All Chapters of เสน่าอี้จีฝึกหัด: Chapter 31 - Chapter 38

แต่เดิมไม่เคยตั้งใจจะโกหกเฟิ่งหลิว ทว่าวันนี้กลับต้องเลือกเส้นทางที่ไม่เคยคิดจะเหยียบย่าง ลู่กังก้มมองปลายนิ้วของตนเองที่ยังสั่นเล็กน้อย ความกลัวเกาะกินอยู่ลึกในใจ กลัวว่าวันหนึ่งเมื่อความจริงเปิดเผย หญิงงามใสซื่อผู้นั้นจะเปลี่ยนสายตาที่มองเขาไปโดยสิ้นเชิง จากรอยยิ้มสดใสกลายเป็นความเย็นชาและห่างเหิน เขาไม่อาจเสี่ยงได้ จึงต้องสวมหน้ากากนั้นต่อไป“ฝ่าบาทต้องการพบเจ้าหยางหนี่ ฝ่าบาททรงเป็นห่วงเจ้ามาก”หยิ่วเย่วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ เฟิ่งหลิวหันมามองทันที แววตาไหววูบเล็กน้อย“เป็นห่วงเฟิ่งหลิว แต่ไม่เห็นมีการส่งคนออกค้นหา หากพี่สาวไม่พาเฟิ่งหลิวกลับมา ป่านนี้เฟิ่งหลิวจะได้ยินไหมว่าฝ่าบาทเป็นห่วง มีเพียงไทเฮาที่ออกมารับถึงประตูวัง”คำพูดนั้นฟังดูเหมือนน้อยใจปนประชดเล็กน้อย หยิ่วเย่วยกยิ้มบางๆ“ฝ่าบาทจะออกหน้าเองก็เกรงไม่เหมาะ จึงให้ข้ามารับเจ้าแทน ข้ายืนยันได้ว่าตลอดเวลาที่ข้าปรนนิบัติฝ่าบาท ทั้งกลางวันกลางคืน พระองค์เอ่ยถึงหยางหนี่อยู่เสมอ”เฟิ่งหลิวยิ้มตอบ แต่รอยยิ้มนั้นกลับบางเบาและเศร้าลงอย่างไม่ตั้งใจ“พี่สาวเสี่ยวกัง เย็นนี้เจอกัน ตอนนี้เฟิ่งหลิวต้องไปก่อน ฝ่าบาทคงอยากถามเรื่องที

“เรื่องใหญ่เช่นนี้ ฮ่องเต้ตัดสินใจเพียงลำพังไม่ได้”น้ำเสียงของไทเฮาแข็งกร้าว ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งกลับตึงเครียด เส้นสายแห่งความโกรธปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งได้ฟังคำบอกเล่าของเสี่ยวหาน สีพระพักตร์ยิ่งบึ้งตึงราวกับพายุที่กำลังก่อตัวภายในตำหนักเงียบงันลงชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดออกมาโดยพลการ“ไทเฮา กระหม่อมคิดว่า... ลองถามความจริงกับฝ่าบาทดูอีกที”ต้าหยู๋เอ่ยแทรกขึ้นอย่างระมัดระวัง เสียงหนักแน่น สายตาแฝงความกังวล ไม่กล้าสบตาไทเฮานานนัก เพียงก้มศีรษะลงต่ำอย่างสำรวมไทเฮาสูดลมหายใจลึก พยายามกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในอก“ฝ่าบาทแต่เดิมเป็นผู้ที่ยึดมั่นคำพูด คำพูดของฝ่าบาทไม่อาจไม่กระทำ”น้ำเสียงเริ่มเย็นลง แต่กลับยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม“เสี่ยวหาน เจ้าได้ถ่ายทอดคำสั่งไปหรือยัง”เสี่ยวหานรีบก้มศีรษะตอบรับอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย“ข้าเห็นทีต้องไปยับยั้งบัญชาของฮ่องเต้เสียตอนนี้” ไทเฮาลุกขึ้นยืน แม้จะทรงพระชนม์มาก แต่รัศมีแห่งอำนาจยังคงกดดันผู้คนรอบข้างได้ไม่ต่างจากอดีต“ระหว่างนี้ อย่าเพิ่งเตรียมการอะไร รอให้ข้าพูดคุยกับฮ่องเต้ให้ดีเสียก่อน”เสียงนั้นชัดเจน หนักแน่น ไม่มีใครกล้าขัด“ที่

“ต้าหยู๋ขอบคุณท่านมาก”ยิ้มกว้างเปิดเผยเหมือนในครั้งแรกที่ต้าหยู๋เคยเห็น ไร้การเสแสร้ง “หยางหนี่ ต่อไปท่านเป็นฮองเฮาเรื่องราวต่อจากนี้ เป็นท่านที่ต้องเผชิญมันด้วยความหาญกล้า ฝ่าบาทมอบมันให้กับท่านแล้ว ต้าหยู๋ต่อแต่นี้คงได้แต่มองอยู่ห่างๆ เท่านั้น” เฟิ่งหลิวถลาเข้าหาต้าหยู๋ที่โอบกอดด้วยความเอ็นดูลูบหัวให้เบาๆ “หยางหนี่ต่อไปจะอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้แล้ว หยางนี่ต้องเข้มแข็ง ท่านต้องยืนเคียงข้างฝ่าบาท เป็นดั่งเพื่อนคู่คิดจะร้องไห้ขี้แยไม่ได้อีกแล้ว ฝ่าบาทปกป้องหยางหนี่ได้ก็จริงแต่อาจจะปกป้องไม่ได้ตลอดเวลา เช่นนั้นต่อแต่นี้ต้องรู้จักเอาตัวรอด” เฟิ่งหลิวปาดน้ำตา ที่ไหลริน “เฟิ่งหลิวจะจำไว้” ลูบหัวให้เบาๆ “ชุดนี้ ไทเฮาตั้งใจมอบมันให้หยางหนี่ในวันราชพิธี เป็นชุดที่ไทเฮาเคยสวม ในวันที่ดำรงตำแหน่งฮองเฮาเช่นกัน” เฟิ่งหลิวคุกเข่าลงกับพื้น ยื่นมือรับอาภรณ์สีแดง ไว้ในอ้อมแขน ต้าหยู๋ยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจ ลู่กังอดที่จะสงสารเฟิ่งหลิวไม่ได้ ทำไมเขาถึงรู้สึกเศร้าสร้อยเพียงนี้ต้าหยู๋กลับไปแล้ว เหลือเพียงเขาและเฟิ่งหลิวสองคน หยิ่วเย่วไม่ได้รับอนุญาตให้มาที่พำนักของเฟิ่งหลิว และคงเป็นเพราะหยิ่วเย่วไม่ได้อยา

“เป็นข้าที่พานางกลับมาที่นี่ ใช่ไหม”หมิงซื่อนั่งนิ่งอยู่ริมเตียง สองมือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นชัดเจน เสียงแหบราวกับถามตัวเองมากกว่าถามผู้ใด แววตาที่เคยหนักแน่นบัดนี้เต็มไปด้วยความสับสน ไทเฮามองบุตรชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบช้าๆ“ไม่ใช่ลูกหมิงซื่อ แต่เป็นสวรรค์ ที่ต้องการให้นางกลับมานางควรมาและสวรรค์แค่พานางมา”หมิงซื่อเหม่อมองออกไปไกลนอกหน้าต่าง ความเงียบปกคลุมอยู่พักใหญ่ ในใจเขายุ่งเหยิงเกินกว่าจะจับต้นชนปลายได้ หากเป็นสวรรค์จริง เหตุใดสวรรค์จึงต้องเล่นตลกกับเขาเช่นนี้ ให้เขาได้พบหญิงที่รักที่สุด แล้วกลับบอกว่านางคือคนที่ควรเกลียดชังเขามากที่สุด...ตำหนักฮ่องเต้...หยิ่วเย่วยืนรออยู่หน้าตำหนักมานานเกือบสามชั่วยามแล้ว นางยืนนิ่งใต้แสงโคมที่ริบหรี่ แม้ลมกลางคืนจะหนาวเพียงใด นางก็ยังไม่ขยับไปไหนในที่สุดหมิงซื่อก็เดินกลับมาแต่ไม่ใช่หมิงซื่อที่สงบนิ่งเช่นทุกวัน หากเป็นหมิงซื่อที่เมามายจนแทบยืนไม่อยู่ เสี่ยวหานรีบประคองเขาไว้ แต่หมิงซื่อกลับสะบัดแขนออกอย่างแรง“ฝ่าบาท ระวังเพคะ”หยิ่วเย่วรีบก้าวเข้าไปช่วยพยุงอีกด้าน แต่ยังไม่ทันแตะตัว เขาก็สะบัดมือออกทันทีหมิงซื่อเดินโซเซเข้าไปในห้อง