All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 351 - Chapter 360

แม้จะเจ็บใจแค่ไหน แต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปากโต้แย้งอีก ถังหนิงรู้สึกตื้นตันจนขอบตาร้อนผ่าว เธอมองคุณท่านจี้ด้วยความซาบซึ้งใจ แววตาเปล่งประกายแน่วแน่: “ช่วงเวลาที่มีสัญญาหมั้นหมายกับจี้หาน หนูไม่เคยทำเรื่องเสื่อมเสียหรือผิดต่อสัญญาเลยค่ะ” “แต่ในเมื่อเขาไม่เห็นค่าการแต่งงานครั้งนี้ และตระกูลถังของหนูเองก็มีความตั้งใจที่จะเกี่ยวดองกับตระกูลจี้ ในเมื่อจี้จิ่นซิวเองก็ยังไม่มีใคร ส่วนหนูเองก็ยังไม่ได้แต่งงาน แบบนี้จึงเหมาะสมกันพอดิบพอดีค่ะ” จี้จิ่นซิวหลุบตามองหญิงสาว นัยน์ตาสีดำขลับทอประกายรักใคร่ทะนุถนอมอย่างปิดไม่มิด ทว่าเมื่อเขาปรายตาหันไปมองคนอื่น ๆ ความอ่อนโยนเมื่อครู่กลับมลายหายไป เปลี่ยนเป็นดุดันและทรงอำนาจ “ผมเป็นคนเอ่ยปากขอถังหนิงแต่งงานเอง ผู้อาวุโสของทั้งสองตระกูลก็เห็นชอบด้วย พวกคุณยังมีปัญหาอะไรอีกไหม?” ในเมื่อเขาประกาศกร้าวออกมาเช่นนี้ ใครเล่าจะกล้ามีปัญหา “ที่แท้ก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดนี่เอง ถ้าเป็นแบบนี้ จี้หานก็ทำตัวเองทั้งนั้น” “ฉันว่าจิ่นซิวเป็นคนสุขุมรอบคอบ คู่ควรกับถังหนิงที่สุดแล้ว เหมาะสมกันจริง ๆ” “พวกเราสนับสนุนเต็มที่นะจิ่นซิว แล้วนี่จะประกาศเรื่องแต่งง

เคอหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้ายกาจ“ขนาดเธอยังมีหน้าอยู่บนโลกนี้ได้ แล้วคนอื่นจะมีอะไรที่ไม่กล้าทำอีกล่ะ” ถังหนิงเดินอ้อมเข้ามาในห้องแพนทรี โดยมีหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัย และรปภ. หนุ่มคนที่มอบแผ่นดิสก์ให้เธอในวันนั้นเดินตามหลังมาติด ๆ เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เคอหลานก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นถังหนิง เธอก็ถึงกับชะงักงัน แก้วกาแฟในมือร่วงหล่นกระแทกโต๊ะเสียงดังเคร้ง “เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เคอหลานผุดลุกขึ้น น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ ถังหนิงกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “ที่เห็นฉันแล้วกลัวลนลานขนาดนี้ เป็นเพราะทำเรื่องร้อนตัวเอาไว้หรือเปล่าล่ะ” แววตาของเคอหลานลุกหลิกหลบเลี่ยง “เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว” เธอขยับเท้าเตรียมจะเดินหนี ทว่าจังหวะที่เดินผ่านถังหนิง กลับถูกคว้าแขนแล้วกระชากตัวกลับมา เพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าถังหนิงเป็นใคร คิดจะออกโรงปกป้อง “เธอนี่มันยังไงกันฮะ? ทำไมต้องลงไม้ลงมือผลักคนอื่นด้วย” เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ด้านนอกพอได้ยินเสียงเอะอะ ก็พากันลุกจากโต๊ะทำงาน แล้วชะเง้อมองมาทางห้องแพนทรี “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ

จู่ ๆ แขนของจางซิ่งเอ๋อร์ก็ถูกกระชากอย่างแรง “อย่ามาบังคับฉันนะ!” จางซิ่งเอ๋อร์รู้สึกได้ถึงแรงบีบมหาศาล ราวกับเขาต้องการจะขยี้กระดูกแขนของเธอให้แหลกคามือ ก่อนที่เธอจะถูกลากตัวกลับเข้าไปในห้องวีไอพีอย่างไม่อาจขัดขืน ขณะเดียวกัน ถังหนิงที่เพิ่งเดินเลี้ยวหัวมุมมา ก็หันไปมองทางเดินฝั่งขวาตามสัญชาตญาณ ทว่าฝั่งนั้นกลับเงียบสงัด ว่างเปล่าไร้ผู้คน แปลกจริง... เมื่อครู่นี้เธอรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงของจี้จิ่นซิวเลยไม่ใช่หรือ? ถังหนิงสลัดความสงสัยทิ้งไป เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องวีไอพี เธอเอื้อมมือผลักประตูให้เปิดออก ร่างบางยืนอยู่หน้าประตูพลางกวาดสายตามองเข้าไปด้านใน จี้ซินหนิงเอนหลังพิงโซฟา ยกสองแขนขึ้นกอดอก นัยน์ตาจ้องเขม็งมาที่เธออย่างไม่วางตา “ทำไมล่ะ ไม่กล้าเข้ามาหรือไง?” น้ำเสียงเย้ยหยันเย็นชาของจี้ซินหนิงดังขึ้น ถังหนิงเพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปากบางเบา ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านใน “ของล่ะ?” ถังหนิงหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย โดยมีโต๊ะเครื่องดื่มคั่นกลางระหว่างทั้งคู่ บนนั้นมีวิสกี้วางอยู่หนึ่งขวด พร้อมกับเหล้าที่ถูกรินไว้ในแก้วใบเล็ก เมื่อได้ยินดังนั้น จี้ซินหนิงก

ถังหนิงคลายความกังวลลง เธอหัวเราะเบา ๆ “ใช่ค่ะ คิดถึงพี่จัง คืนนี้ทำงานเสร็จแล้วก็รีบกลับมานะคะ” ปลายสายมีเสียงขยุกขยิกดังขึ้นมาเบา ๆ แผ่วเบาจนเหมือนเสียงของสัตว์ตัวเล็ก ๆ “ทางนั้นมีเสียงอะไรเหรอคะ”หลังจากเงียบไปอึดใจหนึ่ง น้ำเสียงทุ้มนุ่มของจี้จิ่นซิวก็ดังขึ้น “ไม่มีอะไรหรอก แค่เผลอทำของตกน่ะ”ปลายสายชะงักไปเล็กน้อย “คืนนี้ฉันมีธุระนิดหน่อย อาจจะกลับดึก ถ้าหิวก็กินก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอฉัน” “ได้ค่ะ คุณจี้เป็นคนยุ่งนี่นา ฉันจะรอพี่อยู่ที่บ้านก็แล้วกัน” ถังหนิงพูดติดตลก แต่ก็รับคำอย่างว่าง่าย “เด็กดี” แม้น้ำเสียงของจี้จิ่นซิวจะทุ้มลึกและเต็มไปด้วยความเอ็นดู ทว่าแววตาของเขากลับเย็นชาและคมกริบราวกับใบมีดที่กำลังเชือดเฉือนจางซิ่งเอ๋อร์อย่างโหดเหี้ยม ในเวลานี้ จางซิ่งเอ๋อร์กำลังถูกเขาปิดปากและกดร่างกระแทกติดกับกำแพง เส้นผมของเธอหลุดลุ่ย แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย เสียงกุกกักที่ดังขึ้นเมื่อครู่ เกิดจากการที่เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนเพื่อจะส่งเสียงพูดนั่นเอง จี้จิ่นซิวรอจนได้ยินเสียงสัญญาณตัดสาย จึงลดโทรศัพท์ลง มือที่ปิดปากจางซิ่ง เอ๋อร์อยู่เปลี่ยนมาบีบแก้มของเธออย่างแร

ถังหนิงคิดว่าคืนนี้จี้จิ่นซิวคงจะไม่กลับมาเสียแล้ว แต่ขณะที่เธออาบน้ำเสร็จและกำลังเตรียมตัวจะเข้านอน เขากลับเปิดประตูเข้ามาอย่างกะทันหัน ถังหนิงชะงักไปชั่วขณะ เมื่อมองดูชายหนุ่มที่ยังคงดูสูงส่งและสง่างามอยู่เสมอ ภาพในวิดีโอคลิปนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำเอาเธอรู้สึกจุกแน่นในอกจนพูดไม่ออก “ทำไมยังไม่นอนอีก?” จี้จิ่นซิวก้าวขายาว ๆ มาหยุดอยู่ข้างเตียง เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย แววตาที่ทอดมองเธอยังคงดูอ่อนโยน ทว่ากลับแฝงความเหนื่อยล้าเอาไว้จาง ๆ เพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดกันมาก ถังหนิงจึงได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ โชยมา เป็นกลิ่นเดียวกับที่เธอเคยได้สัมผัสเมื่อคราวก่อน และสิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวของเธอคือจางซิ่งเอ๋อร์“กำลังจะนอนค่ะ” ถังหนิงซ่อนความรู้สึกว้าวุ่นเอาไว้แล้วช้อนตาขึ้นมองเขาด้วยท่าทีราบเรียบ เอ่ยหยั่งเชิงไปว่า “ทำไมวันนี้กลับดึกจังคะ?” “เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยน่ะ” แสงไฟสลัวที่สาดส่องลงบนใบหน้าของถังหนิง ทำให้จี้จิ่นซิวสังเกตเห็นความผิดปกติ “เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย” “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่คิดอะไรเพลิน ๆ นอนพักสักหน่อยก็คงดีขึ้น” ถังหนิงตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเ