เสี่ยงรักเดิมพันหัวใจ의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

ในที่สุดช่วงเวลาแห่งความทรมานก็สิ้นสุดลง ความเครียดเกร็งพลันมลายหายไปหลายส่วนในตอนเห็นนายแพทย์หนุ่มวางอุปกรณ์ทำแผลลงบนถาดสแตนเลสก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้บิดาจัสมินคลี่ยิ้มอย่างกักเก็บความดีใจเอาไว้ไม่อยู่ รอกระทั่งชายหนุ่มหันมาสบสายตาจึงถลันเข้าไปหา ละล่ำละลักถามทุกข้อสงสัยที่อัดแน่นอยู่ด้านใน“พี่หมอ ป๊าเป็นยังไงบ้างคะ เพราะอะไรถึงเป็นลม แล้วแผลที่หัวนี่ต้องเย็บอีกไหม ต้องไปทำซีทีสแกน หรือเอ็มอาร์ไออะไรที่โรงพยาบาลต่อไหมคะ”“คงยังไม่ต้องถึงขั้นนั้นครับ เบื้องต้นหมอทำแผลตรงหน้าผากให้แล้วนะครับ ภายนอกไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่อาการด้านอื่นหมอยังตอบอะไรมากไม่ได้จนกว่าจะเห็นผลตรวจอย่างอื่นโดยละเอียด”นทีพยายามตอบอย่างเป็นกลางด้วยทั้งไม่อยากโกหกและไม่อยากละเมิดข้อตกลงที่ทางคนไข้ได้ทำไว้กับบิดาของตนทว่าในตอนที่หันไปเห็นใบหน้าทุกข์ระทมของหญิงสาวเต็ม ๆ ตาอีกครั้ง วูบหนึ่งเขาก็มีความคิดที่จะโพล่งความเป็นจริงออกไปให้เธอได้รับรู้เพราะอย่างน้อย ๆ เธอคือญาติใกล้ชิด อีกทั้งยังอาจเป็นประโยชน์ต่อคนไข้เมื่อได้รับกำลังใจและการดูแลที่เหมาะสมกว่านี้หลังครุ่นคิดและชั่งน้ำหนักระหว่างผลดีกับผลเสียอยู่ชั่ว

“ฮึ คนประหลาด”ส่ายหัวให้คนแปลกประหลาดแล้วจัสมินก็มุ่งความสนใจไปที่บานประตู นั่งชะเง้อชะแง้อยู่ที่เดิมไม่ไปไหนไม่ใช่ว่ารอตามคำสั่งของเขาแต่เพราะเธอต้องการทราบอาการของบิดาแล้วรอขึ้นไปยังห้องพักฟื้นพร้อม ๆ กันต่างหากผ่านไปไม่กี่อึดใจชายหนุ่มก็ปรากฏกายขึ้นอีกครั้งที่หน้าประตู ข้างกายมีนางพยาบาลหนึ่งคน ทั้งสองหยุดพูดคุยกันครู่หนึ่งก่อนคนตัวสูงจะพยักพเยิดมาทางเธออะไรอะ เขาเข้าไปถามอาการของป๊าให้เธอเหรอ?แม้ไม่แน่ใจนักว่าไอ้สองสามประโยคที่เขาพูดกับพยาบาลนั้นจะเกี่ยวข้องกับเธอไหม แต่กิริยาสบสายตากันก่อนที่อีกฝ่ายจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินมันทำให้อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ครั้นพอเผยอปากหมายจะถามคนรู้ที่เพิ่งเดินกลับมาหา ความสนใจก็ถูกดึงไปที่บานประตูห้องฉุกเฉินอีกครั้งเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นว่าพยาบาลคนเดียวเดินออกมาเพียงเท่านี้อัตราการเต้นของหัวใจก็เร็วแรงขึ้น ยิ่งพอเห็นอีกฝ่ายคลี่ยิ้มแล้วเดินตรงมาหาพร้อมรถเข็นผู้ป่วยหัวใจก็แทบกระดอนออกมานอกอกแต่เดี๋ยวนะ รถมันว่างนี่ ทำไมเขาไม่พาป๊าเธอออกมาด้วยกัน?“คุณเกวลินใช่ไหมคะ?”“ใช่ค่ะ เกวลิน กีรติรุ่งเรือง เป็นญาติของคนไข้ที่ชื่อไกรวิชญ์

คนที่แวะมาให้เย็บแผลซึ่งเกิดจากลูกหลงของการทะเลาะวิวาทยังคงปักหลัก นั่งทำหน้านิ่งอยู่ที่นี่ ทั้ง ๆ ที่เสร็จธุระของตัวเองไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนไม่ต้องเอ่ยถามวรวิทย์ก็พอเข้าใจในทุกพฤติกรรมที่เพื่อนแสดงออกแล้วว่า เพราะเหตุใดเพื่อนผู้ไม่แยแสต่อความเป็นอยู่ของใครบนโลกนอกจากเพื่อนสนิทและครอบครัวอย่างบดินทร์ จู่ ๆ กลับมีท่าทีเป็นเดือดเป็นร้อนเดินเข้ามาถามไถ่อาการคนไข้สูงวัยที่บัดนี้ถูกส่งตัวไปเอกซเรย์มือและแขนเสียละเอียดยิบ แถมเมื่อได้คำตอบก็ยังไม่พอใจ ตามมาเจรจากึ่งเซ้าซี้ให้เขาช่วยแวะมาดูคนไข้อีกคนด้วยข้ออ้างว่า‘เป็นคนรู้จัก มึงดูให้ที แม่งนั่งร้องไห้จะเป็นจะตาย สงสัยขาใกล้ขาด’แต่ไป ๆ มา ๆ เขาว่าคนที่อาการหนักและจะเป็นจะตายนั้นน่าจะเป็นมันมากกว่า มิหนำยังไม่รู้ตัวอีกว่ากำลังห่วงคนอื่นจนใจจะขาดเลยล่ะ!วรวิทย์รีบเม้มปากเก็บรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม แล้วทำทีเป็นเบี่ยงรถเข็นไปอีกทาง ส่งผลให้คนหน้านิ่งแปรเปลี่ยนเป็นคนหน้าบึ้ง ผุดลุกพรวดก่อนจะเดินตามหลังพวกเขามาไม่กี่นาทีต่อมาวรวิทย์ก็พาคนเจ็บมาถึงจุดชำระเงิน ชายหนุ่มวางใบแจ้งรายการตรวจลงบนเคาน์เตอร์ ครั้นพอเห็นเพื่อนหน้านิ่งโผล่หน้ามาให้เห็นก็ร

คล้อยหลังประตูลิฟต์ปิดสนิท ภายในตัวลิฟต์ที่เคลื่อนขึ้นสูงสู่ชั้นสิบก็ยินเพียงเสียงลมหายใจริมฝีปากเดี๋ยวเม้มเดี๋ยวคลาย รู้สึกไม่สบายกายและไม่สบายใจแบบแปลก ๆ ยิ่งในตอนที่ช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าคมคายของคนด้านหลังผ่านเงาสะท้อนของประตูลิฟต์คำถามมากมายก็ผุดขึ้นเขาจะมาทำดี จะมาตามติดเธอไปเพื่ออะไรในเมื่อเราสองคนไม่ได้สนิทสนม ถึงตอนนี้จะเรื่องให้เกี่ยวพันอันเป็นผลพวงมาจากสถานะปลอม ๆ ที่ฝั่งสหเดชาปล่อยข่าวออกไปหวังกลบกระแสลบ ๆ บนโลกโซเซียล ซึ่งมันได้ผลชะงัดตอนนี้นอกจากจำนวนคอมเมนท์โจมตีลงเริ่มเบาบางลงบ้างแล้ว หลาย ๆ คนยังหันเหไปสนใจข่าวกอสซิปของนางแบบชั้นแนวหน้าท่านหนึ่งมากกว่าแต่จะด้วยเหตุผลอะไรก็ช่างเถอะ ในเมื่อเขามีน้ำใจจะช่วยเหลือ เธอก็ยินดีรับ และยินดีจะตอบแทนกลับตามความเหมาะสมในภายภาคหน้าใช้เวลาไม่นานชายหนุ่มก็พาเธอมาถึงจุดหมาย‘ห้องพักพิเศษ 1019’ตัวเลขบนบานประตูพานส่งให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงและเร็วขึ้น ริมฝีปากเม้มแน่นจนแทบเป็นเส้นตรง ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำใดให้เป็นการรบกวนคนป่วย แม้ใจจะอยากกระโจนเข้าหาบิดาตั้งแต่มองเห็นปลายเตียงกระทั่งชายหนุ่มเข็นรถเข้ามาจอดเทียบ ทำให้เธอสามารถมองเห็น

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มในช่วงแปดโมงเช้าของวันทำเอาแก้วกาแฟที่กำลังถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากชะงักค้างกลางอากาศ“วันนี้ฉันไม่มีนัดนี่ ไปดูสิว่าใครมา?”สิ้นเสียงนายหญิงของบ้าน หนึ่งในสาวใช้ก็รีบสาวเท้าไปทางประตูใหญ่อย่างรู้งาน ทว่ายังไม่ทันจะก้าวพ้นขอบประตูคำตอบก็พาตัวเองมาเฉลยถึงตรงหน้าอังคณาเลิกคิ้วสูง กะพริบตาปริบ ๆ หันไปมองนาฬิกาแขวนผนังก่อนหันกลับมามองลูกชายที่เพิ่งหย่อนสะโพกลงฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาเหลือเชื่อ“ดิน?”“นอกจากสายตาจะยาวแล้ว ยังเบลอด้วย?”ชัด! ปากคอเราะรายแบบนี้คงไม่ใช่ภาพลวงตา! อังคณาส่งเสียงเหอะในลำคอด้วยความหมั่นไส้แล้วจิกตามองดุ“คนที่เบลอน่าจะเป็นดินมากกว่ามั้ง ไม่คิดจะกลับบ้านจนแม่นึกว่าดินจำทางกลับบ้านไม่ได้แล้ว”“ก็จำไม่ได้หรอกครับ ผมเปิดจีพีเอสมา”“ดูสิดู! ร้อยวันพันปีจะโผล่หน้ากลับมาให้คนเป็นแม่เห็นสักที แทนที่จะพูดจาดี ๆ ไอ้ลูกคนนี้หนิ!”ตำหนิลูกชายอย่างอดไม่ไหว ครั้นพอเห็นอีกฝ่ายป้องปากหาวหวอด ๆ อังคณาจึงเอี้ยวหน้าไปพยักพเยิดให้สาวใช้ไปเตรียมกาแฟและอาหารเช้ามาเพิ่มอีกหนึ่งที่ก่อนดึงสายตากลับมาเพ่งมองลูกชายตัวดีอย่างพินิจพิจารณากึ่งจับผิด“แล้วนี่มีอะไรถึงถ่อมา