“เนี้ย ความจริงแล้วก็ยิ้มเป็นนี่นา”เมื่อความไม่ประทับใจแรกพบยังคงตามหลอกหลอน ทำให้เกิดข้อเปรียบเทียบ จัสมินจึงอดไม่ได้ที่จะย่นจมูกใส่ชายในภาพด้วยความหมั่นไส้แต่เมื่อละสายตามามองตามกรอบภาพและเหล่าสิ่งของที่ตั้งโชว์อยู่ตามชั้น มุมปากยกสูงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า“ไม่สิ ไม่ใช่แค่ยิ้มเป็น แต่ยิ้มเก่งเลยต่างหาก ปอไหนเนี้ย อุ๊ย มีฟันหลอด้วย”จัสมินแก้ให้ใหม่แล้วหัวเราะคิกคักเมื่อเพ่งมองดี ๆ แล้วพบว่าเด็กชายในชุดกีฬาสีแดงสดที่กำลังฉีกยิ้มกว้าง มือข้างหนึ่งถือเหรียญทองซึ่งไม่แน่ใจว่าได้มาจากเกมกีฬาใดนั้นมีฟันซี่หน้าหายไปหนึ่งซี่“น่ารักอา~”ยิ่งเพ่งมอง ความไร้เดียงสาก็ยิ่งพาให้รอยยิ้มจัสมินพลอยกว้างตามไปด้วย‘เด็กชายบดินทร์’ ในตอนนั้นช่างดูร่าเริงสดใส แก้มยุ้ยดูน่ารักน่าหยิก ผิดกับ ‘คุณชายบดินทร์’ ในตอนนี้ที่ทั้งเจ้าเล่ห์เพทุบาย ทั้งหื่นกระหายจนน่าทุบให้หลังหักคิดแล้วก็เบ้ปากหมั่นไส้ ใช้ปลายนิ้วจิ้ม ๆ ใบหน้าระรื่นของเด็กชายตัวน้อย หากแต่ในหัวนึกจินตนาการไปว่ากำลังบีบใบหน้าของตัวบุคคลในปัจจุบัน“แน่ะ แอบกระทำชำเราพี่อยู่เหรอ?”“ว๊าย แม่ร่วง!”อารามความตกใจทำให้จัสมินสะดุ้งสุดตัว มือไม้ตวัดจนทำพ
閱讀更多
