All Chapters of รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่): Chapter 41 - Chapter 50

เสียงประตูบานใหญ่เปิดออกเบา ๆ ก่อนที่ร่างของเจนนิสจะก้าวนำเข้าไป ภานุเดินตามเข้ามาช้า ๆ สายตากวาดมองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกทึ่งปนอบอุ่นเพนท์เฮาส์สองชั้นที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวครีมและเฟอร์นิเจอร์ไม้เรียบหรูให้ความรู้สึกคลาสสิก เรียบง่ายแต่เปี่ยมรสนิยม ทุกมุมดูสะอาด สงบ เหมือนสะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องภานุวางกระเป๋าไว้ตรงชั้นวาง ก่อนจะหันไปถาม“คุณอยู่คนเดียวเหรอครับ เจนนิส?”เจนนิสถอดรองเท้า หันมายิ้มบาง ๆ“ใช่ค่ะ แทบไม่ได้อยู่เลย อยู่แต่โรงพยาบาลของแม่คุณไงคะ”ภานุหัวเราะในลำคอทันทีที่ได้ยิน“แล้วแบบนี้ใครดูแลห้องให้ครับ?”“ฉันจ้างแม่บ้านมาค่ะ แวะเข้ามาทำความสะอาดอาทิตย์ละครั้ง แต่ของในครัวนี่…แทบไม่มีใครได้แตะเลยนะ”ภานุมองไปทางโซนครัวที่ตกแต่งอย่างทันสมัย เขาเดินเข้าไปเปิดตู้เย็นพลางสำรวจ“วันนี้ผมขอใช้ก่อนนะครับ”เจนนิสหัวเราะ เดินตามมาแล้วยื่นผ้ากันเปื้อนให้“จัดไปเลยค่ะ เชิญคุณเชฟตามสบายเลย”ภานุรับมาแล้วสวมทันที เสื้อลำลองที่แนบตัวอยู่แล้วทำให้เมื่อใส่ผ้ากันเปื้อนเข้าไป กล้ามแน่น ๆ ของเขาดูเด่นยิ่งขึ้น แต่ขนาดผ้ากันเปื้อนกลับดูเล็กไปถนัดตาเจนนิสมองแล้วเผลอยิ้มมุมปาก“ร่างคุณแน่น

ภานุไม่ยอมหยุดจูบ ริมฝีปากของเขายังคงตะโบมดูดกลืนรสหวานจากเจนนิสอย่างหิวกระหาย จนในที่สุดเขาผละออกอย่างอ้อยอิ่ง แววตายังเต็มไปด้วยความเร่าร้อนขณะเลื่อนมือไปปลดเข็มขัดของตัวเอง เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ คล้ายเป็นจังหวะของความต้องการที่พุ่งสูงขึ้น กางเกงถูกผลักลงกับพื้นโดยไม่เหลือความลังเลแม้แต่น้อยมือใหญ่คว้าแก่นกายที่แข็งขึงจนปลายชุ่มไปด้วยหยาดหยดแห่งความปรารถนา เขาขยับขึ้นลงเบา ๆ พลางกดสายตาแน่วนิ่งไปที่ร่างบางตรงหน้า เจนนิสยกขาขึ้นโอบรัดสะโพกของภานุไว้แน่นในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ร่างของทั้งสองแนบชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจสั่นระรัว“มองผม” เขากระซิบเสียงพร่า ก่อนจะกดสะโพกขยับแก่นกายเข้าแทรกกลางหว่างขา ร่างบางรู้สึกถึงความร้อนที่กำลังจะแทรกผ่าน น้ำรักที่ไหลทะลักหล่อเลี้ยงอยู่ก่อนแล้วทำให้ทุกอย่างลื่นไหล เขากดเอวทีเดียวจนลำกายมุดเข้าสู่ช่องทางที่กำลังตอดรัดอย่างโหยหาเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังแผ่ว ๆ พร้อมเสียงหายใจขาดห้วงของเจนนิสที่กัดริมฝีปากกลั้นคราง ภานุยังคงไม่ละสายตา ขยับสะโพกเนิบช้าแต่หนักแน่น ลึกซึ้งทุกจังหวะ น้ำรักไหลอาบแก่นกายเขาทุกครั้งที่ดันเข้าสุดลำ เจนนิสรู้สึกเหมือนถูกเติมเต็มจน

ภานุค่อย ๆ ถอนแก่นกายออกช้า ๆ ขณะที่ร่างของเจนนิสยังคงกระตุกเกร็งเล็กน้อย น้ำขาวขุ่นที่เขาปล่อยลึกไว้ในร่างเธอไหลเอ่อล้นออกมาตามช่องทางรักที่ยังคงบีบรัดตอดเป็นจังหวะสายตาเขาไม่ละไปไหน ก้มลงมองภาพตรงหน้าด้วยแรงปรารถนาที่ล้นทะลัก ภานุก้มหน้าลงใช้ริมฝีปากสัมผัสเบา ๆ ที่ช่องแคบของเจนนิส แล้วค่อย ๆ ดูดกลืนหยาดน้ำขุ่นขาวที่ไหลออกมาด้วยความกระหายปลายลิ้นเขากดบดวนซ้ำเบา ๆ ที่ผิวเนื้ออ่อน จงใจยั่วเย้าให้ความรู้สึกของเธอไต่ระดับขึ้นมาอีกครั้ง เจนนิสสะดุ้งน้อย ๆ ส่งเสียงครางสั่นเครือ เสียงดูดกลืนเบา ๆ ของภานุผสมกับลมหายใจอุ่นที่รินรดบริเวณนั้น ขณะที่มือเขายังกดสะโพกเธอไว้แน่นไม่ให้ขยับหนีภานุไม่ยอมผละจากร่างบางตรงหน้า เขากดร่างเจนนิสแน่นกับโต๊ะ ยังคงใช้ปลายลิ้นกวาดเลียและดูดซับน้ำรักที่ยังไหลเอ่อล้นออกมาไม่หยุด ลิ้นของเขาแทรกลึกเข้าไปในช่องทางแคบ ดูดกลืนอย่างหิวกระหายและเอาแต่ใจเสียงดูดเนื้อและเสียงลมหายใจร้อน ๆ ดังเบา ๆ ในอากาศ เจนนิสสั่นสะท้าน ดิ้นหนีแต่ถูกมือใหญ่กดสะโพกไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้ ปลายลิ้นที่ล้วงลึกยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ กระตุ้นความวาบหวิวให้พุ่งขึ้นมาอีกระลอกภานุหยุดทุกสัมผัสทั

เสียงกระแทกถี่ยิบและแรงดันที่ลึกสุดทางของภานุทำให้ร่างกายเจนนิสสั่นสะท้าน ช่องรักบีบรัดแน่น เธอปล่อยเสียงครางหลุดออกมาจากลำคอ“อิ๊…อิ๊…คะ…คุณ…ภา…นุ…อิ๊…ฉัน…ไม่…ไหว…แล้ว…”เสียงของเธอสั่นขาดห้วง ทั้งเสียว ทั้งคลั่ง เหมือนจะขาดใจจังหวะท้ายสุด ภานุดันแก่นกายลึกแน่น ช่องรักของเธอรัดขมิบตอดแรงจนเขาแทบปล่อยสติ เจนนิสกรีดร้องเสียงหลง“อ๊าาาาาาาา—!”น้ำรักชุ่มฉ่ำไหลทะลักออกมาในจังหวะที่เธอถึงขีดสุด ร่างกายกระตุกเกร็ง สะโพกเด้งรับแรงกระแทกสุดท้าย เสียงหอบหายใจและเสียงครางของเธอดังสั่นคลอไปกับแรงตอดรัดที่รีดเค้นทุกหยาดหยดของภานุจนแน่นลึกแม้เสียงครางและร่างกายของเจนนิสจะสั่นไหว ยอมจำนนต่อแรงเสียวซ่านจนสุดขีด แต่ภาณุกลับไม่หยุดยั้ง แววตาของเขายิ่งขุ่นจัดจากความคั่งค้างในใจ เมื่อไม่ได้ยินคำนั้นจากปากเธอ“ไม่รับสถานะผัวให้ผมใช่ไหม…” เสียงพร่าต่ำเต็มไปด้วยแรงแค้นที่กรุ่นในอกแทนที่จะผ่อนแรง เขากลับยิ่งกระแทกสะโพกอัดแก่นกายลึกเข้าไปในช่องรักที่ยังชุ่มเฉอะแฉะ เสียงกระแทกดัง “ปั่ก! ปั่ก!” หนักหน่วงและลึกยิ่งกว่าเดิมแรงดันของภานุส่งผ่านเข้ามาทุกอณู ร่างกายเจนนิสตอดรัดแน่น ทั้งเสียวทั้งเจ็บจนเสียงคราง

ในขณะที่ร่างกายของเจนนิสสิโลราบต่อสัมผัสและแรงครอบครองจากภานุจนหมดสิ้น หัวใจเธอกลับยังเต็มไปด้วยความดื้อดึงและสับสนใจจริงแล้ว…เจนนิสอยากปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามแรงปรารถนา ปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในอ้อมแขนและการดูแลของภานุอย่างหมดใจแต่เธอกลับเอาใจออกห่าง เหมือนตั้งกำแพงกั้น ไม่ยอมให้หัวใจเข้าไป “เล่น” ในเกมรักนี้ด้วย เพราะอดีตและความกลัวทำให้เธอวิ่งหนีหัวใจตัวเองมาตลอดเธอกลัวความรัก …กลัวว่าความรู้สึกนี้จะทำให้เธอต้องเจ็บซ้ำ ๆ อย่างที่ผ่านมายิ่งใกล้ ยิ่งหวั่นไหว ยิ่งอยากวิ่งหนีบางครั้งจึงแสดงออกว่าเมินเฉย อยากถอนตัวจากความสัมพันธ์ เพียงเพื่อปกป้องหัวใจไม่ให้แตกสลายอีกแต่ถึงจะคิดอย่างนั้น…ร่างกายของเธอกลับไปไหนไม่ได้อีกแล้ว มันเหมือนถูก “จับขัง” อยู่กับแรงปรารถนาและการสัมผัสของภานุทุกสัมผัส ทุกจังหวะที่เขากดดัน กดข่ม เจนนิสกลับรู้สึกเหมือน “ติด” และยอมรับความเป็นเจ้าของนั้นจนลึกเข้าไปในกระดูกเธอเสพติดทั้งความสุขและความเจ็บที่ภานุมอบให้ในคราวเดียว…ทั้งสุขที่ได้ถูกครอบครอง และเจ็บที่ใจตัวเองไม่กล้าเปิดรับทั้งหมดหัวใจของเจนนิสจึงยืนอยู่บนเส้นบาง ๆ ระหว่างความกลัวที่จะเจ็บซ้ำ กับความ