All Chapters of เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก: Chapter 141 - Chapter 150

ตอนที่ 13ตื่นแล้วล่ะNCแสงแดดยามเช้าสาดลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง ความอบอุ่นของเตียง กว้างและผ้าห่มนุ่มทำให้เพียงฝันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆทันทีที่เธอขยับตัวก็รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งแข็งแรงรัดแน่นอยู่รอบเอวหญิงสาวก้มลงมองแล้วตาเบิกกว้างทันที แขนแข็งแรงของคอปเตอร์กอดรัด เธอเอาไว้เต็มแรง ใบหน้าคมซุกลงข้างคอหอมอุ่น เสียงลมหายใจสม่ำเสมอแผ่ว ๆ รดอยู่บนผิว“กรี๊ดดดดดดดดดด!!”เสียงแหลมของเพียงฝันดังลั่นห้องจนอีกฝ่ายสะดุ้งตื่น คอปเตอร์ขมวดคิ้วหรี่ตางัวเงียก่อนยกหน้าขึ้นมอง“นี่มึงจะกรี๊ดอะไรนักหนา…เป็นบ้าอะไรอีก”เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจากอาการง่วงดังออกมาเหมือนคำบ่นเพียงฝันดีดตัวผละออกทันที แต่ก็ยังติดแขนแข็งแรงที่เกี่ยวเอวไว้แน่นเธอถลึงตา หน้าแดงลามไปทั้งแก้ม“พะ…พี่คอปเตอร์! ปล่อยนะ มะ…มานอนกอดฉันทำไม”เขาเลิกคิ้ว มุมปากกระตุกนิด ๆ อย่างไม่แยแส“ก็เมื่อคืน…มึงเผลอหลับบนโซฟา กูเลยอุ้มมานอนนี่ไง”“แล้วทำไมต้องกอด ทำไมไม่กลับห้องตัวเองไปล่ะ”เธอเถียงเสียงดัง พยายามแกะมือใหญ่ที่ล็อกเอวไว้คอปเตอร์หาวหนึ่งที ยกสายตาคมกริบมามองเต็ม ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงแรงกดที่ทำให้เธอใจสั่น“ก็นี้คอนโดกู…กูกอดใค

ตอนที่ 15เพื่อนใหม่ตัดภาพมาที่มหาลัยสนามกว้างหน้าตึกกิจกรรมเต็มไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่งที่นั่งต่อแถวเป็นระเบียบ เสียงรุ่นพี่ดังขึ้นเป็นระยะเพื่อเรียกเช็กชื่อ บรรยากาศคึกคักปน ตื่นเต้นไปทั่วลานเพียงฝันรีบวิ่งเข้ามาอย่ารีบร้อนเหงื่อซึมตามขมับเพราะวิ่งมาจากคณะตรงข้ามเธอหอบหายใจถี่ก่อนจะก้าวไปนั่งลงที่ท้ายแถว เส้นผมที่หลุดจากการรวบปลิวระหน้าผากเสียงผู้คนรอบข้างเริ่มแผ่วลงเมื่อร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปก้าวออกมายืน ด้านหน้าคอปเตอร์ยืนกอดอกเต็มความสูงดวงตาคมกริบกวาดมองนักศึกษาที่นั่งเรียงแถวเหมือนเหยี่ยวจ้องเหยื่อเพียงฝันเงยหน้าขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีและหัวใจเธอหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ เมื่อสายตาคมกริบของเขาตวัดมาสบตรง ๆเขาไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้เรียกชื่อ ไม่ได้ทำแม้แต่ท่าที่เล็กน้อยมีเพียงแววตา เรียบเย็นที่มองตรงมา ทำให้เธอรีบหลบตาก้มหน้าลงทันทีเพื่อนข้าง ๆ กระซิบถาม“เห้ย...นั่นใครอ่ะ หล่อโคตร”แต่เพียงฝันไม่ได้ตอบ หูเธออื้อจนไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงหัวใจตัวเองไม่นานกิจกรรมชมรมก็จบลงเพียงฝันก้าวออกมาจากลานกิจกรรมพร้อมกลุ่มนักศึกษาที่ทยอยแยก ย้ายกลับหอ เสียงจอแจค่อย ๆ เบาลงเมื่อเธอเดินเลียบสน

ตอนที่ 17ไม่ใช่พ่อหรอกตกเย็นเสียงประตูห้องถูกเปิดออก กลิ่นเหล้าจาง ๆ ลอยตามเข้ามาทันที คอปเตอร์เดินเข้ามาช้า ๆ เสื้อช็อปพาดไหล่หลวม ๆ ท่าทางเซนิด ๆ แต่ยังคุมสติได้เต็มที่ แววตาคมกริบฉายแสงกรุ่น ๆ ของคนอารมณ์ไม่ดีบนโซฟากลางห้อง เพียงฝันนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าโน้ตบุ๊ก แสงหน้าจอสว่างสะท้อนแก้ม เธอกำลังพิมพ์รายงานอย่างตั้งใจจนแทบไม่ทันได้ยินเสียงประตูพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างสูงเดินตรงเข้ามา ใบหน้าเธอสะดุ้งนิดหนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเบาคอปเตอร์หรี่ตาเล็กน้อย หยุดยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือยกขึ้นเสยผมลวก ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยมาแตะปลายจมูกเธอทันที"อืม...”เขาตอบสั้น ๆ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากว่าปกติ ก่อนปรายตาคมมองตรงไป ยังโน้ตบุ๊กที่เธอเปิดอยู่“พี่เมากลับมาอีกแล้วเหรอ"“ถามทำไม”“แค่ถามไปอย่างนั้น”“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”เพียงฝันเม้มปากเล็กน้อย ยกมือเลื่อนแว่นที่ใส่อ่านหนังสือ“ก็ไม่ได้อยากยุ่งนักหรอก”คอปเตอร์หัวเราะหึในลำคอ เดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง โน้มตัววางแขนพาดพนักโซฟา ข้างใบหน้าเธอพอดีเสียงต่ำกระซิบแผ่ว ๆ“เหอะ...พอเห็นผู้ชายเข้าหน่อยระริกระรี้เลยนะมึง”“หมายถึงใคร

ตอนที่ 19ไปไหนกันนะแสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านสาดเข้ามาในห้อง เสียงเมืองด้านล่างยังจอแจ แต่ภายในคอนโดกลับเงียบสงัดเพียงฝันค่อย ๆ เปิดประตูห้องเล็กออกมา ดวงตายังแดงช้ำจากการร้องไห้มือเธอกำชายเสื้อแน่นเหมือนยังไม่พร้อมเผชิญหน้าใคร แต่พอเหลียวมองรอบห้องนั่งเล่นก็พบเพียงความว่างเปล่าโต๊ะกลางยังวางกระป๋องเบียร์ที่ดื่มค้างไว้หลายกระป๋อง บางขวดล้มเอียง น้ำโซดาหกเลอะบนผ้าเช็ดโต๊ะ กลิ่นเหล้าอวลอับไปทั่วห้อง โซฟายับย่นราวกับเพิ่งมีใครนั่งอยู่นาน ๆ แต่ทว่าคอปเตอร์กับเพื่อน ๆ ไม่อยู่แล้วเพียงฝันยืนนิ่ง ใจหนึ่งโล่งใจที่ไม่ต้องเผชิญหน้าทันที แต่ขณะเดียวกันก็มีความว่างโหวงแทรกเข้ามาหญิงสาวก้าวไปเก็บขวดเปล่าทีละใบเงียบ ๆ แต่เสียงในหัวกลับยังดังชัด เสียงด่าทอเสียงกดข่มที่ทำให้หัวใจเธอสั่นสะเทือน“หายไปหมดเลยนะ...แต่ไปได้ก็ดี...”เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง เสียงสั่นจนเกือบจะกลายเป็นสะอื้นร่างเล็กทรุดนั่งลงบนโซฟา ถอนหายใจแรง ก่อนยกมือปาดน้ำตาที่เอ่อคลออีกครั้ง เราไม่ควรรู้สึกอะไรกับคนแบบนั้นเลยจริง ๆตกดึกไฟในห้องนั่งเล่นเปิดไว้ลาง ๆ แต่บรรยากาศกลับว่างเปล่าอย่าง ประหลาดโต๊ะกลางถูกเก็บกวาดสะอาดเรี

ตอนที่ 21มึงแม่งโครตน่ารำคาญแสงแดดยามเช้าส่องลอดเข้ามาในห้องนั่งเล่นเพียงฝันกำลังคว้าแฟ้มกับ กระเป๋าใบเล็กเตรียมจะรีบออกไปมหาลัย เธอเดินผ่านโซฟาไปเงียบ ๆ โดยตั้งใจไม่สบตากับคนที่นั่งอยู่คอปเตอร์ ในเสื้อช็อปนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา มือหนึ่งถือโทรศัพท์เล่น เหมือนไม่สนใจอะไร แต่สายตาคมก็เหลือบตามองเธอทุกการเคลื่อนไหวเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินไปที่ประตู เสียงทุ้มต่ำของเขาก็เอ่ยขึ้นแบบ เหมือนพูดลอย ๆ“ถ้าไม่อยากไปสาย...ก็ติดรถกูไปก็ได้นะ”เพียงฝันหยุดชะงัก หันขวับมามองตาโต“อะไรนะ”คอปเตอร์ยังคงก้มหน้ามองจอโทรศัพท์ ทำเสียงเรียบเหมือนไม่ได้ตั้งใจชวน“ก็เห็นถึงเดินรีบ ๆ ทุกเช้า เดี๋ยวก็วิ่งเป็นหมาบ้าเข้าเรียนสายสาย... ไหน ๆ กูก็จะไปมหาลัยอยู่แล้ว จะไปด้วยก็ตามใจ”เพียงฝันขมวดคิ้ว แก้มร้อนขึ้นมาเล็กน้อย“หึ...พูดเหมือนทำบุญให้เลยนะคะ”คอปเตอร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมสบตาเธอแวบหนึ่ง ก่อนแค่นหัวเราะหึ ส่ายหน้าเหมือนรำคาญ“สรุปจะไปไม่ไปล่ะ”“ไปสิ แต่ส่งหนูแค่หน้ามอก็พอ”ตัดมาที่ช่วงบ่ายห้องโถงกิจกรรมเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของนักศึกษาชมรมสิ่งแวดล้อม เก้าอี้ถูกจัดเรียงเป็นแถว ๆ ด้านหน้า ไทเกอร์ยืนถือไม