All Chapters of เสน่าอี้จีฝึกหัด: Chapter 11 - Chapter 20

...ใกล้จะถึงแคว้นใต้แล้ว …..องค์หญิงสิบสี่อิงเผยในอาภรณ์แบบชาวบ้านธรรมดา เดินอยู่บนทางทอดยาวสู่ตัวเมืองหลวง ปาดเหงื่อที่ไหลรินพร้อมกับความหิวที่เพิ่มขึ้นในยามสาย เสียงตะโกนดังลั่นมาแต่ไกล"หลบไปหลบไป ..ฝ่าบาทยกทัพกลับมาแล้ว...วววว"ชาวบ้านที่เดินอยู่พากันแหวกช่องตรงกลาง แล้วนั่งคุกเข่าก้มหน้า"ฮ่องเต้และองค์หญิงสิบสี่เสด็จจจมาแล้วว"เสียงฝีเท้าม้าและเสียงแซ่ซ้องดังลั่นเบื้องหน้านั่นหมิงซื่อบนหลังม้าองอาจหล่อเหลา พร้อมด้วยแม่ทัพหนุ่มอวิ้นกุ้ยและหลานซาน องค์หญิงสิบสี่อิงเผยแอบเหลือบตามอง ผ่านผ้าคลุมหน้าถึงกับนิ่งงัน"ก้มหน้าบังอาจ"เสียงตวาดจากทหารที่คอยอารักขา อิงเผยกลืนน้ำลายลงคอยากเย็น คนผู้นี้นะหรือฮ่องเต้แคว้นใต้หมิงซื่อถัดจากขบวนม้า ในเกี้ยวเฟิ่งหลิวชะโงกหน้าออกมาโบกไม้โบกมือให้กับชาวบ้าน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใส อิงเผยกำหมัดแน่น อิงเผยหนีออกมาเผชิญความยากลำบากในหลายวันมานี้เพื่อให้ใครก็ไม่รู้ได้ชูคอกลับเข้าวังอย่างสง่างามเช่นนั้นหรือเฟิ่งหลิวตื่นตาตื่นใจกับความยิ่งใหญ่ของวังหลวงจนแทบลืมหายใจความยิ่งใหญ่สวยงามดุจดังสรวงสวรรค์"เสี่ยวหาน พวกเจ้าอยู่กันในที่ที่งดงามแบบนี้หรือ""ใช่

"หมู่ดาวพราวพร่างนภาดาราแข่งขัน กันอวดแสงดาวหนึ่ง สุกสว่างสีแดงส่องแสง บดบังเหล่าดาราแต่แสงของเจ้ากับถูกเมินขวยเขินหลบเร้นหนีหายโอ้เจ้าไม่ต้องตาชายหลบหายเร้นลบหลบไป"อวิ้นกุ้ยชะงักเท้านิ่งฟังเสียงพิณที่แว่วมาตามลม นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ฟังเพลงพิณ ใครกันหนอช่างบรรเลงเพลงเศร้าสร้อยเพียงนี้เดินตามเสียงเพลงไปคล้ายต้องมนต์สะกด สายตาจับจ้องที่ร่างบางของเฟิ่งหลิวที่ งดงามราวกับภาพวาด นางใส่ความตั้งใจและวิญญาณลงในบทเพลง นิ้วเรียวขาวมองดูพลิ้วไหวจนเขาใจสั่นใบหน้างามแย้มยิ้มเพียงน้อยนิดเหมือนกับไม่ใช่เฟิ่งหลิว แต่เป็นเทพธิดาจากสวรรค์ที่กำลังขับกล่อมผู้ทุกข์ตรมหมิงซื่อก้าวขาขึ้นไปบนศาลาฉาฮวาอย่างเงียบๆ นั่งลงห่างออกไป คนดีดพิณชะงักกึกเสียงเพลงขาดหาย ไทเฮาที่นอนอยู่ลืมตาตื่นขึ้นมาทันที"เล่นต่อไป"หมิงซื่อสั่ง เฟิ่งหลิวก้มหน้ามองพื้นบรรจงเล่นเพลงพิณต่อไปแต่ทว่าเสียงพิณเหมือนไร้ชีวิต ไม่เพราะพริ้งเหมือนในครั้งแรกไทเฮาชันกายลุกขึ้น"พอได้แล้ว เจ้าไปเสียก่อนไว้ข้าเรียกค่อยเข้ามารับของกำนัล"เฟิ่งหลิวหอบเอาพิณเดินหลบออกจากตรงนั้น"ฝ่าบาทวันนี้ ทำไมมาหาแม่ได้""เสด็จแม่ ลูกได้ยินเสียงพิณจึง

มือเรียวบางดูดเลียเศษขนมที่ติดอยู่ที่ปลายนิ้ว หมิงซื่อเผลอมองตามเฟิ่งหลิวหยิบหมากสีขาววางลงบนกระดานหมากสีขาวล้อมหมากของหมิงซื่อสองแถว ซึ่งมีจำนวนเกือบครึ่งกระดาน หมิงซื่อเลิกคิ้วสูงประหลาดใจไม่น้อยเมื่อเฟิ่งหลิวยิ้มที่มุมปากพลิกหมากบนกระดานที่มีแต่สีดำให้กลายเป็นสีขาวสองแถวยาวเหยียดกลับมาเสมอกันได้ในทันที"เฟิ่งหลิวเจ้าเก่งจริงๆ "เสี่ยวหานเผลอปรบมือ เมื่อหยิ่วเยว่เอ่ยปากชม หมิงซือยิ้มยียวนรู้สึกเสียหน้าไม่น้อย"เห็นทีคืนนี้ต้อง เดินหมากทั้งคืนเสียแล้ว หยิ่วเย่วหากเจ้าง่วงก็ไปนอนก่อนได้ ข้าอยากจะสั่งสอนเด็กน้อยผู้นี้ให้จำใส่ใจว่าข้าหมิงซื่อ เพียงแค่พลั้งเผลอไปเท่านั้น หากตั้งใจจริงจัง แม้แต่เทพก็ไม่สามารถชนะข้าได้"เฟิ่งหลิวทำสีหน้ากังวลใจมองไปที่เสี่ยวหาน"เอ่อ..เอ่อฝ่าบาท ไทเฮาทรงย้ำว่าให้เฟิ่งหลิวรีบกลับ""อีกกระดานเดียว"พูดเพียงสั้นๆ เสี่ยวหานวางกระดานหมากลงเบื้องหน้าคนทั้งสอง หยิ่วเยว่มองกระดานหมากที่ว่างเปล่า เปรียบดั่งใจของหมิงซื่อตอนนี้ที่ว่างเปล่า รอใครสักคนมาเติมหมากสีดำขาวลงไปหมิงซื่อวางหมากสีดำลงไปมุมซ้ายทันที เฟิ่งหลิวหลบไปเสียห่างไม่ยอมวางหมากไว้ใกล้“เริ่มหวั่นใจว่าข้

เมื่อเฟิ่งหลิวออกไปแล้ว"ฝ่าบาท นางหาใช่คณิกาไม่ นางคณิกาไม่จำเป็นต้องหัดเพลงพิณร่ายบทกลอน หรือเดินหมาก""ข้ารู้ดี"จะบอกอย่างไรว่าเคยจูบเฟิ่งหลิว และเคยโดนเฟิ่งหลิวลูบไล้อกกว้างให้ใจสั่นมาแล้ว"นางถูกฝึกให้เป็นอี้จี นางจะร่วมหลับนอนกับชายที่นางเต็มใจเท่านั้น ซึ่งหยิ่วเย่วคิดว่า..นางยังไม่เคยต้องมือชายมาก่อน..ฝ่าบาทน่าจะเห็นแววตาเขินอายของนาง"แว๊บหนึ่งกลับเกิดความปีติขึ้นมาในหัวใจ ดีใจอะไรกัน ดีใจที่นางยังไม่เคยต้องมือชายอย่างนั้นหรือ"เจ้าก็รู้ข้าไม่ชอบให้ใครหลอกลวงข้า""ฝ่าบาท กังวลเรื่องใดกัน กังวลว่าเฟิ่งหลิวจะหลอกลวง หรือว่ากังวลว่านางจะเคยต้องมือชายมาแล้วนับไม่ถ้วน ฝ่าบาทอย่าทรงกังวลไปเลยหยิ่วเย่วมั่นใจว่านาง...ยังไม่เคยต้องมือชาย"หัวใจพองโตเหมือนเห็นแก่ตัว หรือรู้สึกว่าเฟิ่งหลิวน่าข้องแวะอย่างนั้นหรือ หลอกตัวเองหรือไรว่าไม่อยากข้องแวะกับนางทหารยามหน้าประตูวังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ประสานมือตรงหน้าหลานซาน“ท่านองครักษ์ มีหญิงนางหนึ่งอ้างว่าเป็นองค์หญิงสิบสี่ของแคว้นใต้ ตอนนี้อยู่ที่ประตูวังขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท”หลานซานเลิกคิ้วสูง เฟิ่งหลิวในตอนนี้เหมือนโลกทั้งใบหมุนติ้วคิดถึงม้าแ

“เชิญองค์หญิงเข้ามา”อิงเผยเยื้องย่างด้วยท่าทีดุจนางหงส์ เข้ามาตรงหน้าใบหน้าเชิดสูงลำคอระหง ต่างกับเฟิ่งหลิวที่เยื้องย่างเหมือนม้าป่าลำพอง ชุดสีเหลืองขับผิวให้สว่างแต่ขาวสู่เฟิ่งหลิวไม่ได้ผิวของเฟิ่งหลิวขาวราวหยกขาวต้องแสง ขาวกว่าชาวแคว้นเหนือทั่วไป หมิงซื่อครุ่นคิดทำไมตอนนี้เขาถึงเห็นว่า อิงเผยดูธรรมดาไปในทันทีไม่เหมือนรูปวาดที่เขาเห็นครั้งแรก แม้ใบหน้าจะไม่ต่างกันกับรูปวาดนักแต่ทว่าใบหน้าและท่าทีของนางคล้ายกับมีบางอย่างที่เขาไม่สู้ชอบใจนัก หรืออาจจะเป็นแววตายโสของนาง“ถวายพระพรฝ่าบาท อิงเผยนอนหลับสบายไม่น้อยหลังจากที่นอนไม่หลับเพราะความตรากตรำมาหลายคืน”คำถามที่คิดว่าจะถามถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคิดถึงคำพูดเมื่อคืนของอิงเผย คิดหาคำพูดที่ต่างจากที่คิดไว้ในตอนแรก“นางคณิกาคนนั้นบังอาจสวมรอยแทนองค์หญิง องค์หญิงคิดว่าจะให้ข้าลงโทษนางเช่นไรถึงจะสาสมกับความผิดของนางดี”อิงเผยยิ้มหวาน จ้องมองสบตาคมของหมิงซื่อไม่ยอมหลบเร้น นึกกระหยิ่มในใจกลับใบหน้าหล่อเหลานั้น ต่างกับเฟิ่งหลิวที่หลบตาคมด้วยความเขินอาย แต่กลบเกลื่อนด้วยสายตาหวาดกลัวหมิงซื่อรอฟังคำตอบด้วยใจจดจ่อ ลองใจเพื่อจะดูว่าอิงเผยนางเป