All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 371 - Chapter 380

“ช่างหน้าไม่อายเสียจริง! อุตส่าห์เกิดในตระกูลผู้ดีแท้ ๆ แต่กลับใช้แผนการสกปรกแบบนี้ได้ลงคอ” “นั่นสิคะ เสียชื่อลูกผู้หญิงหมด!” ท่ามกลางถ้อยคำก่นด่าอย่างสาดเสียเทเสียที่พุ่งเป้าไปยังถังหนิง ทว่าคนตระกูลจี้ที่รู้ความจริงกระจ่างแจ้งแก่ใจ กลับไม่มีใครคิดจะปริปากอธิบายเลยสักคน จี้หย่งคังทำท่าจะเอ่ยปาก แต่กลับถูกเย่เชี่ยนฮวาดึงแขนไว้แน่น “สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ยิ่งพูดยิ่งเข้าตัว ปล่อยให้เธอแก้ปัญหาเอาเองเถอะ” คุณท่านถังใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัด แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แต่เขาก็ยังเชื่อมั่นในตัวหลานสาว ในเมื่อเธอบอกว่าจัดการได้ เธอก็ต้องทำได้แน่นอน คุณท่านจี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: “ทุกคนโปรดอยู่ในความสงบ ข่าวบนอินเทอร์เน็ตล้วนเป็นการจงใจสาดโคลน เดี๋ยวพอจี้จิ่นซิวเดินทางมาถึง ทุกท่านก็จะกระจ่างในความจริงเอง” “คุณปู่คะ เลิกเข้าข้างถังหนิงเถอะค่ะ พี่ใหญ่ป่านนี้แล้วยังไม่มา เดาว่าคงไปตามง้อพี่สะใภ้แล้วล่ะมั้ง” จี้ซินหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ จี้หานเร่งเร้าขึ้นมาอีกครั้ง: “ถังหนิง จี้จิ่นซิวไม่เหมาะกับเธอหรอก ขอแค่เธอเอ่ยปากมาคำเดียว ฉันพร้อมจะออกหน้

“หมอนั่นพูดว่าอะไรนะ?” หัวใจของถังหนิงที่เปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง ร่วงหล่นวูบราวกับดิ่งลงจากที่สูง เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “เมื่อกี้...คุณว่าอะไรนะ?” จี้จิ่นซิวขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาหดเกร็งเล็กน้อย แววตาที่ลึกล้ำดุจห้วงน้ำลึกสบเข้ากับสายตาคาดคั้นของเธอ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนและอดกลั้นอย่างถึงที่สุด จี้หานเดินเข้ามาหาถังหนิงด้วยท่าทีได้ใจ เขาแค่นยิ้ม: “ได้ยินแล้วใช่ไหม? ฉันบอกเธอแล้วว่าเขาไม่มีทางยอมรับตัวตนของเธอ ทีนี้เชื่อหรือยังล่ะ?” หัวใจของถังหนิงปวดหนึบราวกับถูกมีดนับพันเล่มทิ่มแทงจนเลือดไหลทะลัก ลำคอของเธอตีบตัน เค้นเสียงแหบพร่าออกมาอย่างยากลำบาก “งั้นเหรอ?” คิ้วเข้มของจี้จิ่นซิวขมวดเข้าหากันแน่นจนเป็นปม สองมือที่ทิ้งตัวอยู่ข้างลำตัวเผลอกำหมัดแน่น รู้สึกลำคอตีบตันขึ้นมาเช่นกัน “พี่ใหญ่ ที่แท้ก็เป็นแค่ข่าวลือหรอกเหรอ? ทุกคนอุตส่าห์คิดว่าคืนนี้พี่จะประกาศเรื่องแต่งงานเสียอีก”จี้ซินหนิงจงใจดัดเสียงให้ดังขึ้น “ฉันก็นึกว่าพี่สะใภ้จะเป็นคุณจางซะอีก…”ริมฝีปากของถังหนิงสั่นระริก เนิ่นนานกว่าเธอจะเค้นเสียงถามออกไปได้ “ทำไมคะ?” น้ำเสียงข

จู่ ๆ เธอก็ยกสองมือขึ้นปิดหน้า ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ซุกใบหน้าลงระหว่างฝ่ามือกับหัวเข่า ไหล่บางสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ทว่าเธอกลับขบริมฝีปากล่างของตัวเองไว้แน่นจนแทบห้อเลือด ไม่ยอมปล่อยให้เสียงสะอื้นหลุดลอดออกมาแม้แต่น้อย ภาพนั้นทำให้จี้จิ่นซิวรู้สึกจุกแน่นในลำคอ มือหนาที่เกาะขอบผนังออกแรงกำแน่นจนข้อต่อขาวซีด เล็บจิกลึกลงไปในกำแพงจนเลือดสีสดซึมออกมาระหว่างซอกเล็บในทันที เขาขยับเท้า หมายจะพุ่งเข้าไปดึงเธอมากอดไว้ แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียง “ปัง” ดังขึ้น ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออก แพทย์เดินออกมาพลางถอดหน้ากากอนามัย: “คนไข้ได้รับการช่วยเหลือทันท่วงที พ้นขีดอันตรายแล้วครับ…” เส้นประสาทที่ตึงเครียดของถังหนิงผ่อนคลายลงฉับพลัน เธอใช้มือปิดหน้าร้องไห้โฮออกมาในทันที โชคดีเหลือเกิน... ที่คุณปู่ปลอดภัย เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฝีเท้าของจี้จิ่นซิวก็ชะงักงัน นัยน์ตาคมลึกหม่นแสงลง เขาทอดมองไปยังทิศทางของเธออย่างพยายามข่มกลั้นอารมณ์ เลขาเฉินสังเกตเห็นผู้เป็นนาย จึงได้แต่ลอบถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนจะรีบไปจัดการเรื่องเอกสารหลังการผ่าตัดให้เรียบร้อย และจัดการย้ายคุณท่านถังเข้าพักในห้องผู้ป

เช้าวันรุ่งขึ้น หมอก็เข้ามาตรวจอาการที่ห้องพักผู้ป่วย ถังหนิงในสภาพดวงตาบวมช้ำเอ่ยถามหมอ “คุณปู่ของฉันอีกนานแค่ไหนถึงจะฟื้นคะ?” น้ำเสียงของเธอแหบพร่า ราวกับถูกทรายหยาบ ๆ ขูดขีดในลำคอ หมอตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด: “คนไข้ยังคงหมดสติ แต่การทำงานของอวัยวะต่าง ๆ ในร่างกายยังอยู่ในเกณฑ์คงที่ บอกยากจริง ๆ ครับว่าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่”“อาจจะสามวัน หนึ่งเดือน... หรืออาจจะกินเวลาหลายปี...” คำพูดของหมอทำเอาถังหนิงถึงกับหน้ามืดวิงเวียน สองมือของเธอกำเข้าหากันแน่น เอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงวิงวอน: “ไม่ว่ายังไงก็ตาม ขอร้องล่ะค่ะ... ช่วยทำให้คุณปู่ของฉันฟื้นขึ้นมาให้ได้นะคะ” หมอขมวดคิ้วอย่างหนักใจพลางลอบถอนหายใจ: “คุณถังโปรดวางใจเถอะครับ ทางเราจะทำอย่างสุดความสามารถแน่นอน” คล้อยหลังหมอเดินออกไป ถังหนิงก็ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย สายตาทอดมองคุณท่านถังที่ต้องสวมเครื่องช่วยหายใจ เมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวสารพัดที่เกิดขึ้นในช่วงหลายเดือนมานี้ เธอก็คล้ายกับได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างลงไป ภายในดวงตาที่บวมช้ำคู่นั้น ฉายแววเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่อย่างถึงที่สุด ถังหนิงจัดการหาคนมาเฝ้าไข้คุณปู่เรียบร้อย

หลังมือของเขาปูดโปนไปด้วยเส้นเลือด นิ้วมือออกแรงบีบเศษซากที่แตกละเอียดจนเศษกระจกบาดลึกเข้าเนื้อ เลือดสด ๆ ไหลรินหยดลงบนพื้นในทันที ใบหน้าหล่อเหลาของจี้จิ่นซิวแดงก่ำราวกับห้อเลือด เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างสุดความสามารถ จนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นเป็นริ้ว ๆ บนลำคออย่างเห็นได้ชัด... ถังหนิงลากกระเป๋าเดินทาง แล้วเรียกแท็กซี่ออกไป ระหว่างทาง หลินม่านก็โทรเข้ามา “ถังหนิง เรื่องเมื่อคืนฉันรู้หมดแล้วนะ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันไปหา” ช่วงสองวันที่ผ่านมาหลินม่านไปถ่ายงานที่ต่างจังหวัด เมื่อคืนเลยกลับมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดไม่ทันเธอยังอุตส่าห์ซื้อของขวัญมาเพื่อเป็นการไถ่โทษโดยเฉพาะ แต่ใครจะคิดว่าทันทีที่ก้าวลงจากเครื่องบิน เธอกลับต้องมารับรู้ข่าวสุดช็อกเบอร์นี้ ถังหนิงที่อดกลั้นความรู้สึกมาเนิ่นนาน พอได้ยินเสียงของหลินม่าน ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างมาก็แทบจะพังทลายลงในพริบตา เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้ หญิงสาวนิ่งเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะตอบกลับ “ก็ดีเหมือนกัน ฉันกำลังไม่มีที่ไปพอดี ขอไปอยู่กับเธอก่อนแล้วกันนะ” “ได้สิ” เมื่อตกลงกันเรียบร้อยจึงวางสาย แล้วมุ่งตรงไปยังจุ