All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 171 - Chapter 180

ทว่า เสียงนั้นกลับดังลอดไปถึงห้องวีไอพีข้าง ๆ จนได้ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานในชุดสูทสั่งตัดระดับไฮเอนด์ มีใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความสูงศักดิ์และสง่างามออกมา เมื่อได้ยินชื่อของถังหนิงแว่วมา หัวคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยในทันที เธออยู่ห้องข้าง ๆ งั้นเหรอ? จี้จิ่นซิวหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูWeChat ไม่มีข้อความใด ๆ จากถังหนิงเลย ตั้งแต่เกิดเรื่องในคราวนั้น ถังหนิงก็มักจะรายงานเขาก่อนออกไปข้างนอกเสมอ ช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ “เหล่าจี้ คิดอะไรอยู่วะ? โปรเจกต์นี้ถ้านายไม่ลงทุน ฉันเสียบแทนแล้วนะเว้ย” หลิ่วซือเจ๋อเอ่ยหยอกล้อกลั้วหัวเราะ จี้จิ่นซิวปรายตามองเขาเรียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยปากเชือดเฉือน “ใครมันจะใจกล้าบ้าบิ่นไม่กลัวขาดทุน ถึงขนาดกล้าดึงนายไปร่วมทุนด้วย?” ทุกคนในห้องพากันหัวเราะครืน “คมกริบ” เสิ่นอวิ๋นเสียงหัวเราะเบา ๆ “ใครใช้ให้นายไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนกับมันล่ะ” ประโยคหลังนี้เขาหันไปพูดกับหลิ่วซือเจ๋อหลิ่วซือเจ๋อรู้สึกเหมือนโดนธนูนับหมื่นดอกปักทะลุกลางใจ เขายกมือขึ้นกุมหน้าอก “ใครใช้ให้ฉันมันไม่ได้เรื่องเองล่ะวะ ลงทุนอะไรก็เจ๊งมันซะทุกอย่

หลินม่านเมาจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ทิ้งน้ำหนักตัวพิงเธอไว้จนแทบจะอ่อนระทวยล้มพับไปอยู่แล้ว ถังหนิงพยุงเพื่อนอย่างทุลักทุเล รูปร่างบอบบางแขนขาเรียวเล็กของเธอ พอโดนน้ำหนักตัวของหลินม่านโถมเข้าใส่ก็ทำเอาแทบจะยืนไม่อยู่รอมร่อ จี้จิ่นซิวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาลึกล้ำอ่านไม่ออกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน “ถ้ายังไม่ไสหัวไปอีก ก็อย่าหวังว่าจะได้ทำมาหากินที่นี่ต่อไปเลย” ประโยคนี้ เขาจงใจพูดกับกลุ่มนายแบบบาร์โฮสต์พวกนั้น พวกนายแบบหนุ่มดูจากบุคลิกท่าทางของเขาก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา แม้จะเสียดาย แต่ก็ต้องพากันดึงแขนเสื้อล่าถอยไป หนุ่มหมายเลขสิบแปดเดินหันขวับกลับมามองทุกสามก้าว เดินคอตกจากไปทั้งน้ำตาคลอเบ้า น่าเสียดายชะมัด! เศรษฐีนีสายเปย์ที่ทั้งสาวทั้งรวยแบบนี้ ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ หรอกนะ! ที่สำคัญคือเมื่อกี้ยังได้ยินแม่สาวขี้เมาคนนั้นหลุดปากว่าตัวเองยังไม่เคยเสียจูบแรกด้วยซ้ำ ขืนเธอเรียกใช้บริการเขาละก็ งานนี้ยังไม่รู้เลยว่าใครกันแน่ที่กำไรกว่าใคร พอกลุ่มนายแบบบาร์โฮสต์เดินจากไป โลกทั้งใบก็ดูสงบสุขขึ้นมาทันตาเห็น จี้จิ่นซิวปรายตามองหลินม่าน ก่อนจะดึงตัวเธอออกจากอ้อมแขนของถังหนิง แล้วผลั

ถังหนิงเจ็บจนหลุดเสียงครางเครือ มือเล็กพยายามผลักไสเขา “เจ็บนะ…” ความเจ็บแปลบทำเอาขอบตาของเธอแดงเรื่อ หยาดน้ำใสคลอหน่วย เธอช้อนตา มองเขาอย่างตัดพ้อ น้ำเสียงอู้อี้เจือความน้อยใจอย่างปิดไม่มิด “จี้จิ่นซิว ฉันเจ็บ” เธอไม่ได้เรียกนายแบบมาจริง ๆ เสียหน่อย ทำไมเขาต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้ด้วย? ทว่าหัวคิ้วของจี้จิ่นซิวยังคงขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นไม่คลาย เขาช่วงชิงลมหายใจจากริมฝีปากบางต่อไป บดจูบอย่างป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ เมื่อนึกถึงเรื่องที่บาร์ โทสะของเขาก็ยังคุกรุ่น รสจูบนี้จึงเต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาที่จะครอบครอง “อยากลองนักไม่ใช่หรือไง? งั้นก็ทนหน่อยแล้วกัน” ฝ่ามือหนาเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอ ไร้ซึ่งความอ่อนโยนดังเช่นที่ผ่านมา การกระทำของเขาดูเหมือนการลงทัณฑ์เสียมากกว่า ความรู้สึกแบบนี้มันทรมานสิ้นดี ถังหนิงดิ้นรนขัดขืน กำปั้นเล็กทุบลงบนแผงอกกว้าง ทว่ากลับพบว่าท่าทีที่แสนเย็นชาและน่ากลัวของเขาในเวลานี้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเขาเป็นคนแปลกหน้า หรือบางที... นี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขากันแน่ ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนถังหนิงกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ หยาดน้ำใสทะลักท้น

ช่วงสามวันที่ผ่านมา ถังหนิงอารมณ์หดหู่ไม่ค่อยมีกะจิตกะใจจะทำอะไร เธอตอบรับส่ง ๆ ไปสองสามคำแล้วก็กดตัดสายไป กระทั่งมีสายที่สามโทรเข้ามา เธอแทบจะกดรับในทันทีโดยไม่ได้ดูหน้าจอด้วยซ้ำ น้ำเสียงทุ้มต่ำของจี้หานดังขึ้นเจือแววอารมณ์ดี “ถังหนิง ยินดีด้วยนะ บทละครของเธอได้รับความนิยมมาก เธอกำลังจะดังแล้ว” ทันทีที่ถังหนิงได้ยินเสียงของเขา แววตาก็ชะงักงัน คล้ายกับได้สติขึ้นมาในพริบตา เมื่อครู่เธอไม่ได้ทันสังเกต ไม่น่าเผลอรับสายจากเบอร์แปลกเลยจริง ๆ “โทรมาเพื่อพูดเรื่องไร้สาระแค่นี้เหรอ? งั้นก็วางสายไปได้เลย” ถังหนิงไม่อยากเสวนาด้วยแม้แต่น้อยและเตรียมจะกดตัดสายทิ้ง “เดี๋ยวก่อน ถังหนิง ฉันมีเรื่องจะบอก” จี้หานรีบเรียกเธอไว้ ด้วยกลัวว่าเธอจะไม่เชื่อจึงรีบร้อนพูดต่อ: “เรื่องนี้เกี่ยวกับพี่ใหญ่ของฉัน” ถังหนิงชะงักมือ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “นายคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก?” เมื่อเห็นว่าเธอใส่ใจเรื่องของจี้จิ่นซิวเป็นพิเศษจริง ๆ สีหน้าของจี้หานก็ขรึมลง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถังหนิง ไม่ว่าตอนนี้เธอกับจี้จิ่นซิวจะอยู่ในสถานะไหนกัน แต่ฉันขอเตือนเธอไว้คำหนึ่งว่า อย่าได้หลงกลเ

จู่ ๆ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเปี่ยมเสน่ห์ของเขาก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ “เด็กดี อย่าขยับสิ” วินาทีต่อมา ท่อนแขนที่โอบกอดเธอไว้ก็กระชับแน่นขึ้นอีกนิด ราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไป ถังหนิงชะงักงันไปเล็กน้อย เมื่อทอดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงแววเหนื่อยล้าของเขา ความรู้สึกในใจก็ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ท้ายที่สุดเธอก็เลือกที่จะไม่กวนใจเขา ปล่อยให้ทั้งสองตระกองกอดกันและหลับสนิทไปในที่สุด ผ่านค่ำคืนนี้ไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปในทิศทางที่ละเอียดอ่อนอย่างเป็นธรรมชาติ จี้จิ่นซิวกลับมาเป็นเหมือนเดิม เขาคอยกำชับให้ป้าหวังตุ๋นยาบำรุงให้เธอ และมักจะส่งWeChatมารายงานตัวว่าอยู่ที่ไหนทำอะไร หลังจากผ่านไปสองวันเต็ม ถังหนิงถึงเชื่อสนิทใจว่าเขาไม่ได้โกรธแล้วจริง ๆ เธอจึงวางใจได้เสียที จะว่าไปแล้ว เธอก็ค่อนข้างชอบชีวิตแต่งงานที่เรียบง่ายและมั่นคงแบบนี้เหมือนกัน ประเด็นสำคัญคือ จี้จิ่นซิวดีเลิศไปเสียทุกด้าน ยกเว้นเพียงเรื่องเดียว... คือการที่เขามีคนในใจอยู่แล้ว แต่ก็เอาเถอะ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้นอกกาย และไม่ได้แอบไปสานสัมพันธ์ลึกซึ้งทางใจกับใครที่ไหน ถังหนิงใช้เวลาช่วงเช้าทั้งหมดไ