《รักไม่ได้…หยุดไม่ได้(แอบรักเมียเก่าพี่)》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

เช้าวันใหม่ อากาศที่ชายแดนพม่าดูผ่อนคลายขึ้นกว่าทุกวัน ข่าวสารที่รายงานเข้ามาทีละระลอกว่าความตึงเครียดกำลังคลี่คลายไปในทางที่ดี ภานุยืนประชุมกับทีมงานชุดต่าง ๆ สรุปแผนงานรอบสุดท้ายก่อนจะผลัดเปลี่ยนชุดเจ้าหน้าที่ให้คนชุดแรกได้กลับไปพักเจนนิสยืนเคียงข้างภานุอย่างเงียบ ๆ ขณะเดียวกัน กานดา …หญิงสาวหน้าคมท่าทางคล่องแคล่ว เดินเข้ามาทักด้วยรอยยิ้ม“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณเจนนิส ฟังเรื่องของคุณมาตั้งแต่ตอนยังไม่มาที่นี่เลยค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะ”เธอส่งยิ้มจริงใจให้ แล้วพูดต่อ“เรื่องสัญญาหมั้นนั่น ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดหรอก กลับไปเดี๋ยวฉันจะช่วยพูดให้เองนะคะ ไม่ต้องเครียดค่ะ”ภานุได้ยินก็ตบไหล่กานดาเบา ๆ เป็นเชิงขอบคุณ“ขอบคุณมากนะกานดา ถ้ายังไงเรื่องสัญญาหมั้นมันยังไม่เคลียร์จริง ๆ …บ้านผมยังมีน้องชายอีกคน รุ่นราวคราวเดียวกับคุณเลย แต่เจ้านั่นมันบ้างาน เอาแต่ฝึกเอาเครื่องหมาย”เขายิ้มขำ ๆ ก่อนพูดต่อ“ไว้มีโอกาสมาทานข้าวด้วยกันนะ จะได้แนะนำให้รู้จัก”ภานุตัดสินใจพาเจนนิสกลับพร้อมกันทันที ทั้งสองขึ้นนั่งเฮลิคอปเตอร์ที่เตรียมไว้ ลมแรงพัดวูบผ่านหน้าต่างขณะใบพัดหมุนแรง ฮอลำใหญ่ลอยขึ้นเหนือผ

เช้าวันใหม่ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง VIP ภานุค่อย ๆ ลืมตาตื่น ปลายตาเห็นเจนนิสนอนฟุบหลับอยู่ข้างเตียง มือเล็กของเธอวางทาบอยู่ใกล้มือเขาอย่างเฝ้าห่วงภานุยกมือขึ้นลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสเต็มไปด้วยความถนอมใจเขาขยับตัวเล็กน้อย ร่างสูงบนเตียงส่งแรงสะเทือนบางเบาเจนนิสรู้สึกตัว เธอลุกขึ้นเร็วด้วยสายตาเป็นห่วง“คุณเอาอะไรไหม อยากได้อะไรไหมคะ?” น้ำเสียงเธอนุ่มนวล เต็มไปด้วยความใส่ใจภานุยิ้มอ่อนให้“ปรับเตียงให้นั่งขึ้นหน่อยครับ”น้ำเสียงเขาอ่อนโยนแต่จริงจังเจนนิสรับคำทันที รีบลุกขึ้นไปปรับเตียงด้วยมือที่คล่องแคล่วภานุมองไปยังผนังห้อง เห็นป้ายรายชื่อแพทย์ประจำตัวติดอยู่ ชื่อของเจนนิสปรากฏเด่นชัดในฐานะแพทย์เจ้าของไข้เขาหลุดยิ้มบาง ๆ ออกมา ก่อนหันมาหาเจนนิส“นี่คุณเป็นเจ้าของเคสผมหรอเจนนิส?”เจนนิสชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า เธอมีสีหน้าเก้อเขินปนภูมิใจ“ค่ะ…ฉันเอง”ภานุหัวเราะในลำคอเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและชื่นชม“ว้าว…เหลือเชื่อเลย”เขาเปลี่ยนท่าทีเล็กน้อย ส่งยิ้มขี้เล่น“งั้น…อาจารย์อธิบายโรคให้ผมฟังหน่อยครับ”เจนนิสมองเขาอย่างอ่อนโยน…ไม่ใช่แค่คนไข้ แต่ค

ทุกครั้งที่แก่นกายร้อนจัดของเขาขยับเข้าออกในร่างของเจนนิส …สัมผัสถึงความอุ่นนุ่มและความคับแน่นที่โอบรัดแก่นกายไว้จนแทบขาดใจ เขารู้สึกเหมือนทั้งโลกมีแค่เธอคนเดียว ทุกความเคลื่อนไหวของเขาสะท้อนอยู่ในเรือนร่างและเสียงครางหวานที่หลุดลอดจากริมฝีปากของเจนนิสความสุขเสียวแล่นปราดขึ้นทุกครั้งที่ช่องทางชุ่มชื้นบีบตอดแน่นกับตัวเขา ภานุถึงกับต้องเม้มริมฝีปากแน่น ขบกรามอดกลั้นแรงอารมณ์ที่แทบทะลักล้น ทุกจังหวะที่เขาถอนแก่นกายออกจากร่างเธอช้าๆ แล้วกดสวนกลับเข้าไปจนสุด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในหูเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่เต้นแรงในหัวของภานุเต็มไปด้วยความรู้สึกหวงแหน ครอบครอง อยากจะหลอมรวมตัวเองกับเจนนิสไว้แบบนี้ ไม่อยากให้เธอหนีไปไหน อยากให้เธอจำสัมผัสของเขาทุกอณู …อยากเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอสั่นไหวและหลอมละลายอยู่ใต้ร่างกายของเขาสายตาคมกริบของภานุจับจ้องแผ่นหลังขาวที่สั่นสะท้าน เขาชื่นชมเรือนร่างของเธอผ่านแสงไฟสลัว แล้วโน้มตัวลงไปจูบข้างต้นคอเจนนิสซ้ำๆ อย่างหวงแหน “คุณเป็นของผม…ทั้งตัว ทั้งใจ”มือใหญ่ขยุ้มเอวเธอไว้แน่น ดึงรั้งให้แนบชิดมากขึ้นไปอีก จังหวะการขยับของเขาเริ่มหนักแน่นและลึกซึ้งขึ้น

เช้าแสงอ่อนสาดลอดผ้าม่าน เจนนิสรู้สึกตัวตื่นขึ้นในอ้อมกอดอุ่นของภานุ กลิ่นกายและลมหายใจร้อนของเขายังคลอเคลียข้างแก้ม เธอขยับตัวเบา ๆ รู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้งไปหมด หัวหมุนเวียนคล้ายคนเมาค้าง สะโพกกับต้นขาก็ยังระบมจากค่ำคืนดุเดือดเจนนิสหลับตานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้ามองคนที่กอดเธอไว้“คุณ…ฉันรู้สึกแปลก ๆ เวียนหัวมาก…”น้ำเสียงแผ่วพร่าของเธอดึงความสนใจภานุให้ตื่นเต็มตา เขานับนิ้วอยู่ในอากาศ ท่าทางเหมือนกำลังคิดอะไรเร็วจี๋ทันใดนั้น ภานุเบิกตากว้าง เผลอยิ้มกว้างแล้วร้องออกมาอย่างดีใจ “เว้ย! เดือนนี้…!”เขาคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายลิงโลดจนน่าแปลกใจเจนนิสขมวดคิ้ว งุนงงกับท่าทีของเขา“เดี๋ยว…คุณเป็นอะไรเนี่ย อยู่ ๆ ก็ดีใจอะไรของคุณ?”เธอมองเขางง ๆ หัวก็ยังหมุนติ้วภานุดึงเธอเข้ามากอดแน่นขึ้นอีก “คุณ…เมื่อวานมัน…วันที่เลยมานะ รู้ไหม?”เจนนิสยังงงงวยกับท่าทีร้อนรนปนดีใจของเขา “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันรู้สึกเวียนหัว?”ภานุยิ้มกรุ่มกริ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวใกล้ข้างหู “ไม่แน่นะ…คุณอาจจะเมาค้าง หรือ…อาจจะกำลังมีเซอร์ไพรส์อะไรบางอย่างก็ได้”เขาขยี้จมูกลงบนแก้มเธออย่างหวงแหนเ

หลังออกจากห้องตรวจ แม่ภานุเดินเคียงข้างสองคนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“เย็นนี้ไปทานข้าวที่บ้านแม่นะลูก แม่จะเตรียมของโปรดให้”ภานุรีบรับคำแล้วพูดแซวแม่ทันที “แต่แม่ครับ เมียผมท้องอ่อน กินอะไรไม่ค่อยได้ ผมดูแลเองได้นะแม่”น้ำเสียงจริงจังแต่ปนหวงแหน ใบหน้าภานุเต็มไปด้วยความภูมิใจในฐานะพ่อบ้านมือใหม่แม่ภานุหันมามองลูกชายแล้วอมยิ้ม “แล้วแกไม่คิดจะแต่งงานกับเขาหน่อยเหรอภานุ?”เสียงพูดเหมือนหยอกแต่สายตานิ่งจริงจังเจนนิสที่เดินข้าง ๆ สะดุ้งนิดหน่อย รีบตอบแทรกเสียงเบา“ไม่เป็นไรค่ะ หนูยังไงก็ได้…”ใบหน้ามีรอยเขินอายเล็ก ๆ ชำเลืองมองภานุอย่างประหม่าแต่ภานุส่ายหน้าทันที ยืนยันหนักแน่น“ไม่ได้หรอกคุณ! ยังไงผมต้องจัดงานแน่นอน—แต่คุณพร้อมตอนไหนบอกผมนะ ผมจะไม่บังคับ”สายตาจริงใจ มือกุมมือเธอแน่นราวกับจะส่งผ่านความมั่นคงในใจทั้งหมดเจนนิสมองเขา ยิ้มอ่อน ๆ พยักหน้าเบา ๆ ใจหนึ่งอบอุ่นใจหนึ่งยังเขินอยู่ลึก ๆแม่ภานุหันไปมองลูกชายแล้วพูดกับน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงความเอ็นดู“ช่วงนี้อย่าลงเวรให้หนูเจนนิสนะภานุ ให้เขาพักผ่อนให้มาก ๆ”ภานุหันมาตอบแบบเด็กดี “ค้าบแม่!”เสียงตอบพร้อมรอยยิ้มเต็มแก้ม ทำเอาแม่หัวเราะเบ