جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ทันทีที่บั้นท้ายสัมผัสถึงฟูกนุ่ม จัสมินก็รีบกระถดกายถอยหนี แต่เพราะความลนลานไม่ทันระวัง ขาข้างที่เจ็บจึงตวัดไปโดนขอบเตียงเข้าอย่างจัง“อ๊ะ ซี้ดด~”ความเจ็บแล่นริ้ว ทำเอาใบหน้าแดงระเรื่อบิดเบ้ หยาดน้ำสีใสเอ่อขึ้นคลอเต็มสองเบ้าตา คำหยาบคายลอยฟ่องในหัวเต็มไปหมด“ยัยโง่!”ไม่ปลอบแล้วยังจะมาซ้ำเติมกันอีก!จัสมินหันมองตาขวาง ฉับพลันวินาทีต่อมาเธอก็ผงะ ตาโตเมื่อจู่ ๆ คนที่เพิ่งตะคอกเธอเสียงเขียวยอบกายลงนั่งยองเทียบเท้า“นะ...นาย...”"นิ่ง ๆ"บดินทร์เอ่ยเอ็ดพลางใช้สายตากดตรึงให้เธอหยุดดิ้นรน ค่อย ๆ ประคองข้อเท้าที่บัดนี้บวมแดงจนสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่าขึ้นมาก่อนจัดการลงมือปลดตัวปัญหาออกราวกับว่าเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ จัสมินนิ่งงัน แม้สมองจะสั่งให้เธอหดขากลับ ทว่าร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง ได้แต่นั่งเหม่อมองการกระทำอันน่าตกใจนี้นิ่งนานจวบจนสองเท้าเป็นอิสระจากสายสีดำที่คาดรั้ง คนหน้าเหวี่ยงจึงแหงนหน้าขึ้นมาสบประสานสายตา เธอจึงสะดุ้งได้สติ“เดี๋ยวให้เด็กเอาที่ประคบมาให้”“อะ อ่อ ค่ะ”ความประดักประเดิดพลันบังเกิด จัสมินอ้อมแอ้มขานรับเสียงแผ่ว ก้มงุดอย่างคนทำตัวไม่ถูก จะว่าอึดอัดก็ไม่ใช้ จะว่าเขินอาย

จัสมินพรูลมหายใจแรง อยากจะวีนเหวี่ยงระบายความรู้สึกมากมายที่สุมอยู่ในอก แต่เพราะเวลามีอยู่อย่างจำกัดเธอจึงกัดฟันข่มความเจ็บที่กำลังรุมเร้าคว้ารองเท้าที่ให้บทเรียนราคาแพงพอ ๆ กับราคาค่าตัวของมันแล้วก้าวกะเผลกออกจากห้องพัก ทั้ง ๆ ที่บนร่างกายมีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสวมทับบราไร้สายและซับในตัวสั้นที่ยังคงหลงเหลือความชื้นอยู่บ้าง“อุ้ย คุณผู้หญิง!”เดินพ้นขอบประตูมาได้ไม่กี่ก้าว เสียงใส ๆ ก็ดังขึ้นด้านหลังก่อนที่พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มเดรสสั้นสีดำของทางคลับจะถลันตัวเข้ามารับรองเท้าส้นสูงพลางใช้มืออีกข้างช่วยพยุง“ขอบคุณค่ะ”“คุณผู้หญิงจะกลับแล้วใช่ไหมคะ ขับรถมาเองหรือว่ามีรถมารับค่ะ?”“อา นายบดินทร์ยังอยู่ที่คลับไหมคะ? รบกวนพาฉันไปหาเขาหน่อยได้ไหมคะ?”“นายบดินทร์?”พอเห็นพนักงานทำหน้างง ๆ จัสมินก็รีบเปลี่ยนคำใหม่“เจ้าของคลับน่ะค่ะ”“อ้อ ขอโทษทีค่ะ พอดีอิมเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน เลยไม่ทราบชื่อจริงของเจ้านาย”อีกฝ่ายฉีกยิ้มจืดเจื่อน ก่อนยกมือขึ้นโบกเรียกชายฉกรรจ์ที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่อีกด้านของทางเดิน“รบกวนรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวอิมแจ้งพี่หัวหน้าให้ว่าคุณผู้หญิงต้องการพบเจ้านาย”“ขอบคุณค่ะ

กว่าจะมาถึงบ้านได้ก็ปาไปตีสาม จัสมินบอกให้เขาจอดรถเพียงหน้าประตูใหญ่เพื่อที่ว่าเสียงเครื่องยนต์จะได้ไม่ไปรบกวนคนในบ้าน โดยเฉพาะบิดาส่วนน้องขาวนั้นเป็นเด็กดี ไม่ค่อยมีปากมีเสียง เธอจึงโทรแจ้งลุงจิต คนดูแลบ้านยามกลางคืนให้ช่วยจัดการนำลูกรักเข้าโรงรถไปก่อนจัสมินชะโงกหน้ามาติดกระจก เมี่ยงมองเข้าไปในเขตบ้านด้วยใจตุ๊ม ๆ ต๊อม ๆ กระทั่งเห็นว่าหน้าต่างของห้องที่เล็งไว้ดับไฟไปแล้วเธอก็เป่าปากโล่งอกอย่างน้อย ๆ ก็พอยื้อเวลาให้ไม่โดนปะป๊าลากไปสับในห้องเย็นได้หนึ่งคืนแหละวะ“ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”มือหนึ่งหยิบกระเป๋ามาคล้องบ่า อีกมือเอื้อมไปเปิดประตูค้างไว้เตรียมตัวลง กระนั้นก็ไม่ลืมหันมากล่าวขอบคุณคนขับที่อุตส่าห์ดั้นด้นพาเธอมาส่งแม้ระยะทางจะไม่ใช่เล่น ๆแต่แล้วเธอก็หลุดทำหน้าเหลอหลา เพราะนอกจากจะไม่มีคำขานรับหรืออะไรก็ตามแต่ที่บ่งบอกให้รู้ว่าเขารับรู้ อีกฝ่ายยังเปิดประตู ก้าวลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปหาเธอที่อีกฝั่งอีกอะไรของเขา อยู่ดี ๆ ก็เกิดอยากเป็นสุภาพบุรุษ จะเดินข้ามมาเปิดประตูให้เธอเหรอ?จัสมินแค่นหัวเราะขบขันกับความคิดในหัว ก่อนที่อึดใจสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเหลอหลา รีบเอนตัวหนีทันควันเมื่อเห็นเขา

“งั้นอาฝากมินด้วยนะบดินทร์”“ป๊า! ฝงฝากอะไรกันล่ะ”จัสมินท้วงบิดาเสร็จก็รีบหันไปตะล่อมคนต้นคิดเสียงอ่อนเสียงหวาน“ไม่รบกวนบ้านน้าอังดีกว่าค่ะ เดี๋ยวมินให้คนรถที่บ้านพาไป”“ไม่ได้จ้ะ ไหนจะค่าหมอ ค่าหยูกยา แล้วอีกอย่างใครทำคนนั้นก็ควรรับผิดชอบ เพราะงั้นห้ามปฏิเสธนะจ๊ะ ยังไง ๆ ตาดินก็ต้องรับผิดชอบหนูมินจนถึงที่สุดจ้ะ”จัสมินเผลอทำหน้าปูเลี่ยนในตอนฟังจบ รูปประโยคว่าฟังดูทะแม่ง ๆ แล้วนะ แววตาเป็นประกายระยิบระยับของน้าอังดูทะแม่ง ๆ ยิ่งกว่าให้ตายสิ ทำไมรู้สึกเสียวสันหลังพิกล!ขณะที่คนหนึ่งกำลังอ้าปากเหวอ ตั้งตัวไม่ติดเพราะถ้อยคำเมื่อครู่ อีกคนกลับถอนหายใจพรืด ในใจเต็มไปด้วยความเอือมระอาด้วยรู้ดีว่าตนพลาดจนทำให้อะไร ๆ ก็เข้าทางมารดาไปเสียหมดครั้นจะปฏิเสธแล้วกลับลำก็จะกลายเป็นการฉีกหน้ามารดา และถึงอย่างไรมันก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงมากนัก จะลองหยวน ๆ ให้สักครั้งก็แล้วกันปฏิกิริยาเงียบคล้ายยอมรับทำให้อังคณาและไกรวิชญ์สบสายตากันแวบหนึ่งแล้วลอบอมยิ้ม ก่อนที่ไกรวิชญ์จะปั้นหน้าขรึม เป็นฝ่ายเปิดการเจรจาครั้งสำคัญ“เรื่องทำยัยมินเจ็บตัว ผมไม่ติดใจเอาความอะไรหรอกนะ แต่เรื่องรูปพวกนั้น อันนี้ผมรับไม่

จัสมินส่ายหน้าหวือ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร บิดาก็โพล่งแทรกตัดหน้าขึ้นมาเสียก่อน“ลำบากดินต่างหากที่ต้องได้ม้าดีดกะโหลกไปดูแล”“ป๊า! นี่มินยังเป็นลูกสาวของป๊าอยู่หรือเปล่า?” ทำไมถึงทำเหมือนไม่หวงกันเลยเนี้ย!“ใช่ไงลูกสาว ป๊าก็ไม่ได้บอกนี่ว่ามินเป็นลูกชายกันล่ะ?”ไกรวิชญ์กระเซ้าหน้าตาย ครั้นพอเห็นลูกสาวเบ้ปาก ทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้เขาก็รีบเสมองไปทางอื่นเริ่มเกิดความลังเลว่าความปรารถนาของเขานั้น กำลังจะเป็นความหวังดีหรือประสงค์ร้ายต่อแก้วตาดวงใจของตนกันแน่“โอเค ในเมื่อจบเรื่องนี้แล้ว เราไปคุยธุระอีกเรื่องต่อกันเลยไหมไกร?"เห็นไกรวิชญ์มีสีหน้าลำบากใจอังคณาจึงพยายามหาทางหลบเลี่ยงให้ทั้งสองหันมาสบประสานสายตากันครู่หนึ่งก็ผุดลุกขึ้นยืน ก่อนเจ้าบ้านจะเป็นฝ่ายผายมือ เชิญชวนให้เดินไปเรือนกระจกซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังของตัวบ้าน“น้าขอยืมตัวพ่อเราแป็บนะจ๊ะ”อังคณาส่งยิ้มหวานให้ว่าที่ลูกสะใภ้ โดยไม่ลืมทิ้งคำกำชับไว้กับลูกชายอย่างคนรู้ทัน“อะ รีบพาน้องไปหาหมอได้แล้ว เดี๋ยวกลับมาไม่ทันมื้อเย็นกัน”ทว่าในความรู้สึกของบดินทร์นั้นกลับตีความหมายได้ว่า‘พาน้องไปหาหมอเสร็จก็พากลับมาส่ง แล้วอย่าได้คิดหน