เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก

ตอนที่ 1

ปัญหารุมเร้า

‘คะแนน’หญิงสาววัย 20ต้น ๆ พึ่งกลับมาจากมหาลัย แต่ก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยเมื่อหน้าบ้านมีคนมายืนมุงอยู่หลายคนเธอขมวดคิ้ว ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้

“ป้านิด…พากันมาทำอะไรตรงนี้จ๊ะ…”

เธอเอ่ยถามเสียงหวาน ใบหน้าผุดรอยยิ้มขึ้นมาเล็ก ๆ

“นี่คะ..รีบไปดูยายแกที่โรงพยาบาลเร็ว..”

“กะ…เกิดอะไรขึ้นคะ”

“ก็ยายแกล้มหัวฟาดพื้นไปน่ะสิ..ป่านนี้ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง ที่ป้ามาก็จะมาบอกแกนี่แหละ”

“อะไรนะ!”

เธอไม่รอให้หญิงวัยกลางตอบ รีบไปที่โรงพยาบาลในทันที

คะแนนเติบโตมากับยายเพียงสองคน ตั้งแต่จำความได้ เธอก็ไม่มีพ่อแม่ ยายเป็นคนเก็บเธอมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเป็นทารกเพียงไม่กี่วัน ช่วงเย็นของทุกวัน ยายจะไปขายข้าวแกงที่ตลาดและคะแนนก็มักจะไปช่วยอยู่เสมอ ชีวิตนี้เธอไม่มีใครอีกแล้ว…นอกจากยายเพียงคนเดียว

“ยาย!”

ทันทีที่มาถึงเธอก็วิ่งกรูเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์ ใบหน้าตอนนี้มีแต่รอยคราบน้ำตา

คะแนนหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินหัวใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม

“ญาติคุณยายพิสมัยใช่มั้ยคะ..”

เสียงใสของพยาบาลดังขึ้นจากด้านหลัง เธอพยักหน้ารัวในขณะที่ยังไม่หยุดร้องไห้

“เชิญทางนี้ก่อนค่ะ”

เธอเดินก้าวออกไปจากหน้าห้องฉุกเฉินช้า ๆ ตามพยาบาลสาวไปจนถึงหน้าเคาต์เตอร์พยาบาล

“ก่อนหน้านี้คนไข้มีโรคประจำตัวอยู่ใช่มั้ยคะ..”

“ใช่ค่ะ…เป็นความดัน”

“ตอนนี้ไม่ใช่แค่ความนะคะ..ยังเป็นโรคไตเรื้อรังด้วย”

“ไตเรื้อรัง..มะความว่ายังไงคะ”

“ก็คงต้องฟอกไตไปตลอดชีวิตค่ะ…แต่ว่าตอนนี้มีไตที่สามารถปลูกถ่ายได้..ที่เข้ากับคนไข้ได้”

“แล้วแบบไหนมันดีกว่ากันคะ…”

“ตอนนี้ปลูกถ่ายไตใหม่คงดีที่สุดแล้วค่ะ…ถ้าฟอกไตก็ต้องฟอกไปตลอดชีวิต คนไข้ไม่สามารถทำงานหนัก ๆ ได้ อาจจะมีเหนื่อยงายาส่งผลกับอวัยวะอื่นด้วยอายุสั้นกว่าการปลูกถ่ายไตค่ะ…ญาติคนไข้ตัดสินใจได้เลยนะคะว่าจะเลือกแบบไหน แต่ว่าการที่จะหาไตที่เข้ากันได้นี่ไม่ง่ายเลยนะคะ บางคนเขารอกันเป็นปีๆ”

“แล้วจะเสี่ยงเกินไปรึเปล่าคะ”

“ผ่าตัดมีความเสี่ยงอยู่แล้วค่ะ….แต่ไม่ต้องห่วงนะคะทางเรามีหมอที่เชี่ยวชาญทางด้านนี้โดยเฉพาะ”

“ละแล้วค่าใช้จ่าย….”

“ประเมินราคาให้ก็อยู่ที่สามแสนห้าค่ะ”

“สามแสนห้าเลยเหรอคะ”

“ญาติคนไข้พิจารณาดูนะคะ…ว่าแบบไหนดีกว่า”

“ค่ะ…ขอฉันคิดดูก่อนนะคะ”

คะแนนนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ยายขายข้าวแกงส่งเธอเรียนตั้งแต่เด็ก คนหาเช้ากินค่ำแบบพวกเราจะมีเงินที่ไหนมาเก็บถึงสามแสนอย่าว่าแต่สามแสนเลยหมื่นนึงตอนนี้ก็ไม่มี เพราะพึ่งจ่ายค่าเทอมให้เธอไป

“ยายจ๋า..หนูจะหาทางช่วยยายนะ”

หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้าพูดออกมาด้วยเสียงสะอื้น ร่างอรชรสั่นสะท้านไปตามจังหวะที่เธอร้องไห้

“ฮึก ฮือ”

คะแนนกลับเข้ามาที่บ้านอีกครั้ง บ้านไม้ขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในซอย

“เงินเก็บไม่มีแบบนี้..แล้วฉันจะทำยังไง”

หญิงสาวตัดสินใจเดินไปหาป้านิดบ้านข้าง ๆ อย่างลังเล แต่จะให้ทำไงได้ก็เธอไม่มีทางเลือกนี่น่า

“ใครน่ะ…”

เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น คนจากด้านในก็ตะโกนถามออกมา

“หนูเอง..”

“อ้าวคะแนน..เข้ามาก่อนสิ”

“ยายเป็นไงมั่ง…”

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ช้า ๆ อย่างเกรงใจ

“ยังไม่ออกจากห้องอซียูเลย..”

“ตายจริง”

“หมอบอกต้องทำการปลูกถ่ายไต..”

“ผ่าตัดงั้นเหรอ...”

“ใช่ค่ะ…ป้านิดพอจะมีเงินให้หนูยืมมั้ยคะ”

“เท่าไหร่ล่ะ…”

“สี่แสนค่ะ...”

“ตายจริง…เยอะขนาดนั้นเชียว ถ้าอย่างนั้นป้าคงไม่มีให้ยืมหรอก”

“หนูไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปหาใคร…หนูอยู่กับยายแค่สองคนไม่มีพี่มีน้องที่ไหน”

เธอก้มหน้าร้องไห้สะอื้นออกมาอีกครั้ง

“ป้าเข้าใจ…แต่สี่แสนมันเยอะมากจริง ๆ สำหรับคนแบบเรา ไม่มีวิธีอื่นรักษาแล้วเหรอ”

“หมอบอกนี่คือโอกาสดี..กว่าจะหาไตมาเปลี่ยนไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ”

“…….”

“หนูมืดไปหมดเลย….ไม่รู้จะทำอะไร ถ้าไม่มียายหนูก็ไม่รู้จะอยู่ไปเพื่ออะไร”

“อย่าพูดแบบนั้นสิลูก….”

“ทำอะไรกันน่ะ…”

เสียงหวานของคนที่กำลังลงมาจากบันไดทำให้การสนทนาต้องหยุดลง

“อ้าวสา..จะไปทำงานแล้วเหรอลูก”

“อื้อ..ยัยคะเป็นอะไรถึงร้องไห้..”

“พี่สา….”

“คุยกับน้องหน่อยนะ…เดี๋ยวแม่ไปหาอะไรมาให้ทาน”

“ว่าไงเป็นอะไรร้องไห้..”

“ยายหนูต้องผ่าตัด..”

“อะไรนะ เมื่อเช้ายังเห็นดี ๆ อยู่เลย ไงเป็นงั้นได้”

“หนูไม่มีเงินเลย….”

“ไปทำงานกับฉันมั้ยล่ะ…”

“เอาสิ…”

“ต้องการเท่าไหร่ล่ะ..เผื่อฉันช่วยได้”

“สี่แสน”

“จะบ้ารึไง!สี่แสน!…”

“จริง ๆนะ”

“คงไม่มีงานไหนที่ไดเงินสี่แสนภายในวันนี้พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้หรอกนะ ปีนึงจะได้ถึงสี่แสนรึเปล่าก็ไม่รู้…”

“ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ..”

“ฉันน่ะทำงานที่บาร์ เป็นสายเอ็นเตอร์เทรนได้เยอะสุดก็คืนล่ะหมื่นสองหมื่น แต่นาน ๆ ที ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดีคนไม่ค่อยเข้าร้านกันหรอก….แต่ถ้าอยากได้เงินจริง ๆ ก็ต้องยอมแลก”

“แลก?แลกอะไร”

“มีเสี่ยรวย ๆ เยอะ เด็ก ๆ อย่างเธอน่ะสบาย ๆ ไปตอนนี้ก็ได้เลยสี่แสน ฉันก็อยากทำเหมือนกันแต่ติดที่ฉันอายุเท่าเสี่ยไปแล้ว เสี่ยที่ไหนจะมาเอา…”

“แบบนั้นฉันไม่ทำหรอก..ให้ตายก็ไม่ทำ”

“ก็แค่ถามดู..แต่แกรู้เอาไว้เลยนะว่าเงินสี่แสนน่ะมันไม่ใช่น้อย ๆ จะหามาได้ยังไง ฉันพูดตรง ๆ ต่อให้แกขายบ้านที่อยู่ตอนนี้ก็ไม่ถึง ขายข้าวแกงพันหม้อก็ไม่รู้จะได้รึเปล่า เว้นแต่จะถูกหวย แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ”

“แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรีนะ..ถึงจะจน”

“ทะนงในศักดิ์ศรีมันก็ดีอยู่หรอก…แต่ศักดิ์ศรีที่แกมีมันกินได้รึเปล่า เงินเท่านั้นที่ทำให้อยู่รอด ที่ฉันทำก็เพื่อแม่ทั้งนั้น ถึงใครจะมองว่าฉันขายตัวก็เถอะ..คำพูดของคนมันไม่ได้เลวร้ายเท่าการไม่มีเงินนะ”

“แต่ยังไง…”

“ฉันรู้ว่าแกไม่กล้า…ฉันก็ไม่อยากเป็นคนไม่ดีที่แนะนำให้น้องไปขายตัวเหมือนกัน…ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดอะไรแล้วกันนะ”

“นะ..หนูอยากลองดู”

“หื้ม….”

“หนูจะเป็นอะไรก็ได้…แต่ขอแค่ยายปลอดภัย ชีวิตนี้หนูมีแค่ยาย….แม้แต่ชีวิตหนูก็ให้ได้”

“เอาจริงเหรอ”

“จะลองดู….”

“เธออายุเท่าไหร่…”

“20กว่า ๆ”

“จะไม่เสียใจใช่มั้ย”

“ถ้าหนูไม่ทำอะไรเลย...หนูคงเสียใจมากกว่านี้”

“กลับไปคิดให้ดี ๆ ก่อน”

“ไม่มีเวลาแล้ว…”

“งั้นตามฉันมาเถอะ…”

คะแนนเดินตามหลังนิสาไปขึ้นรถ รถแล่นออกมาได้ไม่นานก็ถึงที่หมาย

“จำเอาไว้นะคะแนน.ถ้าเปลี่ยนใจก็วิ่งออกมา”

“ค่ะ….”

“อย่าเสียใจไปเลย…ถ้าจะต้องทำในสิ่งที่ต้องทำถึงมันจะฝืนมากก็เถอะ ตอนนั้นฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน แต่พอหันกลับไปมองแม่ที่ลำบาก ที่โดนทุบตีจากพวกเงินกู้นอกระบบแล้วฉันทำใจไม่ได้จริง ๆ ฉันก็คิดเหมือนเธอ…นอกจากแม่แล้วฉันก็ไม่ต้องการอะไรอีก”

“…….”

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอหาเจ๊ที่ดูแลที่นี่นะ…เขาจะพาเเธอไปหาคนพวกนั้นเอง”

คะแนนลังเลเล็กน้อยแต่ก็ตัดสินใจก้าวขาลงจากรถภายในไม่กี่วิ เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเดินตามหลังนิสาไป