Alle Kapitel von รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่): Kapitel 11 – Kapitel 20

เช้าตรู่วันใหม่ที่อากาศยังเย็นจัดด้วยไอหมอกจากภูเขาภานุสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ผูกเนกไทอย่างเรียบเนี้ยบในห้องสัมมนาของโรงแรมที่จัดการอบรมเสียงบรรยายด้านหน้ากำลังอธิบายเรื่องเคสทางการแพทย์เฉพาะทางแต่มุมสายตาของภานุ กลับแทบไม่ขยับจากผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งไม่ไกลจากเขาเจนนิสนั่งตรงแถวกลางผมประบ่าที่ยังคงชื้นเล็กน้อยจากการไดร์ในตอนเช้ารอยแวววาวของผิวใต้แสงไฟคอเสื้อเชิ้ตเว้าต่ำเผยให้เห็นไหปลาร้าชัดตัดกับชุดกาวน์ขาวเธอจดบันทึกเงียบ ๆ ด้วยลายมือเรียบร้อยนั่งนิ่งอย่างสง่างามจนเหมือนหลุดมาจากภาพวาดแต่แล้ว…เสียงเรียกจากใครบางคนทำให้ภานุชะงัก“ด็อกเจนนิส?”เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทดูดีใบหน้าเหมือนคนเอเชียที่ผิวออกหม่นแบบฝรั่งเขายิ้มกว้าง เดินเข้ามาทักทายเจนนิสด้วยความสนิทสนม“เฮ้! ไม่เจอกันนานเลย ตั้งแต่ลอนดอนนู่นแน่ะ”ภานุมองเหตุการณ์นั้นและเห็นบางอย่างที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน…เจนนิสยิ้มออกรอยยิ้มที่เขาไม่เคยได้รับรอยยิ้มที่ไม่ได้ฝืน ไม่ได้เก็บกดรอยยิ้มที่สดใส… และจริงใจหัวใจของภานุเต้นกระตุกเสียงเตือนจากนาฬิกาที่จับชีพจรหัวใจดัง “ติ๊ด” ขึ้นมาเบา ๆแต่เสียงนั้นดังชัดในหูของเข

เจนนิสหัวเราะในลำคอแววตาเมา ๆ แต่ยังคงแหลมคมเธอยกขวดไวน์ขึ้น รินลงแก้วตัวเองอีกครั้ง“พวกคุณนี่ก็ยั่วเก่ง เหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง”คำพูดนั้นเหมือนเหล็กเผาไฟฟาดเข้ากลางใจภานุจนเลือดสูบฉีดแรงความร้อนวาบแล่นขึ้นถึงใบหน้าและหูเขาเอื้อมมือจับข้อมือเธอไว้ดึงเธอเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนได้กลิ่นไวน์จากลมหายใจ“คุณเลิกเอาผมไปเทียบกับพี่ยิหวาได้ป่ะ…”น้ำเสียงเขาเค้นต่ำ มือแน่น“ผมก็คือผม คุณมองดูให้ดี…”เจนนิสเลิกคิ้ว เอียงหน้ามองเขานิ่ง ๆก่อนจะเอื้อมมือขึ้น ลูบไล้ใบหน้าเขาช้า ๆนิ้วเรียวลากจากแนวกรามจนถึงริมฝีปากหยัก“ก็เหมือนชิบหายให้พูดยังไงล่ะ…”คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันที่สาดลงในไฟภานุตัวร้อนผ่าว หน้าแดงจัดความอดกลั้นแตะขีดสุดเขาเค้นเสียงลอดไรฟัน“คุณ…”ภานุหลับตาลึก สูดลมหายใจเข้ายาวพยายามกลืนความรู้สึกที่ปั่นป่วนลงคอเขาเอ่ยเสียงต่ำ กดกล้ามเนื้อแน่นไว้ใต้ผิว“เจนนิส… ผมว่าคุณเมาหนักแล้ว”แต่เธอกลับหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ“พูดยังเหมือนกันเลย…”เสียงของเธอเหมือนจะเยาะ แต่ก็แฝงความเศร้าในทีภานุเม้มปากแน่น รู้ตัวว่ากำลังใจสั่นใบหน้าขาวจัดของเขาร้อนผ่าวไปหมดสีแดงระเรื่อไล่จากปลายหูจรดลำคอเ

เจนนิสหอบหายใจ นิ้วเธอขยุ้มผ้าปูเตียงไว้ มองลึกเข้าตาเขา ก่อนพยักหน้าช้า ๆ เป็นการยินยอมไม่ใช่เพราะถูกพันธนาการ แต่เพราะใจเธอไม่อยากถอยอีกต่อไป แววตาตอบรับนั้นทำให้ภานุคลายมือบนผ้านิดหนึ่งแล้วกดจูบซับลงข้างมุมปากอย่างอ่อนโยน เสียงหอบของทั้งคู่ประสานกันในห้องเงียบ หัวใจเต้นแรงในจังหวะเดียวกัน เหมือนคำสัญญาว่า ครั้งนี้ เธอจะไม่ต้องหนี และเขาจะไม่ยอมให้เธอหนีไปไหนได้อีกภานุขยับกายลงนอนข้างเจนนิส ก่อนใช้แขนแข็งแรงโอบเอวบางเข้ามาแนบอก มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามลูบแผ่นหลังเธออย่างปลอบโยน ไออุ่นจากอกแน่นปึกของเขาแล่นซึมผ่านผิวเนื้อสั่นระริก เสียงหอบแรงเมื่อครู่เริ่มผ่อนลงเหลือจังหวะสม่ำเสมอเจนนิสซุกใบหน้าลงบนแอ่งไหล่กว้าง รับรู้ได้ถึงแรงเต้นหัวใจของเขาที่ยังโถมกระแทกผิวอกอยู่ใต้แก้มเธอ นิ้วมือเล็กเลื่อนไปแตะแขนที่กอดรัดไว้ราวกับจะย้ำว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ ไม่หนี และไม่ถูกปล่อยให้ไกลออกไปอีกภานุหลับตาสูดลมหายใจลึก สูดกลิ่นเส้นผมที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อและไอไวน์ของเธอ ก่อนกดปลายคางลงบนเรือนผมนั้นเบา“ครั้งนี้…ผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหนทั้งนั้น” เขากระซิบพร่า น้ำเสียงมั่นคงแต่เปี่ยมความอ่อนโยน…แ

ภานุไม่ปล่อยเวลาให้เจนนิสรวบรวมคำโต้ตอบ เขาก้มหน้าแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากเธอทันทีแรงกดหนาแน่นแต่ไม่รุนแรง เป็นจูบที่สะท้อนความสับสน เจ็บปวด และอยากยืนกรานให้เธอรู้ว่าเขาจะไม่ยอมให้เรื่องระหว่างเขาและเธอถูกลบง่าย ๆเจนนิสชะงักไปชั่ววินาที อกสั่นตามจังหวะหายใจของเขาที่รัวกระชั้น แต่ในที่สุด เธอก็ไม่ได้ผลักเขาออก นิ้วเรียวเพียงคว้าขอบปกเชิ้ตของภานุไว้แน่นเหมือนกำลังชั่งใจ ความร้อนจากแรงสัมผัสระหว่างริมฝีปากทำให้หัวใจทั้งคู่เต้นสับสนภานุค้างจูบนั้นไว้ไม่นานนัก เขาผละออกเพียงคืบแต่ยังจ้องตาเธออยู่ใกล้จนลมหายใจร้อนปะทะกัน เสียงเขาแผ่วพร่าเมื่อพูดซ้ำยืนยัน“อย่าทำเหมือนเมื่อคืนไม่มีอยู่จริง…ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณหนีไปพร้อมคำโกหกว่ามันไม่มีความหมาย”เสียงหัวใจของเจนนิสเต้นกระหน่ำจนกลบทุกเสียงภายนอก แม้กระทั่งคำขู่กึ่งอ้อนวอนของภานุเมื่อครู่ก็ฟุ้งเบาลง คล้ายถูกดึงหายไปในหมอกความรู้สึกร้อนวาบที่แทรกผ่านริมฝีปากของเขา“เสิร์ฟต่อเลยเหรอ…? ตายแล้ว ฉันแค่กำลังคิดว่าจะเอายังไงต่อ … ”เธอคิดแล้วหลับตาแวบหนึ่ง ราวกับกำลังไล่ภาพความทรงจำเมื่อคืนให้เรียงเป็นระเบียบ แต่ยิ่งไล่ก็ยิ่งวูบกลับมาชัดกว่า

เจนนิสนั่งนิ่งอยู่ในห้องอบรม สายตาจ้องไปยังสไลด์บนจอแต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยคำถามที่วนซ้ำเธอกำลังจะถลำ…กับน้องชายของคนที่เธอเคยรักสุดหัวใจมันไม่ควรเกิดขึ้นไม่ควรเลยจริง ๆ“ฉันควรหยุด…หรือควรหนี…หรือควรยอมรับ…”เธอหลับตาแน่น เงียบจนหัวใจเหมือนจะเต้นกลบเสียงข้างในแต่ในขณะที่เธอกำลังคิดจะหาทางถอยภานุกลับกำลังคิดตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงเขายืนเท้ากำแพงอยู่นอกห้องกอดอกแน่น คิ้วขมวด ใบหน้าเคร่งเครียด“หรือมันยังไม่เด็ดพอวะ…”เขาพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย“แม่งเอ๊ย…หรือเพราะผมมันยังไม่ถึง…หรือเพราะคุณยังรักพี่ผมอยู่”คำถามนั้นยิ่งทำให้เขาโมโหไม่ใช่โมโหที่เจนนิสเมินใส่แต่โมโหที่ตัวเองยังอยากจะเอาชนะเธอในทุกแง่มุม…แม้แต่ในเรื่องที่ไม่ควรเอามาแข่งกับพี่ตัวเอง“คืนนี้…ถ้ายังหนีอีก ก็เตรียมตัวให้ดีแล้วกัน”เขากัดกรามแน่น หัวใจเขาเต้นแรงไม่แพ้ใครแรงไม่แพ้ความดื้อรั้นของเธอและแรงพอจะผลักเรื่องทั้งหมด…ให้ลุกเป็นไฟอีกครั้ง…รถบัสคันใหญ่จอดเทียบหน้าล็อบบี้โรงแรม เสียงหัวเราะและบทสนทนาของหมอหลายชีวิตดังระคนตื่นเต้นเจนนิสเดินหลบออกจากกลุ่มของภานุอย่างแนบเนียน เธอเลือกเดินแทรกไปกับเพื่อนหมอหญ