All Chapters of THE MAFIA KING'S DANGEROUS OBSESSION: Chapter 21 - Chapter 30

Chapter 21: The Man Who Chose MeBEEP.Bomb.“Run.”Isang tunog lang.Pero sapat para maparalisa ang buong katawan ko.Ang boses ni Torren ay mababa.Matalim.At hindi na pwedeng kontrahin.“TORREN—”Hinila niya ako.Mahigpit.Halos masaktan ako sa lakas ng kapit niya.“Move, Freya!”“Hindi kita iiwan!”Sumabog ang isa pang putok ng baril sa paligid namin.Ang nanay ko ay nagpapaputok mula sa kabilang side, pinipigilan ang mga agents.“GO!” sigaw niya sa’kin.“NOW!”Hindi ko alam kung sino ang susundin ko.Siya?O si Torren?“Freya!”Hinila ulit ako ni Torren.Papunta sa side corridor.Masikip.Madilim.At halos walang ilaw.“Exit ‘to,” sabi niya.Humihingal.Duguan.Pero matatag pa rin.“Hindi ako aalis kung hindi ka kasama!”Hinawakan ko ang collar niya.“Don’t do this!”“Freya—”“No!”Nanginginig ang boses ko.Hindi sa takot.Kung hindi sa realization.“Don’t make me choose.”Tahimik siya.At doon ko nakita ang bagay na hindi ko pa nakikita sa kanya kailanman.Takot.Hindi para sa

Chapter 23: The Man Who Refused to Die (Part 2)“…Torren…”Mahina ang boses ko.Parang hindi akin.Parang galing sa ibang tao.Pinilit kong igalaw ang katawan ko.Masakit.Lahat.Parang dinurog ang buto ko.Pero wala akong pakialam.“Torren!”Sumigaw ako.Mas malakas.Mas desperado.Walang sumagot.Tanging tunog ng bumabagsak na debris at crackling fire ang naririnig ko.“TORREN!”Gumapang ako sa sahig.Hindi ko na alam kung nasaan ang exit.Kung nasaan ang danger.Isa lang ang alam ko—kailangan ko siyang hanapin.“Hindi ka pwedeng mamatay…”Paulit-ulit kong bulong.Parang mantra.Parang dasal.“Hindi pa tapos…”Tumulo ang luha ko habang hinahawi ko ang mga sirang bakal.“Hindi pa tayo tapos mag-away…”Napatawa ako nang mahina.Baliw na tunog.“Hindi mo pa ako napipilit sumunod sa’yo…”Huminto ako.Nanghina ang kamay ko.“…at hindi ko pa inaamin na—”Naputol ang boses ko.Hindi ko kayang tapusin.Dahil kung tatapusin ko—parang inaamin ko na wala na siya.May nakita akong kamay.Naka

Chapter 25: The Girl They CreatedNakatutok ang baril ng sarili kong ina—Sa akin.“Mom…”Halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.Parang may bumara sa lalamunan ko.Parang ayaw tanggapin ng katawan ko ang nakikita ko.Hindi ito totoo.Hindi puwede.Hindi siya—“Lower the gun.”Mahina pero matigas ang sabi ko.Hindi ako gumalaw.Hindi ako umatras.Pero sa loob ko—nagkakagulo ang lahat.“Freya…”Malambot ang boses niya.Parang wala lang.Parang hindi niya ako tinututukan ng baril.“Hindi mo naiintindihan.”Napailing ako.“Then make me understand.”Humigpit ang hawak ko sa kamay ni Torren.Mainit pa rin ang dugo niya sa balat ko.Paalaala—na may mawawala sa akin kapag nagkamali ako.“Everything I did…”Mahina niyang sabi.“…I did it to protect you.”Napatawa ako.Isang basag, walang emosyon na tawa.“By pointing a gun at me?”Nanlaki ang mga mata niya saglit.Pero bumalik agad ang lamig.“You’re not safe.”“Because of him?” singit ko, tinuro si Torren.“Because of YOU,” sagot niy

Chapter 27: The War I ChoseBANG.Hindi pa man ako nakakabawi— sumabog ulit ang mundo sa paligid ko.Hindi pa tapos.Hindi kailanman matatapos.Huminga ako ng malalim, nanginginig pa ang kamay ko mula sa huling putok na ginawa ko.May namatay, dahil sa akin.At sa unang pagkakataon— hindi ako nagsisisi.“Now you look like mine.”Nanigas ang buong katawan ko sa boses na iyon.Mababa.Malamig.At puno ng pagmamay-ari.Dahan-dahan akong napalingon kay Torren.Nakatayo siya sa likod ko—duguan, sugatan, pero hindi natitinag.Parang kahit mamatay siya— hindi niya ako bibitawan.“Don’t say that,” mahina kong sabi.Pero kulang iyon. Dahil hindi ko alam kung pinipigilan ko ba siya—o ang sarili ko.Ngumiti siya nang bahagya.“Too late.”Tumibok nang malakas ang puso ko.Masyadong malakas.Masyadong mabilis.At masyadong delikado.“Spread out!” sigaw ng isa sa council.Biglang bumalik ang kaguluhan.Putukan.Sigawan.At dugo.BANG!Isang bala ang tumama sa pader sa tabi ko.Pero hindi ako gu

Chapter 29: Shadows of Choice“I froze. Ang puso ko, parang huminto sa dibdib ko—at sa doorway, may isang bagong panganib na tumitig sa amin, parang nagbabantang wasakin ang lahat.”I couldn’t move. I couldn’t breathe. Ang dibdib ko, parang pampasabog sa lakas ng tibok. Torren’s hand was still on mine, tight, possessive, his warmth grounding me… pero hindi sapat. Ang lalaki sa doorway, bagong threat, matindi, malamig—parang may hawak na secret na puwedeng sirain kami sa isang iglap.“Freya…” Torren’s voice was low, dangerous, almost a growl. “Stay behind me.”“Hindi,” I shot back, my voice trembling but firm. “I’m not hiding anymore.”His eyes softened for a split second, just enough for me to see pride there. “Fine,” he whispered, almost to himself.The man stepped forward. Mas matanda. Malamig. Every step he took screamed authority. “Villanueva,” he said, eyes locking on Torren. “You’ve caused enough trouble.”I felt a surge of something—fear, yes—but also a strange rush of adrenali