All Chapters of เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1ปัญหารุมเร้า‘คะแนน’หญิงสาววัย 20ต้น ๆ พึ่งกลับมาจากมหาลัย แต่ก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยเมื่อหน้าบ้านมีคนมายืนมุงอยู่หลายคนเธอขมวดคิ้ว ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้“ป้านิด…พากันมาทำอะไรตรงนี้จ๊ะ…”เธอเอ่ยถามเสียงหวาน ใบหน้าผุดรอยยิ้มขึ้นมาเล็ก ๆ“นี่คะ..รีบไปดูยายแกที่โรงพยาบาลเร็ว..”“กะ…เกิดอะไรขึ้นคะ”“ก็ยายแกล้มหัวฟาดพื้นไปน่ะสิ..ป่านนี้ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง ที่ป้ามาก็จะมาบอกแกนี่แหละ”“อะไรนะ!”เธอไม่รอให้หญิงวัยกลางตอบ รีบไปที่โรงพยาบาลในทันทีคะแนนเติบโตมากับยายเพียงสองคน ตั้งแต่จำความได้ เธอก็ไม่มีพ่อแม่ ยายเป็นคนเก็บเธอมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเป็นทารกเพียงไม่กี่วัน ช่วงเย็นของทุกวัน ยายจะไปขายข้าวแกงที่ตลาดและคะแนนก็มักจะไปช่วยอยู่เสมอ ชีวิตนี้เธอไม่มีใครอีกแล้ว…นอกจากยายเพียงคนเดียว“ยาย!”ทันทีที่มาถึงเธอก็วิ่งกรูเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์ ใบหน้าตอนนี้มีแต่รอยคราบน้ำตาคะแนนหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินหัวใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม“ญาติคุณยายพิสมัยใช่มั้ยคะ..”เสียงใสของพยาบาลดังขึ้นจากด้านหลัง เธอพยักหน้ารัวในขณะที่ยังไม่หยุดร้องไห้“เชิญทางนี้ก่อนค่ะ”เธอเดินก้าวออกไปจากหน้าห้องฉุกเฉินช้า

ตอนที่ 3ผู้หญิงขายตัว NCร่างของเธอสะท้านเล็กน้อยเมื่อผ้าที่เคยปกปิดเนื้อในหลุดไปกองที่พื้น หญิงสาวหลับตาแน่น ฝืนไม่มองแววตาคมที่กำลังจ้องเธอราวกับนักล่า ริมฝีปากเม้มแน่นพยายามไม่สั่นไหว ทั้งที่ภายในกลับเต็มไปด้วยความประหม่าและความรู้สึกผิด“มึงซ่อนรูปจังว่ะ....”เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นจัด ก่อนจะโน้มตัวลงมาชิด ขยับริมฝีปากแตะซอกคอเธออย่างแนบแน่นมือหนาเลื่อนต่ำลงอย่างไม่รีบร้อน ลูบไล้ต้นขาเธออย่างหยอกเย้า ก่อนจะคว้าจับสะโพกเปลือยเปล่าของเธอด้วยแรงที่ทำให้เธอสะดุ้ง“อ๊ะ”เธอเผลอครางเบา ๆ ออกมาโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นยิ่งกว่าเดิม“ตอบสนองเร็วขนาดนี้...น่าจะไม่ใช่ครั้งแรกเหมือนที่ปากพูด”ชายหนุ่มกดร่างเธอลงเบา ๆ บนเตียง ขาขาวเรียวยกขึ้นอย่างช้า ๆ ขณะที่ริมฝีปากเขารุกไล้ไปทั่วซอกคอขาวกลิ่นหอมจากผิวทำให้เขาอดใจแทบไม่ไหวหน้าอกอวบถูกเขาบีคลึงเบา ๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเลื่อนใบหน้าลงต่ำ ปลายลิ้นร้อนแตะเบา ๆ ไปที่ยอดดอกปทุมที่ชูชันจ๊วบ จ๊วบเสียงดูดดึงดังขึ้นเบา ๆ ลิ้นลากวนถูไถไปทั่วเต้าอีกข้างก็ไม่วายที่จะโดนบีบจนแดงก่ำ“อ๊ะ..อย่านะ”เมื่อชายหนุ่มลากลิ้นลงต่ำจนถึงจุดอ่อนไหวที่ยังไม่

ตอนที่ 5ดูถูกกันพอรึยังเวลา 20:00ตอนนี้คะแนนยืนอยู่หน้าห้องเวกัสอย่างลังเล หัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกคิดไม่ถึงว่าเธอจะต้องตกมาอยู่ในสถานการณ์นี้ก๊อก ก๊อก ก๊อกเธอเคาะประตูห้องสามที แต่ดูเหมือนว่าข้างในจะไม่มีคนอยู่ หญิงสาวยืนพิงกำแพงข้างประตูอย่างใจจ่อ ล้วงมือถือในกระเป๋าขึ้นมาเล่นไปพลาง ๆ“ไม่อยู่อย่างนั้นเหรอ”เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง เป็นเวกัสที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าเขายังคงนิ่งเรียบคาดเดาไม่ได้ว่ากำลังรู้สึกอะไรอยู่“เอ่อ….”“เธอมาทำไม…”“ก็เมื่อวานคุณ…”“อ๋อ รู้หน้าที่ดีหนิแต่วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ เธอกลับไปเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”“ทีหลังถ้าจะเป็นแบบนี้ก็ควรบอกกันก่อนสิ…ให้ฉันมาแบบนี้มันเสียเวลานะ ฉันก็มีอย่างอื่นที่ต้องทำเหมือนกัน…”“ผู้หญิงแบบเธอมีสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่งกับฉัน…ฉันต่างหากที่ต้องพูดคำว่าเสียเวลากับเธอ”“ผู้หญิงแบบฉันมันทำไมกัน”“ก็ขายตัว….แล้วจะอะไรนักหนา ให้กลับไม่กลับหรือว่าอยากจะโดนเอา…ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาสิ”“ปะ..เปล่า แต่คุณก็ควรจะบอกกันหน่อย ถ้าเกิดว่าคุณไม่อยู่ จะให้ฉันยืนรอคุณแบบนี้ไปทั้งคืนเลยรึไง…รู้มั้ยว่ามันน่าอายแค่ไ

ตอนที่ 7ธรรมดาที่น่าเอาNCเสียงสายเข็มขัดกระทบพื้นดังคลิกเมื่อเข้ามาในห้องน้ำแคบหญิงสาวไม่วายที่จะรีบถอดเสื้อยืดออก ชายหนุ่มเองก็เช่นกันกางเกงที่เคยสวมใส่ก่อนหน้าตอนนี้ถูกถอดไปกองอยู่ที่พื้น คะแนนถูกเวกัสจับยกขึ้นนั่งบนฝาชักโครก แผ่นหลังเธอแนบกับถังเก็บน้ำ สะโพกชิดขอบอ่าง ขาเรียวยาวเกี่ยวรัดรอบเอวเขาแน่นเขาใช้สองมือแยกต้นขาเธอออกให้กว้างสุดเท่าที่จะทำได้ปลายนิ้วหยาบไล้จากหน้าขาไปจนถึงกลางกลีบอุ่นชื้นที่สั่นระริก เธอกระตุกเบาๆ จากความเสียวที่สะท้านตั้งแต่ปลายนิ้ว“พร้อมขนาดนั้นเลยเหรอ”เขากัดฟันแน่น ก้มลงกระซิบชิดใบหูเธอเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปาก“รออะไรอยู่ล่ะ”เวกัสไม่พูดอีกคำ เขาจับท่อนเนื้อของตัวเองที่กำลังแข็งขึงแทบระเบิด จ่อเข้าที่ปากทางอ่อนนุ่มตรงหน้าช้าๆ ความใหญ่ของมันทำให้เธอสะดุ้งเบาๆ แม้จะเปียกและพร้อมแล้วชายหนุ่มกดมันเข้ามาช้าๆ ก่อนจะกระแทกพรวดเดียวครึ่งลำเข้ามาเต็มแรง“อึ่ก....อื้ม”เสียงครางกระเส่าดังลั่นออกจากปากหญิงสาวในทันที ร่างของเธอกระตุกสุดแรง ขาเกี่ยวรัดเอวเขาแน่นขึ้นอัตโนมัติ กล้ามหน้าท้องเธอเกร็งจัดดวงตากระพริบถี่ด้วยความเสียวแล่นจี๊ดจากภายใน“อ๊า...แน่นฉิบ

ตอนที่ 9ฉันต้องเจอแบบนี้ไปตลอดเลยเหรอเสียงประตูร้านอาหารหรูดังเบา ๆ ตามมาด้วยสายตาหลายคู่ที่หันไปมองยังต้นเสียง ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าในชุดช็อปสีกรมท่าของคณะวิศวกรรมศาสตร์เดินเข้ามาเป็นคนแรก กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่ติดปลายแขนเสื้อขับเน้นความเป็นตัวตนของเขาได้อย่างชัดเจน ผมสีน้ำตาลเข้มเซตเรียบร้อย ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึดใด ๆ ออกมาข้างกายคือหญิงสาวในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาดตากับกระโปรงทรงเอสีดำสั้นเหนือเข่า เดินเข้ามาอย่างลังเล ผมยาวสีน้ำตาลถูกรวบเป็นหางม้าสูงโชว์ต้นคอขาวเนียน ใบหน้าแต่งบาง ๆ แฝงความน่ารักน่าทะนุถนอม“นะนี่….”คะแนนตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นราคาอาหารตรงหน้า“อะไร…ทำกะโตกกะตากไปได้”“ราคาอาหารของคุณทำไมมันแพงนักล่ะ”เธอเอ่ยถามเสียงกระซิบพรางยกมืออีกข้างมาป้องปาก“มันก็ราคานี้ทั้งนั้น”“นี่มันค่าข้าวของฉันทั้งอาทิตย์เลยนะ”“แล้วจะเอายังไง...จะไม่กิน?”“เอาเถอะ ๆ ก็บอกแล้วว่าจะเลี้ยง”“พนักงาน”เวกัสยกมือขึ้นพร้อมกับเรียกเสียงดัง“เอาสเต็กที่แพงที่สุดมาสองจาน…”ชายหนุ่มพูดเรียบ ๆ ขณะวางเมนูลงบนโต๊ะด้วยท่าทางสบาย ๆ ราวกับกำลังสั่งของธรรมดาในร้านข้าวแกง ไม่แม้แต่จะชายตามองราคาที่พิมพ