พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง의 모든 챕터: 챕터 241 - 챕터 250

“จี้จิ่นซิว... ฉันเห็นหมดแล้ว” ถังหนิงกำมือแน่นแล้วค่อย ๆ คลายออก “คืนนี้มีผู้หญิงที่ชื่อจางซิ่งเอ๋อร์มาหาพี่ใช่ไหมคะ” สีหน้าของจี้จิ่นซิวชะงักไปเล็กน้อย ที่แท้เธอก็เห็นเข้าแล้ว มิน่าล่ะตลอดทางที่นั่งรถกลับมาถึงได้มีท่าทีแบบนั้น ชายหนุ่มขยับริมฝีปากบาง เตรียมจะเอ่ยปากอธิบาย ทว่าถังหนิงกลับละสายตาไปแล้ว ใบหน้าของเธอเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น “ความจริงแล้ว... ตอนนั้นที่เราจดทะเบียนสมรสกันก็เป็นแค่การประชด อาศัยจังหวะที่เรื่องแต่งงานของเรายังไม่ถูกเปิดเผย... เราหย่ากันเถอะค่ะ”พอพูดจบประโยค ถังหนิงก็จิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองแน่น ทั้งที่เตรียมใจเอาไว้แล้วแท้ ๆ แต่ก้อนเนื้อในอกกลับเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง ความรู้สึกนั้นทรมานจนเธอแทบจะทนไม่ไหว นัยน์ตาดำมืดลึกล้ำของจี้จิ่นซิวจับจ้องอยู่ที่ร่างบาง เขาเอาแต่เงียบ ไม่ยอมพูดอะไรออกมาเสียที วินาทีที่รอคอยคำตอบ ช่างยาวนานราวกับกำลังรอรับทัณฑ์ทรมาน ยังไม่ทันที่เขาจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ถังหนิงก็อยากจะหันหลังวิ่งหนีไปให้พ้น ๆ ขาเรียวกำลังจะก้าวเดิน แต่จู่ ๆ ข้อมือก็ถูกฝ่ามือใหญ่คว้าหมับเอาไว้ ไออุ่นที่แผ่ซ่านมาตรึงร่างเธอไว้ พร้อมกับเสียงท

ค่ำคืนที่ผ่านมา เธอได้เปลี่ยนผ่านจากเด็กสาวกลายเป็นผู้หญิงเต็มตัวอย่างสมบูรณ์ จี้จิ่นซิวราวกับหมาป่าผู้หิวโหยที่กินเท่าไรก็ไม่อิ่ม เขาเรียกร้องจากเธอครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดทั้งคืน แม้เขาจะพยายามข่มใจอย่างถึงที่สุดแล้ว แต่ก็ยังตักตวงไปถึงสามรอบเต็ม ๆ ถังหนิงเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ เธอหลับสนิทจนกระทั่งตื่นมาในตอนเที่ยงของอีกวัน เมื่อรู้สึกตัวตื่น หญิงสาวสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากทางด้านหลัง ร่างกายจึงขยับซุกถอยหลังตามสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังแนบชิดกับเรือนกายของเขา “ตื่นแล้วเหรอ” จี้จิ่นซิวใช้มือข้างหนึ่งรองศีรษะ นอนตะแคงกอดเธอไว้ เขาใช้ปลายนิ้วแตะจมูกเธอเบา ๆ “หิวไหม” ถังหนิงยังตื่นไม่เต็มตานัก เธอปรือตางัวเงียพลางส่งเสียงอู้อี้อย่างเกียจคร้านราวกับลูกแมวน้อย “ไม่หิวค่ะ ยังง่วงอยู่เลย” “เหนื่อยมากเลยใช่ไหม งั้นก็นอนต่ออีกหน่อยเถอะ ต้องพักผ่อนให้เพียงพอนะ” น้ำเสียงของจี้จิ่นซิวเจือรอยยิ้มและเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู ความทรงจำของถังหนิงถูกดึงกลับไปเมื่อคืนวาน ในชั่วพริบตา ความง่วงงุนก็มลายหายไปกว่าครึ่ง เมื่อนึกถึงความเร่าร้อนและเอาจริงเอาจังของเขาเมื่อคืน ถังหนิงก็อมยิ้มพลิกตัวก

ถังหนิงเริ่มลงมือทดสอบระบบเบื้องต้นตามแนวคิดเมื่อครู่นี้ทันที สี่สิบนาทีต่อมา... เธอก็ต้องประหลาดใจระคนยินดี เมื่อพบว่าแนวคิดของตัวเองนั้นถูกต้องจริง ๆ หากโปรแกรมนี้สำเร็จ นั่นหมายความว่าเธอจะสามารถพัฒนาและปรับปรุงระบบเดิมให้ดีขึ้นไปได้อีกขั้น การค้นพบนี้ทำให้เธอดีใจมาก ทว่าความเจ็บปวดสายหนึ่งกลับแล่นวาบเข้ามาในใจอย่างรวดเร็ว เธอหยิบรูปถ่ายของคุณพ่อบนโต๊ะขึ้นมาลูบไล้อย่างแผ่วเบา สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและโศกเศร้า โชคดีที่จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนWeChatก็ดังขึ้น ช่วยดึงเธอออกจากภวังค์ความคิด เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเข้าหน้าแชตของจี้จิ่นซิวJT: “คุณนายจี้ อยากเล่นเกมหรือยังครับ?” อารมณ์ที่กำลังดิ่งลึกของถังหนิงถูกดึงกลับมาในทันที ความรู้สึกหนักอึ้งเมื่อครู่มลายหายไป มุมปากของเธอหยักโค้งขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เธอพิมพ์ตอบกลับไป “เล่นยังไงคะ?” JT: “บนกล่องแต่ละใบจะมีหมายเลขและคำถามกำกับไว้ ถ้าตอบถูก เธอถึงจะเปิดกล่องได้ครับ”ถังหนิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ตกลงค่ะ”

ถังหนิงเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะพูดอะไร จึงปัดหน้าจอรับสาย “ถังหนิง…” น้ำเสียงตื่นเต้นของจี้หานดังมาจากปลายสาย “เธอเห็นโพสต์ในโมเมนต์ของจี้จิ่นซิวหรือเปล่า”โทรมาเพราะเรื่องนี้จริง ๆ ด้วย ถังหนิงตอบรับเรียบ ๆ “อืม เห็นแล้ว” “ฉันเคยบอกเธอแล้วไงว่าเขามีคนในใจอยู่แล้ว ทีนี้เธอเห็นกับตาแล้วใช่ไหมล่ะ” จี้หานถอนหายใจ “ถังหนิง ในเมื่อจี้จิ่นซิวก็แต่งงานไปแล้ว เธอก็เลิกประชดฉันเสียทีเถอะ เรากลับมาคบกันดี ๆ ได้ไหม” “ฉันสัญญาว่าต่อไปจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับจี้ซินหนิงอีก เราไปจดทะเบียนสมรสแล้วแต่งงานกันนะ” “...”ถังหนิงรู้สึกว่าตัวเองคงประเมินเขาสูงเกินไปจริง ๆ อุตส่าห์นึกว่าที่เขาโทรมาเพื่อจะคาดคั้นเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจี้จิ่นซิวเสียอีก ที่ไหนได้ กลับโทรมาเยาะเย้ยถากถางเรื่องที่จี้จิ่นซิวแต่งงานกับ “คนอื่น”หน้าตาเฉย “จี้หาน…” น้ำเสียงของถังหนิงแผ่วเบาและราบเรียบอย่างยิ่ง “มาถึงวันนี้ นายยังคิดว่าฉันแค่กำลังงอนประชดนายอยู่อีก มันบ่งบอกถึงอะไร นายรู้ไหม” “อะไรล่ะ” “มันบ่งบอกว่า นายไม่เคยให้ความสำคัญกับความรู้สึกของฉันอย่างแท้จริงเลยยังไงล่ะ” น้ำเสียงของหญิงส

เธอปรายตามองกองของขวัญเหล่านั้น “เกมสนุก ๆ แบบนี้ แน่นอนว่าต้องรอพี่กลับมาแกะด้วยกันถึงจะสนุกกว่าสิคะ” นัยน์ตาของจี้จิ่นซิวทอประกายลึกล้ำและอ่อนโยน “งั้นฉันจะอยู่แกะเป็นเพื่อนเธอเอง” “เอาสิคะ” ถังหนิงรับคำด้วยความตื่นเต้นดีใจ เธอรั้งจี้จิ่นซิวให้นั่งลง แล้วเริ่มลงมือแกะของขวัญไปทีละกล่อง “ในงานเลี้ยงตระกูลถัง เด็กผู้ชายที่เธอสั่งสอนไป เขาทำเรื่องอะไรไว้?” “พรวันเกิดตอนอายุสิบสามของเธอคืออะไร?” “ตอนมาบ้านตระกูลจี้ครั้งแรก เธอบอกคุณปู่ว่าชอบทำอะไรมากที่สุด?” “...”ถังหนิงตอบคำถามได้ถูกต้องทั้งหมด ตรงกับเฉลยที่อยู่ด้านหลังแผ่นป้ายพอดิบพอดี ของขวัญเหล่านั้นล้วนมีมูลค่ามหาศาล ทั้งรถยนต์ บ้าน สร้อยคอเพชร แหวนเพชร และอื่น ๆ อีกมากมาย จนกระทั่งแกะมาถึงของขวัญชิ้นสุดท้าย คำถามบนป้ายคือ: “เมื่อสามปีก่อน ที่บ้านใหญ่ตระกูลจี้ เราเกือบจะจูบกันที่ห้องไหน?” ใบหน้าของถังหนิงร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอเงียบไป “ว่าไงครับ? เรื่องแค่นี้ก็จำไม่ได้แล้วเหรอ?” จี้จิ่นซิวเลิกคิ้ว นัยน์ตาทอประกายลึกล้ำยากจะคาดเดา ถังหนิงจะลืมลงได้อย่างไรเล่า เมื่อสามปีก่อนในคืนวันเกิดของจี้หาน จี้ซินห