《พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง》全部章節：第 231 章 - 第 240 章

จี้จิ่นซิวขมวดคิ้วเล็กน้อย “ก็ไม่ทั้งหมดหรอก” เขาไม่พูดต่อ ทำเอาหลิ่วซือเจ๋อร้อนใจจนเดาะลิ้นขัดใจติด ๆ กัน “นายอย่าพูดทิ้งช่วงให้ลุ้นสิ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” จี้จิ่นซิวปรายตามองเขา “ไม่ใช่เรื่องของนาย” “นายนี่มัน...” หลิ่วซือเจ๋อรู้สึกหมดสนุกอย่างยิ่ง ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยค ทางฝั่งห้องประชุมก็เกิดความวุ่นวายขึ้น “พวกเธอออกไปให้หมด ป้ามีเรื่องจะคุยกับเธอ” เย่เชี่ยนฮวาในชุดหรูหราสไตล์คุณนายก้าวเข้ามาในห้องประชุม พร้อมเอ่ยปากสั่งด้วยใบหน้าบึ้งตึง เพียงครู่เดียว ทุกคนก็พากันทยอยเดินออกจากห้องประชุมไปจนหมด ในฐานะคุณนายแห่งตระกูลจี้ ย่อมไม่มีใครกล้าไม่ไว้หน้าเธอ “แม่นาย”หลิ่วซือเจ๋อโพล่งขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะหันขวับไปมองจี้จิ่นซิว นัยน์ตาของจี้จิ่นซิวเยียบเย็นลง “ระวังคำพูดด้วย ฉันเห็นแล้ว” หลิ่วซือเจ๋อรีบแก้ตัวพัลวัน “เฮ้ย ไม่ใช่ ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะด่าใครนะ” ภายในห้องประชุม ถังหนิงมองเย่เชี่ยนฮวาที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น เธอหยัดกายลุกยืนแล้วปรายตามองอีกฝ่ายด้วยท่าทีเรียบเฉย “คุณป้าตั้งใจมาหาหนูโดยเฉพาะเลยเหรอคะ?” ท่าทางเช่นนั้นในสายตาของเย่เชี่ยนฮวาช่างดู

สิ่งนี้ยิ่งทำให้ถังหนิงรู้ซึ้งว่า เขาเพียงแค่ตามใจเธอเหมือนกำลังโอ๋เด็กคนหนึ่งก็เท่านั้น ความเบิกบานใจที่เพิ่งจุดประกายขึ้นเมื่อครู่ พลันดับวูบลงไปกว่าครึ่งในพริบตา แววตาของหญิงสาวหม่นแสงลง เธอส่ายหน้าช้า ๆ พร้อมเอ่ยเสียงแผ่ว “ไม่มีอะไรค่ะ”หลิ่วซือเจ๋อที่ยืนอยู่หน้าประตูเคาะบานประตูสองสามครั้ง “พวกนายสองคนน่ะ ช่วยเกรงใจสถานที่กันหน่อย” จี้จิ่นซิวปรายตามอง “ถ้าขัดหูขัดตามากนัก นายก็ไปแต่งงานสิ” หลิ่วซือเจ๋อรีบยกมือยอมแพ้รัว ๆ “ใคร ๆ ก็บอกว่าการแต่งงานคือสุสานของความรัก ฉันน่ะยังไม่มีแม้แต่ความรัก ขอยังไม่ด่วนลงหลุมไปก่อนก็แล้วกัน” เขาใช้นิ้วเคาะหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ “ได้เวลากินข้าวแล้ว เสี่ยวถังหนิง เธอก็ไปกินด้วยกันสิ”ถังหนิงดึงมือกลับจากการเกาะกุมของจี้จิ่นซิว “ไม่ดีกว่าค่ะ พวกพี่ไปกินกันเถอะ” “ไม่ไปกินด้วยกันเหรอ?” จี้จิ่นซิวสัมผัสได้ถึงความหงอยเหงาของเธอ สายตาที่แฝงความกังวลทอดมองใบหน้าหวาน “อารมณ์ไม่ดีเพราะเรื่องเมื่อกี้หรือเปล่า?” “เปล่าค่ะ” ถังหนิงส่ายหน้า จะบอกว่าอารมณ์ไม่ดีก็คงไม่ใช่ แค่รู้สึกโหวง ๆ ในใจนิดหน่อยก็เท่านั้น น้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์ของจี้จิ่นซิวเอ

จี้จิ่นซิวหรี่ตาลงเล็กน้อย “ทำไมกลับมาปุ๊บก็อาบน้ำเลยล่ะ ไม่ใช่ว่ามีเรื่องจะคุยกับฉันเหรอ?” มุมปากของเขาประดับด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ร่างสูงโปร่งก้าวเดินเข้าไปหาเธอ ถังหนิงถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ ฝืนยิ้มบาง ๆ “วันนี้อากาศร้อนค่ะ เดินเล่นจนเหนื่อยก็เลยอาบน้ำก่อน” จี้จิ่นซิวขมวดคิ้วมุ่น สัมผัสได้ถึงความต่อต้านจากอีกฝ่ายอย่างชัดเจน สายตาที่ทอดมองเธอแฝงความเคลือบแคลง “งั้นเหรอ?” ถังหนิงกลัวว่าเขาจะจับสังเกตได้ เพื่อไม่ให้เกิดความอึดอัด เธอจึงเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เขา “ใช่ค่ะ อีกเดี๋ยวต้องไปงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จไม่ใช่เหรอคะ อาบน้ำหน่อยจะได้สบายตัว” จี้จิ่นซิวขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว ยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออกเบา ๆ “เห็นบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับฉัน อยากพูดอะไรล่ะ?” ถังหนิงสัมผัสได้ถึงการกระทำอันอ่อนโยนของเขา แผ่นหลังของเธอพลันแข็งเกร็ง ทว่าหลังจากที่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาเมื่อครู่นี้ เธอก็ไม่ได้คิดฟุ้งซ่านเหมือนอย่างตอนแรกอีกแล้ว เธอเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยมองเขาอย่างเรียบเฉย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องพูด “ทางบริษัทบอกว่าการถ่ายทำของกองถ่ายหลังจากนี้ ฉันต้องไ

ในหัวของถังหนิงมีแต่จี้จิ่นซิว ขณะที่เดินไปได้กลางทาง เธอก็เผลอชนเข้ากับร่างในชุดสีเข้มร่างหนึ่ง ร่างนั้นทั้งสูงใหญ่และกำยำ ทิ้งร่มเงาทาบทับลงบนตัวเธอ “ขอโทษค่ะ” ถังหนิงรีบก้มหน้าขอโทษโดยไม่ได้มองคู่กรณีแม้แต่น้อย สัญชาตญาณสั่งให้เธอหันขวับไปมองทางที่จี้จิ่นซิวเคยอยู่ ทว่าเขากลับหายตัวไปแล้ว ถังหนิงชะงักงัน กวาดสายตามองหาไปทั่วบริเวณ ภายในห้องโถงไร้วี่แววของเขา เมื่อนึกถึงผู้หญิงรูปร่างหน้าตาโดดเด่นสะดุดตาคนเมื่อครู่ ถังหนิงก็ชักจะยืนไม่ติด คิดแต่จะไปตามหาเขาให้เจอ แต่จู่ ๆ ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าเอาไว้ พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย็นเยียบดังขึ้น “แค่ขอโทษ...ยังขอไปทีขนาดนี้เลยเหรอ” เมื่อข้อมือถูกพันธนาการ ถังหนิงจึงหันกลับไปมองก่อนจะชะงักไป ผู้ชายตรงหน้ามีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย คิ้วเข้มพาดเฉียง แผ่กลิ่นอายอันตรายที่บอกให้รู้ว่าไม่ควรไปแหยมด้วยออกมา เป็นเขานั่นเอง จางจิ้นซง ผู้กุมอำนาจแห่งจางซื่อกรุ๊ปถังหนิงเคยพบเขาครั้งหนึ่งในงานเลี้ยงคราวก่อน ไม่นึกเลยว่างานฉลองความสำเร็จเล็ก ๆ แบบนี้ เขาจะมาร่วมงานด้วย หญิงสาวรีบชักมือกลับ ส่งยิ้มบาง ๆ ให้ “ต้องขออภัยด้

“ดู ๆ ไปแล้ว จี้ซินหนิงนี่ก็โง่จริง ๆ นะ ถึงได้คิดว่าถังหนิงกับจี้จิ่นซิวเป็นคู่กัน” “ฉันว่านะ ผู้หญิงที่ขนาดจี้หานยังไม่เอา จี้จิ่นซิวก็ยิ่งไม่มีทางแลหรอก โชคดีที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่หลงกลยัยนั่น”“ถังหนิงน่ะเหรอ? เธอหมายถึงยัยเด็กกะโปโลที่คอยวิ่งตามตื๊อจี้หานคนนั้นน่ะนะ?” จางซิ่งเอ๋อร์เก็บตลับแป้ง ก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะ “ก็แค่เด็กเมื่อวานซืน จิ่นซิวเขาไม่ชอบสไตล์นี้หรอกย่ะ” “อีกอย่าง... ไม่มีใครหน้าไหนแย่งเขาไปจากฉันได้ทั้งนั้น” อันฉีมองท่าทางเย่อหยิ่งมั่นใจของอีกฝ่าย ก่อนจะรีบเออออห่อหมกตาม “มีคุณหนูจางอยู่ทั้งคน จี้จิ่นซิวก็ไม่ชายตาแลผู้หญิงคนอื่นแล้วล่ะ”“ที่บอกว่าเขาคบกับถังหนิงน่ะเหรอ? เรื่องตลกหลอกเด็กชัด ๆ…” ทั้งสองหัวเราะเยาะหยัน ก่อนจะเดินสับส้นสูงออกจากห้องน้ำไป ถังหนิงที่ทนฟังจนจบ รู้สึกราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เธอผลักประตูห้องน้ำออกไปอย่างเหม่อลอย แล้วก้าวไปเปิดน้ำล้างมือที่อ่าง ในหัวอื้ออึงขาวโพลนไปหมด พอล้างมือเสร็จเธอก็มองเงาตัวเองในกระจก ก่อนจะแค่นยิ้มขมขื่นออกมา สรุปแล้ว... เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงที่จี้จิ่นซิวเลือกด้วย เพียงเพราะเขาต้องก