“มิน”แม้ภายนอกบดินทร์จะดูเป็นคนกระด้าง แต่ก็ใช่ว่าเขาจะถึงขนาดไม่สนใจคนรอบข้างเลยเสียทีเดียวเมื่อเห็นท่าไม่ดีเขาจึงแตะมือลงบนหลังมือของหญิงสาวแล้วครางเรียกแผ่วเบาหมายจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ทว่าอีกคนกลับคลี่ยิ้มแล้วตบหลังมือเขาเบา ๆ“อยากฟังไหมคะ?”ทั้งที่ปกติแล้วนอกจากเพื่อนที่สนิทสนมมานาน จัสมินมักจบบทสนทนาไว้ที่ ‘เป็นงานอดิเรกของป๊า’ หรือ ‘ที่บ้านชอบทานผักปลอดสาร’แต่พอวันนี้คนถามเป็น ‘เขา’ เธอกลับรู้สึกอยากเล่า อยากแบ่งปัน อาจเป็นเพราะเขาเคยเห็นมุมอ่อนแอของเธอมาแล้วถึงสองครั้งสองคราล่ะมั้ง ลึก ๆ เธอจึงไม่อายเท่าไรหากต้องเปิดเผยด้านนี้ออกมาอีกครั้งและเมื่อเห็นชายหนุ่มนิ่งเงียบ ไม่ทักท้วงอะไร เธอก็ตีความเอาเองว่าเขาสนใจจะฟัง ดวงตาสีน้ำผึ้งจึงเบนกลับไปมองสีเขียวของบรรดาผักที่ผู้ปลูกเฝ้าประคบประหงมเยี่ยงลูกรักอีกครั้ง“คนอื่น ๆ คงมองแบบพี่บดินทร์ งานอดิเรกไม่ก็ลองทำก่อนสร้างธุรกิจ แต่สำหรับมิน มินว่ามันเกิดขึ้นเพราะความรักค่ะ”ริมฝีปากบางขยับแย้มยิ้มกว้างขึ้น ขณะเดียวกันความคิดถึงและโหยหาก็สะท้อนออกมาจากดวงตาสีน้ำผึ้งอย่างชัดเจนเมื่อยามได้หวนนึกถึงที่มาที่ไปของสถานที่แห่งนี้“ตอนมินอา
اقرأ المزيد
