงแรมลงมาเป็นลำ เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณที่ยังไม่ค่อยมีผู้คนมากนักเจนนิสเดินอยู่ข้างหน้าในชุดสีอ่อนสวมเสื้อเรียบหรู ผมประบ่าที่ยังเปียกหมาดจากการอาบน้ำเช้าแห้งปลิวเล็กน้อยยามก้าวเดิน เธอก้มมองนาฬิกาข้อมืออย่างเป็นกิจวัตร ดวงหน้าสงบแต่แฝงรอยยิ้มบางไว้ที่ริมฝีปาก ราวกับกำลังพยายามกลั้นความรู้สึกอะไรบางอย่างไว้ให้เรียบร้อยในกรอบของมารยาทไม่ไกลนัก …ภานุเดินอยู่ด้านหลังในระยะห่างพอเหมาะ เขาไม่ได้เดินเคียงข้าง แต่จังหวะก้าวกลับสอดคล้องอย่างพอดิบพอดี สายตาเฝ้ามองแผ่นหลังหญิงสาวอย่างเงียบงัน เหมือนกลัวว่า หากเข้าใกล้มากกว่านี้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจะสะท้อนออกมาจากแววตาเธอต่างคนต่างไม่พูดอะไร แต่แววตาที่สบกันครู่หนึ่งเมื่อเดินผ่านโถงกระจกกลับมีบางอย่างไหลผ่านในความเงียบนั้น…มันคือความสุขเงียบ ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องแสดงออกพวกเขาเดินต่อไปเรื่อย ๆ สู่ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องประชุม เสียงหัวใจยังเต้นสม่ำเสมอแต่ชัดเจน คนหนึ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกมองอยู่ ส่วนอีกคน…รู้ดีว่าเขาไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลยโถงห้องประชุมขนาดใ

เจนนิสยิ้มออกมาอย่างเงียบ ๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้ให้ใครเห็นมาตลอดหลายปีมันไม่ใช่รอยยิ้มของความสุขล้นแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ได้ วางบางอย่างลงวางภาระที่เธอแบกมาเงียบ ๆ ในใจวางความกดดันที่บีบตัวเองให้เข้มแข็งแม้ในวันที่อยากร้องไห้แทบตายเธอเงยหน้ารับลมเย็น สูดลมหายใจเข้าอย่างช้า ๆเหมือนได้คืนพื้นที่ให้หัวใจตัวเอง…อีกครั้งเธอรู้ดี มันไม่ง่ายเลยโดยเฉพาะการได้รับโอกาสครั้งใหม่จากคนที่เคยมองเธอผิดและเจ็บเพราะเธอโดยตรงแต่แล้วภานุเอ่ยขึ้น…ด้วยน้ำเสียงที่ไม่แข็ง ไม่ดื้อแต่ตรง และ จริง“ผมเคยเกลียดการกระทำของคุณจริง ๆ อย่างที่คุณรู้สึก…”เขามองตรงไปยังแสงไฟเบื้องหน้า ไม่ได้หลบสายตา“แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่จะเกลียดใคร แล้วไม่มองมุมของคนที่ผม…รู้สึก”เจนนิสหันไปมองเขาทันทีภานุยิ้มบาง ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มประชด แต่คือความเข้าใจที่ถูกขัดเกลา“เอาจริงนะ…ผมแค้นแทนพี่ยิหวานั่นแหละ”เขาหัวเราะเบา ๆ“แต่พอผมเห็นพี่เขาปล่อยคุณได้…มันก็ทำให้ผมต้องคิดกับตัวเองใหม่ในเรื่องของคุณ”ภานุนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงทุ้มจริงจัง“ผมเคยคิดจะแก้แค้นแทนพี่…”เขาหันมาสบตาเธอตรง ๆ“อยากทำให้คุณเจ็บเหมือนเข

แสงแดดอ่อนของเช้าวันสุดท้ายลอดผ่านม่านผืนบางเข้ามาในห้องไออุ่นของแสงเช้าค่อย ๆ ไล้ผ่านปลายผ้าห่ม คลอเคลียผิวเนื้ออุ่นที่แนบชิดกันใต้ผ้านวมหอมสะอาดเจนนิสขยับตัวเล็กน้อย ริมฝีปากเธอขยับเหมือนพึมพำอะไรในฝันเปลือกตาที่ยังปิดสนิทกระเพื่อมเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างงัวเงียแขนข้างหนึ่งยกขึ้นลูบเปลือกตาช้า ๆ จนร่างที่โอบเธออยู่แนบหลังขยับตามภานุขยับวงแขนแน่นขึ้นมือเขาลูบเอวเธอเบา ๆ ก่อนจะกระชับร่างเธอเข้าแนบอกใบหน้าซุกลงข้างแก้มเนียน แล้วกระซิบแผ่วข้างใบหู“อรุณสวัสดิ์ครับ…”เสียงของเขานุ่ม อบอุ่น และหนักแน่นพอจะปลุกหัวใจคนฟังให้ตื่นอย่างสมบูรณ์เจนนิสอมยิ้ม มุมปากกระตุกเล็กน้อยด้วยความเขินที่ซ่อนความสุขไว้ไม่มิดเธอตอบเบา ๆ ทั้งที่ยังนอนซุกในอ้อมกอด“วันนี้ต้องกลับไปใช้ชีวิตปกติแล้ว…กลับไปเป็นหมอที่คนไข้ต้องมาก่อนเหมือนเดิม”เธอพูดราวกับจะเตือนตัวเองแต่แล้วคำตอบกลับมาไม่ใช่คำพูดภานุโน้มตัวลง กดริมฝีปากลงบนปากของเธออย่างอ่อนโยนเจนนิสหลับตาลงทันที เอียงคอรับสัมผัสนั้นโดยไม่ต้องคิดแรงจูบค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อยเนิบ ช้า แต่ลึกซึ้งจนหัวเธอเผลอเอนครอนตามแรงจูบของเขาอย่างไร้การต่

เสียงบรรยากาศของโรงพยาบาลยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้าแต่ต่อเนื่อง ราวกับทุกสิ่งกำลังขับเคลื่อนบนรางเหล็กที่ไม่มีวันหยุดพัก เจนนิสยังคงสวมเสื้อกราวน์สีขาวสะอาด ผมถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย นัยน์ตาเรียบเฉยใต้แว่นตากรอบบาง เธอยืนพิงโต๊ะ เขียนชาร์ตเคสผู้ป่วยรายถัดไปอย่างตั้งใจทุกอย่างดูเป็นปกติแทบไม่มีใครสังเกตว่าเธอไม่เหมือนเดิมไม่มีใครสังเกตว่า…แววตาเธอบางวันเหมือนวูบวาบเป็นประกายเวลามีใครเดินผ่านหรือว่าเธอเริ่มยอมทานข้าวให้ตรงเวลา…เหมือนมีคนคอยบ่นอยู่ในหัวก๊อก…ก๊อก…เสียงเคาะเบา ๆ หน้าห้องพักแพทย์เจนนิสเหลือบมองประตู ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เปิดได้ค่ะ”บานประตูเลื่อนเข้ามาช้า ๆ เผยให้เห็นร่างสูงในชุดเสื้อโปโลเรียบ ๆ กับกางเกงสีกรมท่า ใบหน้าคุ้นเคยที่เธอแกล้งทำเป็นไม่คิดถึง แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นทันทีเมื่อเห็นเขา“คุณ…” เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ภานุก็ก้าวเข้ามาปิดประตูอย่างเงียบเชียบ“แค่จะแวะมาหา” ภานุพูดเสียงเบา แต่ดวงตามั่นคง “คุณมีเวลาสักสิบนาทีไหม”เจนนิสวางปากกาลงบนโต๊ะ ถอนหายใจน้อย ๆ “ไม่ควรมีเวลาให้ด้วยซ้ำ แต่ก็ยังให้คุณอยู่ดี”“แปลว่า…ผมยังมีสิทธิ์เข้ามาใช่ไ