Todos los capítulos de THE MAFIA KING'S DANGEROUS OBSESSION: Capítulo 31 - Capítulo 40

Chapter 30: The Moment You Stop Running “Hindi ako tumakbo—kahit alam kong sa sandaling ito, pwede akong mamatay.”Hindi ako gumalaw.Hindi ako umatras.At sa unang pagkakataon sa buhay ko— hindi ako tumakbo.“Freya…” Mahina ang boses ni Torren sa likod ko. Mababa. Mapanganib. Babala.Pero hindi ako nakinig.

Chapter 32: The Line You Can’t Cross“Hindi ako umatras—kahit siya na ang naging kalaban ko.”Hindi ako kumurap.Hindi ako huminga.Dahil nasa harap ko— si Torren.At ang mga mata niya… hindi na lang galit.Kung hindi—pag-aari.“Move.”Mababa ang boses niya. Malamig. Mapanganib.

Chapter 34: The Enemy Who Knows Your Name“Akala ko tapos na ang laban—pero mas nakakatakot pala kapag bumalik ang taong hindi dapat buhay.”Nanigas ang buong katawan ko.Hindi ako makahinga.Hindi ako makagalaw.Dahil sa harap ko— isang multo mula sa nakaraan.Buhay.At nakangiti.“…you really thought you could end this without me?”Malamig ang boses niya.

Chapter 36: The Price of Possession✨ “Hindi na ako ang hinahabol nila… ako na ang hinahanap nila para maghari.” ✨Huminto ang mundo—pero ako hindi.Huminga ako nang malalim, kahit ramdam ko pa rin ang amoy ng dugo, ng pulbura, ng pagkawasak na iniwan ng ginawa ko.Hindi na ako tumatakbo.Ako na ang dahilan kung bakit tumatakbo ang iba.“Freya…”Mahina ang boses ni Torren sa likod ko.Pero hindi ko agad nilingon.Hindi dahil ayaw ko—kung hindi dahil natatakot ako sa makikita ko sa mga mata niya.Hindi na ako sigurado kung ako pa rin ba ang babaeng pinili niya.O kung ako na ang bagay na kailangan niyang kontrolin.“Freya.”Mas matigas na ngayon.Mas malapit.At bago pa ako makagalaw—naramdaman ko na ang kamay niya sa bewang ko.Mahigpit.Mainit.Kontrolado.Napasinghap ako.“Don’t walk away from me.”Mababa ang boses niya. Delikado.Hindi ako lumingon agad.Pero hindi rin ako umalis.“Tapos na, Torren,” mahina kong sabi. “Hindi na ‘to yung dati.”“Exactly.”Mas humigpit ang hawak ni

Chapter 38: The Breaking Point They Didn’t Expect“Hindi nila ako sinisira—binubuksan nila ang parte ng sarili ko na hindi na nila kayang isara.” Masakit.Pero hindi na bago.Hindi na nakakagulat.Hindi na nakakabasag.Huminga ako nang mabigat habang ramdam ko ang bigat ng katawan ko—nakaangkla sa metal restraints, malamig, matigas, walang awa.Bawat galaw ko—may kapalit.Bawat hinga ko—parang hinuhugot sa dibdib ko.Pero hindi ako sumigaw.Hindi pa rin.Dahil sa bawat segundo na tumatagal ako—ako ang nananalo.“Still quiet…”Mahina ang boses niya mula sa gilid.Yung babae.Yung may kontrol.Yung akala niya—kaya niya akong basagin.“Akala ko mas mabilis kang bibigay.”Ngumiti ako.Kahit masakit.Kahit may dugo na sa labi ko.“Disappointed?”Tumaas ang kilay niya.Lumapit siya.Dahan-dahan.Parang nag-eenjoy.“Curious.”Hinawakan niya ang baba ko.Mahigpit.Pinilit akong tumingin sa kanya.“At this point… most people beg.”Hindi ako umiwas.Hindi ako pumikit.“Then maybe I’m not l