Semua Bab เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก: Bab 151 - Bab 160

ตอนที่ 23E-แรดแสงแดดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง เงาสะท้อนบนพื้นห้องดูสว่างแต่ บรรยากาศกลับเงียบอึดอัดเพียงฝันนั่งอยู่บนโซฟาในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทเรียบร้อย ข้อเท้าข้างหนึ่งพันผ้าก๊อซสีขาวไว้ เธอก้มหน้าตั้งใจทายาเพิ่มบนผิวที่ยังแดงจัดเสียงประตูห้องนอนเปิดออกคอปเตอร์ก้าวออกมาในชุดช็อปวิศวะ มือถือกุญแจรถแกว่งไปมา ดูเท่แต่เย็นชาเช่นเคยเขาเหลือบตาเห็นร่างเล็กที่นั่งอยู่ แต่ก็เดินเฉยผ่านไปทางครัวราวกับภาพนั้นไม่สำคัญเพียงฝันก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม กัดริมฝีปากแน่น ความน้อยใจตีขึ้นจน กลั้นไม่อยู่ เธอพึมพำเบา ๆ ราวกับบ่นกับตัวเอง “ใจดำ...”เสียงนั้นแผ่วนัก แต่ในห้องที่เงียบ มันดังพอให้เขาได้ยินคอปเตอร์หยุดชะงักกลางก้าว หันหน้ากลับมาช้า ๆ ดวงตาคมกริบวาวขึ้นทันที“พูดกับกูเหรอ?”เพียงฝันสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดจากอก แววตาเขาดุดันเหมือนพร้อมจะกดข่มให้เธอกลืนคำพูดคืนบรรยากาศในห้องตึงหนักจนแทบหายใจไม่ออกหญิงสาวเม้มปากแน่น ไม่กล้าพูดต่อ แต่ใบหน้าที่แดงก่ำกับดวงตาที่ คลอด้วยน้ำตากลับเป็นคำตอบที่เขามองออกหมดทุกอย่างอากาศยามสายอบอ้าวเล็กน้อยเพียงฝันเดินช้า ๆ ตามทางเดินด้วย ท่าท

ตอนที่ 25มึงไม่ได้เก่งเลย"ฮึก...."เสียงสะอื้นเบา ๆ หลุดจากปากเพียงฝันก่อนเธอจะหันหน้าหนีทันที น้ำตาไหลพรากไม่หยุดร่างเล็กสะบัดแขนออกจากมือเขาแล้วก้าวถอยไปสองก้าวเหมือนอยากหนีออกห่างจากบรรยากาศที่กดทับคอปเตอร์ยืนนิ่ง มองตามแผ่นหลังเล็กที่สั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นความหงุดหงิดในอกยิ่งก่อตัวแน่นขึ้น ริมฝีปากหยักขยับพูดเสียงเย็นจัด ประโยคที่เหมือนมีดกรีดใจ“แล้วเรื่องที่มีคนเขียนว่าแรดแปะไว้บนหลังมึงเมื่ออาทิตย์ก่อน....มันก็ ไม่ใช่ว่ามึงทำตัวแรดจนคนเขาเอามาด่าจริง ๆ หรอกเหรอ"เพียงฝันชะงักกลางก้าว ร่างเล็กแข็งที่อทันทีราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนน้ำตาที่รินอยู่แล้วกลับไหลแรงกว่าเดิม เธอหันขวับกลับมามองเขา ดวงตากลมโตแดงก่ำ เต็มไปด้วยความเจ็บปวดสั่นสะเทือนถึงขั้วหัวใจ“พี่...คิดว่าหนูเป็นแบบนั้นจริง ๆ ใช่มั้ย”เสียงเธอสั่นพร่าแทบแตกหายคอปเตอร์เม้มปากแน่น กรามขบจนขึ้นสัน สายตาคมหลบวูบไปเสี้ยววินาที แต่ยังคงตีหน้าเรียบเย็นชา“ถ้าไม่ใช่เพราะมั่วจนโดนวางยาเหรอ....”ดวงตากลมแดงก่ำของเพียงฝันมองสบกับชายหนุ่มตรง ๆ น้ำตาไหลไม่หยุด แต่เสียงที่เอ่ยออกมากลับชัดเจนกว่าทุกครั้ง“ถ้างั้นก็ไม่ต้องมายุ่งกับ

ตอนที่ 27อย่างน้อยก็มีความหวังเสียงเพลงประกอบจากตอนจบของหนังดังคลอเบา ๆ บนหน้าจอทีวี เพียงฝันนั่งกอดหมอนแน่น น้ำตาไหลพรากเพราะอินกับฉากสุดท้ายที่ พระเอกในเรื่องยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อความรักหญิงสาวเอามือเช็ดน้ำตาไปพลางพึมพำเบา ๆ“โง่ชะมัดเลย...ทำไมต้องจบแบบนี้ด้วย”พอหันไปข้าง ๆ เธอก็ชะงักคอปเตอร์เอนตัวหลับไปแล้วบนโซฟา ใบหน้าคมนิ่งสงบ ดวงตาหลับสนิท เส้นผมปรกหน้าผากเล็กน้อย เสียงลมหายใจสม่ำเสมอทำให้ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงเพียงฝันมองอยู่นาน หัวใจอุ่นวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ตอนหลับ...ทำไมดูไม่ดุเลยนะ เหมือนคนละคนกับเวลาตื่นเธอยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อซับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด ก่อนยิ้มจาง ๆ ทั้งที่ยังตาแดง“โชคดีจัง...ที่อย่างน้อยก็ไม่ได้ร้องไห้อยู่คนเดียว”เธอค่อย ๆ ดึงผ้าห่มบาง ๆ ที่พาดพนักโซฟามาคลุมไหล่กว้างของเขาไว้ เงียบ ๆ แล้วทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ มองหน้าชายหน้านิ่งนานกว่าที่ควรเพียงฝันถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอนหัวลงพิงไหล่กว้างของเขา ช้า ๆ อย่างเกรงใจ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาเสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในบรรยากาศเงียบสงบราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ทิ้งไ

ตอนที่ 29NC“ห้ามไปก็ไม่ได้ผลหรอก"คอปเตอร์หัวเราะพร่าในลำคอ ซุกหน้าเลียวนลงต่ำเรื่อย ๆ ปากหนากดจูบตามผิวขาวเนียนทีละจุดเหมือนจะกลืนกินทุกส่วนริมฝีปากลากผ่านกลางอกที่ยังมีผ้าเสื้อยืดคลุมอยู่ เขาหยุดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกัดชายเสื้อแล้วดึงขึ้นแรง ๆฟึ้บ!เสื้อยืดตัวใหญ่ถูกถอดออกอย่างรวดเร็วแล้วโยนทิ้งไปที่พื้น ความขาว เนียนผสานบราเรียบเล็กสีอ่อนปรากฏชัดเต็มตา สายตาคมวาวโรจน์พร่าเลื่อนขึ้นมองเธอทั้งตัวเหมือนนักล่าที่ได้เหยื่อเต็มมือ“หึ...น่าเอาจัง”เขาพึมพำเสียงพร่าก่อนจะโน้มหน้ากลับลงไป ปลายลิ้นร้อนกวาดเลียวนตรงขอบบรา ขณะที่มือใหญ่แหวกผ้าเล็ก ๆ ออก บีบขยำอกอิ่มเต็มแรงเพียงฝันสะท้านครางเสียงสูง“อ๊ะ...อ๊าาาาา...พี่คอป"จ๊วบ!คอปเตอร์ก้มปากลงครอบยอดอกทันที เสียงดูดแรงดังสนั่น ปลายลิ้นวนเลียวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะที่มืออีกข้างยังบีบคลึงไม่หยุดจ๊วบ!เสียงดูดแรงดัง เมื่อริมฝีปากหนาครอบยอดอกเต็มแรง ลิ้นร้อนวนเลียรัว ๆ สลับกับการดูดเม้มอย่างหิวกระหายเพียงฝันสะท้านเฮือกแอ่นอกเข้าหาปากเขาโดยไม่รู้ตัว เสียงครางหวานพร่าไหลพรั่งพรูไม่หยุด“อ๊ะ...อื้ม...พี่คอปเตอร์..."คอปเตอร์คำรามต่ำในลำคอ ม

ตอนที่ 31เก็บของใส่กระเป๋าหลายวันต่อมาแสงแดดอุ่นลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง เพียงฝันนั่งอยู่บนพื้นกำลังเก็บของลงกระเป๋าเดินทาง เธอหยิบเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์พับเก็บเรียบร้อยเพราะพรุ่งนี้มีเดินทางไปปลูกป่าที่ต่างจังหวัด“คงจะครบแล้วนะ...ลืมอะไรไปรึเปล่านะ”ไม่นานเสียงฝีเท้าหนักก็ดังออกมาจากห้องอีกฝั่งคอปเตอร์ก้าวออกมาในชุดเสื้อเสื้อยืดพร้อมกับแก้วน้ำในมือ“เก็บของเสร็จหมดแล้วเหรอ"“อื้อ...."“เอาอะไรไปบ้างล่ะ"“ก็มี เสื้อผ้า ครีมกันแดด ลิปสติก...”“มึงไปเที่ยวรึไง...เอายาทากันยุงไปรึยัง”“ต้องเอาไปด้วยเหรอ”“ยุงมันเยอะ...เอาถุงเท้าไปด้วย ร้องเท้าบูท เสื้อผ้าน่ะก็เอาตัวเก่า ๆ ไป เดี๋ยวก็เลอะโคลนอยู่ดี”“ไม่มีตัวเก่า...แต่ว่าชุดนอนแบบนี้เป็นไง”เธอหยิบชุดนอนสายเดี่ยวผ้าบางจากตู้เสื้อผ้า โบกไปมาในมือ ก่อนยกขึ้นแนบตัวทำท่าหมุนให้ดู“จะโป๊เกินไปรึเปล่านะ..."คอปเตอร์ที่ตั้งใจจะสอนเรื่องการเตรียมตัวถึงกับชะงัก ดวงตาคมกริบเบิกขึ้นนิด ก่อนรีบเบือนหน้าเส้นกรามขบแน่นทันที“ประสาทรึไง”เขาสบถห้วน ๆ เสียงเข้มกว่าปกติ“อ้าว..."“เอาหมวกไปด้วยล่ะ...."“หมวกกันน็อค?"“พ่อมึงสิ..."“อีกล่ะ.....แล้ว