พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง의 모든 챕터: 챕터 251 - 챕터 260

ถังหนิงพอจะเดาออกว่าคุณปู่ต้องการพูดอะไร เธอจึงหลุบตาลงเพื่อหลบสายตาของท่าน “เป็นนักเขียนบทก็ไม่ได้แย่นะคะ หนูชอบเรื่องราวพวกนั้นมาก” “ปู่ได้ดูผลงานของหลานแล้วนะ ถ่ายทำออกมาได้ดีทีเดียว”แววตาของคุณท่านถังแฝงความเศร้า น้ำเสียงอ่อนโยนและอบอุ่น “แต่หลานรัก... ปู่แก่มากแล้ว ปู่จะไม่บังคับให้หลานสืบทอดบริษัทหรอกนะ แต่เจตนารมณ์สุดท้ายของพ่อหนู... ยังไงหนูก็ควรจะสานต่อให้สำเร็จไม่ใช่หรือ?” หัวใจของถังหนิงปวดแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง ร่างกายราวกับถูกของแข็งกระแทกเข้าอย่างจังจนแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้ ความรู้สึกโศกเศร้าถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ ถังหนิงรู้สึกทั้งเจ็บปวดและชาหนึบไปทั้งใจ จนเค้นคำพูดไม่ออกอยู่นาน สุดท้ายเธอจำต้องสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ ฝืนยิ้มบาง ๆ อย่างว่าง่าย “คุณปู่พักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูไปถามอาการโดยละเอียดกับคุณหมอก่อนนะคะ” ถังหนิงรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย ท่าทางราวกับกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง คุณท่านถังถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ยัยเด็กคนนี้ ยังไงก็ก้าวข้ามเรื่องนั้นไปไม่ได้เสียที” ลุงอู๋พยักหน้าอย่างเห็นใจ “คุณท่านอย่ากังวลไปเลยครับ บางทีสักวันคุณหนูอาจจะ

สำหรับเธอแล้ว ความเชื่อใจที่มีต่อจี้จิ่นซิวเกิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดพวกนั้นจะหลุดออกมาจากปากเขาได้ ถังหนิงดึงกระดาษทิชชูมาซับน้ำมูก น้ำเสียงเจือสะอื้นอย่างหนัก “ฉันได้ยินมากับหูตัวเอง ไม่มีทางฟังผิดแน่”เธอทิ้งกระดาษทิชชูลงในถังขยะ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ ราวกับได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างแน่วแน่แล้ว “หลินม่าน... ฉันจะตกลงหย่า” ภายในใจของหลินม่านเต็มไปด้วยความรู้สึกที่สับสนว้าวุ่น เธอพยายามเกลี้ยกล่อม “จะไม่ลองถามเขาสักหน่อยเหรอ” เธอรู้สึกมาตลอดว่าจี้จิ่นซิวดีกับถังหนิงมาก หากต้องเลิกรากันไปแบบไม่เคลียร์เช่นนี้ก็คงน่าเสียดายแย่ หัวใจของถังหนิงราวกับถูกมีดกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก เธอส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด“ไม่ถามแล้วล่ะ ฉันไม่อยากหาความอัปยศใส่ตัว” การแต่งงานของพวกเขาก็เป็นเพียงการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจตั้งแต่แรก ไม่ได้มีพื้นฐานมาจากความรัก ตอนนี้เธอรู้สึกโชคดีเพียงอย่างเดียว คือการที่ไม่ได้ถูกบรรดาของขวัญและคำถามต่าง ๆ ที่เขาสร้างขึ้นมาหลอกล่อให้หลงคิดไปว่าเขามีใจให้ ความคาดหวังลม ๆ แล้ง ๆ พ

ถังหนิงแค่นยิ้มบาง ๆ อย่างขมขื่น เธอพยุงร่างที่แข็งทื่อกลับไปที่เตียง นั่งเอนหลังพิงหัวเตียง ความง่วงงุนมลายหายไปจนหมดสิ้น วงแขนเล็กกอดเข่าตัวเองไว้แน่น ซุกใบหน้าลงไปจนมิด หยาดน้ำตาที่ไม่รักดีร่วงหล่นลงมาเงียบ ๆ อีกคราจนผ้าปูเตียงเปียกชุ่ม วินาทีนี้ ภายในใจของถังหนิงทั้งรวดร้าวทว่ากลับสงบนิ่งอย่างประหลาด หัวใจที่เคยลังเลสับสน พลันตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวในเสี้ยววินาที ในเมื่อผู้หญิงในดวงใจของเขากลับมาแล้ว เธอก็จะไม่หน้าด้านยึดตำแหน่งคุณ นายจี้เอาไว้อีก คืนให้เขาก็สิ้นเรื่อง ยังไงเสีย เธอก็ต้องเดินทางไปถ่ายทำที่วั่งจิงกับกองถ่ายอยู่แล้ว รอเธอกลับมา... เขาคงจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอหย่าเองนั่นแหละ ค่ำคืนนั้น ถังหนิงนอนพลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย กว่าจะข่มตาหลับลงได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ กระทั่งตื่นขึ้นมา เธอถึงเห็นข้อความWeChatที่จี้จิ่นซิวส่งมา “เสี่ยวหนิงน้อย นอนหลับฝันดีนะ พอดีฉันมีธุระด่วนต้องจัดการข้างนอก คืนนี้คงไม่ได้กลับไปแล้ว” เวลาที่ส่งมาคือตีสี่ ถังหนิงวางโทรศัพท์ลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งการตอบกลับใด ๆ หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเดินลงมาที่ชั้นหนึ่ง เธอก็เ

นิ้วเรียวยาวได้รูปกดตัดสาย โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเบาะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดคลึงหว่างคิ้วที่ขมวดมุ่นด้วยความตึงเครียด วินาทีต่อมา จางซิ่งเอ๋อร์ก็โทรกลับมาอีกครั้ง น้ำเสียงประท้วงอย่างไม่พอใจ “อาจิ่น เมื่อคืนทำไมคุณไม่มาหาฉันคะ?” “หรือคุณจะบีบให้ฉันไปตายจริง ๆ? คุณเคยรับปากฉันแล้วนี่ ว่าไม่ว่าฉันจะทำอะไร คุณก็จะยอมตามใจฉันทุกอย่าง” “...”จี้จิ่นซิวปรือตาขึ้น นัยน์ตาทอประกายคมปลาบ เขากัดฟันกรอดเบา ๆ “รับปากว่าจะยอมหย่ากับภรรยาของฉันน่ะเหรอ?” “จางซิ่งเอ๋อร์ แปดปีผ่านไป อายุมากขึ้นแต่สมองไม่พัฒนาตามเลยหรือไง?” จางซิ่งเอ๋อร์โกรธจนแทบคลั่ง “คุณเป็นหนี้ฉันนะ หรือว่าคุณจะกลับคำ?”วันนั้นที่โรงพยาบาล เธอเรียกร้องให้จี้จิ่นซิวกลับไปหย่า เขาตอบว่า: “ได้ แค่หย่าเอง”ตอนแรกนึกว่าเขาตกลงแล้วจริง ๆ แต่ยังไม่ทันจะได้ดีใจถึงเสี้ยววินาที เขาก็ใช้สายตาดุดันมองมาที่เธอ แล้วสวนขึ้นมาประโยคหนึ่ง “เว้นเสียแต่ฉันจะตายไปแล้ว” ผู้หญิงคนนั้นมันมีดีอะไรนักหนา ถึงทำให้เขาพูดประโยคแบบนี้ออกมาได้! “ถ้าขาดผู้ชายก็ไปหาเอาใหม่ อย่ามาหาฉัน” น้ำเสียงของจี้จิ่นซิวเย็นชาไร้เยื่อใย “ฉันไม่ใช่โรง

“อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ฉันกับเธอไม่ได้มีอะไรกันจริง ๆ จางซิ่งเอ๋อร์เป็นโรคหัวใจ เมื่อครู่อาการเธอกำเริบขึ้นมาน่ะ” “เดี๋ยวกลับไปแล้วฉันจะอธิบายให้ฟังอย่างละเอียด คุณนายจี้อย่าเพิ่งโกรธเลยนะ ได้ไหม?” ถังหนิงเผลอกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ยิ่งได้อ่านข้อความอธิบายของจี้จิ่นซิว ความรู้สึกอึดอัดที่จุกแน่นอยู่ในอกก็พลันคลายลงไปไม่น้อย ราวกับว่าเธอสามารถสัมผัสได้ถึงความใส่ใจที่เขามีต่อเธอผ่านทุกตัวอักษร เธอคิดอย่างลังเลว่า หรือบางที... พวกเขาอาจจะลองมานั่งเปิดใจคุยกันดี ๆ ได้จริง ๆ? “ตกลง ไว้พี่กลับมาค่อยคุยกันนะ” เมื่อกดส่งข้อความแรกไปแล้ว ถังหนิงก็พิมพ์ส่งไปอีกข้อความ “ฉันเองก็มีเรื่องจะคุยกับพี่เหมือนกัน” หลังจากส่งไป จี้จิ่นซิวก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก ถังหนิงไม่ได้คิดอะไรให้วุ่นวาย เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วเดินไปอาบน้ำ อาจเป็นเพราะตัดสินใจแล้วว่าจะเปิดใจคุยกับเขา ความรู้สึกหนักอึ้งในใจจึงไม่เพียงบรรเทาลง แต่เธอยังแอบตั้งตารอให้จี้จิ่นซิวรีบกลับมาเร็ว ๆ อีกด้วย อาบน้ำเสร็จเดินออกมา เสียงแจ้งเตือนWeChatก็ดังขึ้น เธอสาวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวไปที่โต๊ะข้างเตียง หน้าจอWeChat