All Chapters of เสน่าอี้จีฝึกหัด: Chapter 21 - Chapter 30

"หากเป็นเฟิ่งหลิวที่ยังอ่อนเดียงสา หากฝึกปรือขัดเกลานางเพียงนิด นางจะกลายเป็นฮองเฮาที่สมบูรณ์แบบ และช่วยส่งเสริมหมิงซื่อของข้า"ต้าหยู๋ยิ้มรู้คำตอบดีอยู่แล้ว เพียงแค่ต้องการความมั่นใจก็ไทเฮาแสดงออกชัดเจนไม่เคยมีสักครั้งที่ไทเฮาจะทรงเอาใจสนมนางในของหมิงซื่อคนไหน แล้วยังจะอ้อมกอดของไทเฮาที่มีให้เฟิ่งหลิวเพียงคนเดียว"ไทเฮาไม่รังเกียจนางที่เป็นเพียงสามัญชน แล้วยังเป็นแค่คณิกาหรืออย่างไร""ข้าก็เป็นเพียงสามัญชนเจ้าลืมไปแล้วหรือ หากรังเกียจนางนั่นเท่ากับรังเกียจตัวข้าเอง แต่เรื่องหญิงคณิกา อันนี้เจ้าควรหาความกระจ่าง""เช่นนั้นไทเฮาคงไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว ต่อแต่นี้มีเรื่องให้ทำมากมากมาย"ไทเฮายิ้มนึกสนุกคาดการณ์ความวุ่นวายต่อจากนี้ ว่าคงจะมีเรื่องให้ขบคิดและจะต้องคอยค้นหาความจริงอีกมาก หากจะเป็นเพราะมารดาของเฟิ่งหลิวที่หนีตายครั้งนั้น ต้องทนลำบากจนบุตรีคนเดียวต้องมาอาศัยหอนางโลมเลี้ยงชีพนั่นก็น่าสงสารเฟิ่งหลิวไม่น้อย แต่จากที่ดูเฟิ่งหลิวมิได้แปดเปื้อนสิ่งใดจากหอนางโลมมาเลยแม้แต่น้อย"การจะเอาชนะใจหมิงซื่อได้ ช่างยากเย็นแต่ข้าเป็นแม่เขา เราสองคนคงต้องเหนื่อยหน่อยเพื่อเสกสรรเฟิ่งหลิวให้สามารถมั

เพลงกู่เจิ้งพลิ้วไหวล่องลอยใบหน้างามน่ามอง หมิงซื่อเหม่อมองปล่อยใจให้ล่องลอยไปไกลแสนไกลเสียงเพลงจบลง แต่หมิงซื่อยังจ้องมองไปที่เรียวนิ้วงามของเฟิ่งหลิว“ฮ่องเต้ ไหนว่าไม่ชอบเพลงกู่เจิ้ง”ไทเฮาไล่เบี้ยหมิงซื่อสะดุ้ง“ลูกมี ฎีกาต้องอ่านอีกมากวันนี้รั้งอยู่นานไม่ได้”“รอสักประเดี๋ยว แม่สงสัยว่าฮ่องเต้ ส่งแม่ทัพอวิ้นกุ้ยยังแคว้นเหนือเพราะเหตุใดกัน”“ลูกเพียงแค่ต้องการให้อวิ้นกุ้ยส่งข่าวบอกฮ่องเต้แคว้นเหนือ เรื่องที่องค์หญิงสิบสี่ เดินทางมายังแคว้นใต้ปลอดภัย ฮ่องเต้แคว้นเหนือจะได้ไม่เป็นกังวล”“อืม เฟิ่งหลิวท่านแม่ทัพไปที่ห้องพักของเจ้า เพื่อสิ่งใดกันเมื่อคืนต้าหยู๋ผ่านไปพบท่านแม่ทัพที่นั่น”“ท่านแม่ทัพ มาถามเฟิ่งหลิวว่าต้องการสิ่งใดที่แคว้นเหนือหรือไม่”“ท่านแม่ทัพใส่ใจ หยางหนี่ของข้าดีไม่น้อยเจ้าบอกท่านแม่ทัพหรือยังว่าต้องการสิ่งใดบ้างในแคว้นใต้”หมิงซื่อขยับตัวด้วยความอึดอัด“เฟิ่งหลิวอยู่ที่นี่สบายดี ไม่ต้องการสิ่งใดเพียงแต่คิดถึงท่านแม่ที่ผลัดพราก อีกไม่นานคงหาทางกลับไปเยี่ยมท่านแม่ หากไทเฮาทรงอนุญาต”“เสด็จแม่จะรั้งนางไว้ เพราะเหตุใดกัน”“ฮ่องเต้ แม่กับเฟิ่งหลิวแม้ไม่ใช่แม่ลูกก็เหมือ

เฟิ่งหลิวดิ้นรนไปมาในสายตาคนอื่นเหมือนกับมองหาคนช่วย แต่ที่จริงแล้วกำลังมองว่า ลู่กังสามารถหนีไปได้หรือไม่หลานซานได้แต่มองตาม เสี่ยวหานแสดงสีหน้าเป็นห่วง อิงเผยกลับรู้สึกว่าอยากให้หมิงซื่อโมโหมากกว่านี้จนสั่งลงทัณฑ์เฟิ่งหลิว“ตามข้ามาเสียโดยดี” ลากเฟิ่งหลิวออกห่างคนอื่นไปเรื่อยๆ“ฝ่าบาทเกรงว่าจะเข้าใจผิด”ใจดีสู้เสือแต่อีกคนกลับผลักร่างบางให้เซถลาลงบนพื้นจุกแอ่ก หมิงซื่อกลับรู้สึกว่า คำพูดของหญิงงามทั้งหลายหามีความจริงใจไม่กลับหลอกลวงเขาอยู่ร่ำไป อาจเป็นเพราะเขาเป็นคนรักง่ายเช่นนั้นหรือ“เจ้ากินคนเดียวไยมีถ้วยข้าวถึงสองใบ” ช่างสังเกตแม้ลู่กังจะคว่ำชามข้าวของเขาแล้วก็ตาม“ฝ่าบาทกังวลไปแล้ว ..ชามนั่น... เฟิ่งหลิวแค่เอามาวางไว้ข้างๆ ” ไม่อยากโกหกทว่าเฟิ่งหลิวกลับถนัดที่จะพูดโกหก เมื่อเข้าตาจน“หลอกลวงเห็นอยู่ชัดๆ ว่าเจ้าโกหก”ถอนหายใจลุกขึ้นยืนทั้งๆ ที่เจ็บหันซ้ายหันขวาหาทางหนีทีไล่แต่ตำหนักไทเฮายังอีกไกล คนอื่นก็อยู่แสนไกล ตั้งใจลากเฟิ่งหลิวมาเพื่ออะไรกันแน่“ตามใจ หากจะคิดเช่นนั้นก็ไม่อาจห้ามปราม แต่เฟิ่งหลิวหาใช่นักโทษ”ลุกขึ้นเดินหนีเอาเสียดื้อๆหมิงซื่อกระชากร่างบาง กระแทกกับอกกว้

ยอมรับว่าตอนนี้กลัวหมิงซื่อที่สุด คนตัวสูงซ้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขนเฟิ่งหลิวดิ้นรนเอาตัวรอดแต่ไม่รอด เมื่ออีกคนอุ้มไว้ในอ้อมแขนพาเดินจากตรงนั้นไปทันทีเสี่ยวหานหันหน้าหันหลังหยิ่วเยว่คุกเข่าก้มหน้ากับพื้นนิ่ง หยาดน้ำตาใหลร่วงลงสู่พื้นดินหลับตาลงช้าๆ ไล่หยาดน้ำตา“ปล่อย” อุ้มเฟิ่งหลิวเดินลิ่วไม่สนใจว่า จะมีสายตาของใครเฝ้ามองอยู่“ใครให้เจ้าออกคำสั่งกับข้า เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน”สะอื้นเบาๆ กลายเป็นแรงขึ้นกว่าเดิม“ฮึกๆๆๆๆ ฮือออออออฮืออออออ”“หยุดร้องได้แล้วไม่มีใครตาย เจ้าจะร้องเพื่ออะไรกัน”“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” เดินเข้าไปในตำหนัก ทุ่มร่างบางลงบนแท่นนอนเสี่ยวหานวิ่งตามเข้ามา แต่หมิงซื่อกลับปิดประตูกระแทกใส่หน้าเสี่ยวหานดังปัง“รังเกียจข้านักหรือ ดีข้าจะเปลี่ยนใจที่จะแต่งเจ้าแล้ว” เฟิ่งหลิวหยุดสะอื้นตกใจจนแทบจะหยุดหายใจ“ไม่..ไม่..ไม่แต่ง แต่งข้าทำไมกันข้าไม่ใช่องค์หญิงสิบสี่”ย่างสามขุมเข้าหา“ทำไม เจ้ารังเกียจข้านักหรืออย่างไร” อยู่ๆ ก็เปลี่ยนท่าที เฟิ่งหลิวตามแทบไม่ทัน “ฝ่าบาทใจร้ายที่สุด”“ข้า ..ข้าขอโทษ”เฟิ่งหลิวตกใจเป็นรอบที่ร้อย ไม่นึกว่าคำขอโทษจะออกจากปากคนอย่างหมิงซื่ออยู่ๆ ก็ก

ในตลาดคลาคล่ำไปด้วยฝูงชน เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าดังสลับกันไปมา กลิ่นอาหารร้อนๆ ลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นเครื่องเทศจากแคว้นใต้ ผู้คนแต่งกายด้วยอาภรณ์หลากสีสันเดินสวนกันจนแทบไม่มีช่องว่างให้หยุดยืนเฟิ่งหลิววิ่งไปตรงนู้นตรงนี้อย่างตื่นตาตื่นใจ ราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งได้ออกจากกรงทอง นางหยุดดูหน้ากากแปลกตาเพียงครู่เดียวก็วิ่งไปดูเครื่องประดับหยกที่อีกแผงหนึ่ง ก่อนจะไปหยุดดูสัตว์เลี้ยงหายากที่ถูกนำมาขายหยิ่วเย่วกับหลานซานเดินตามแทบไม่ทัน ต้องคอยเบียดฝูงชนและเร่งฝีเท้าตามหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น“เฟิ่งหลิว หากเจ้ายังคงวิ่งวุ่นวายเช่นนี้ เราจะไม่ได้ของที่อยากได้”หยิ่วเย่วตะโกนตามหลัง เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความระอา แต่แฝงความเอ็นดูอยู่ลึกๆเฟิ่งหลิวกลับหันมายิ้มหวาน ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะโบกมือเล็กๆ แล้วหายเข้าไปในร้านผ้า จากนั้นก็ออกมาอีกฝั่งแล้ววิ่งไปยังร้านเครื่องหอมต่ออย่างรวดเร็ว ราวกับสายลมที่จับต้องไม่ได้เพียงพริบตาเดียวที่หลานซานละสายตาไปเพื่อจ่ายเงินค่าสินค้า เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง เฟิ่งหลิวกลับหายไปเสียแล้วความรู้สึกเย็นวาบแล่นขึ้นมาที่แผ่นหลังทันที“องค์หญิง”หล