All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 381 - Chapter 390

เย่เชี่ยนฮวาสะดุ้งตกใจ “นี่แก... ขู่ฉันงั้นเหรอ? ฉันเป็นแม่แกนะ” “แม่เหรอ?” ริมฝีปากบางเฉียบของจี้จิ่นซิวเหยียดยิ้มเย็นชา “ทุกสิ่งที่คุณทำ ดูเหมือนจะไม่เคยนึกถึงเลยสักนิด... ว่าผมเป็นลูกชายของแม่” “เพื่อขัดขวางไม่ให้ผมประกาศแต่งงานกับถังหนิง ลับหลังพวกคุณแอบทำเรื่องอะไรไว้บ้าง ยังต้องให้ผมเตือนความจำอีกไหม?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากดข่มโทสะเอาไว้ แต่ถึงกระนั้น รอบกายก็ยังคงแผ่รังสีความโกรธเกรี้ยวที่ชวนให้ผู้คนหวาดผวาออกมาอยู่ดี เย่เชี่ยนฮวาตกตะลึงจนใบหน้าซีดเผือด ร่างกายโงนเงนราวกับจะทรุดลงไป ที่แท้... เขาก็รู้เรื่องทั้งหมดมาตลอด จะว่าไปก็ไม่แปลก คราวก่อนที่เมืองเจิ้น เขาก็เป็นคนทำลายแผนการของเธอจนพังไม่เป็นท่ามาแล้ว เมื่อคิดได้ดังนี้ เย่เชี่ยนฮวาก็เลิกเสแสร้งอีกต่อไป เธอแค่นเสียงหัวเราะหยันออกมาหลายครั้ง “จะโทษคนอื่นก็ไม่ได้หรอกนะ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษจางซิ่งเอ๋อร์” “นังนั่นไม่มีทางปล่อยให้แกกับถังหนิงอยู่อย่างสงบสุขแน่ เว้นเสียแต่ว่า…” เย่เชี่ยนฮวาใช้สองมือยันโต๊ะทำงาน จ้องมองเขาพร้อมกับแสยะยิ้มร้ายกาจ “แกอยากเห็นถังหนิงตาย” “วางใจเถอะ เธอจะไม่มีวันเป็นอะไรเด็ดขาด”

“แต่หลินม่าน... ฉันทรมานเหลือเกิน ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะตายอยู่แล้ว…”ถังหนิงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเจ็บปวดและอดกลั้น น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถามปนเสียงสะอื้น “ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ทำไมพวกเขาทุกคนถึงทำกับฉันแบบนี้... ทำไมกัน?” หัวใจของเธอราวกับถูกใครบางคนฉีกทึ้งออกเป็นสองซีกทั้งเป็น เมื่อความชาหนึบจางหายไป ความเจ็บปวดก็แล่นริ้วราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังกัดกินไปทั่วทุกอณูของร่างกาย หลินม่านทั้งปวดใจและหวาดหวั่น กลัวเหลือเกินว่าเพื่อนจะทนรับมันไม่ไหว “พวกนั้นมันตาบอดต่างหากล่ะ มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยนะ…” หลินม่านพยายามปลอบประโลม “เธอลืมไปแล้วเหรอว่าเรารู้จักกันได้ยังไง? ตอนที่คนอื่นเห็นว่าบ้านฉันจนก็พากันรังเธอ แถมยังจ้างพวกอันธพาลมาดักทำร้ายฉัน เป็นเธอต่างหาก... ตัวก็เล็กแค่นั้นแท้ ๆ แต่กลับพุ่งเข้ามาช่วยฉันอย่างไม่ลังเล แถมยังคอยปกป้องเพื่อน ๆ ที่ถูกบูลลี่ในโรงเรียนอีก…”“ถังหนิง สำหรับฉันแล้ว เธอคือคนที่เปล่งประกายเหมือนดวงดาว เธอเป็นคนดีมากจริง ๆ นะ เป็นคนที่ดีมาก ๆ เลย…”น้ำตาของหลินม่านไหลอาบสองแก้ม เมื่อนึกถึงความอยุติธรรมที่ถังหนิงต้องเผชิญ เธอก็เจ็บปวดใจจนแทบขา

คนในแวดวงต่างก็รู้กันดีว่า เมื่อก่อนถังหนิงเคยเดินตามหลัง “จี้หาน” ต้อย ๆ เป็นเหมือนเงาตามตัวเขา เดิมทีคนในคณะกรรมการบริหารต่างเห็นพ้องต้องกันว่า หากถังหนิงได้แต่งงานดองญาติกับตระกูลจี้จริง ๆ การเติบโตของบริษัทในภายภาคหน้าย่อมมั่นคงดั่งขุนเขา ทว่าเมื่อไม่นานมานี้ เธอไม่เพียงแต่จะถอนหมั้นอย่างกะทันหัน... เมื่อสองวันก่อนยังมีข่าวฉาวหลุดออกมาอีกว่าเธอไปยั่วยวนจี้จิ่นซิวจนทำเอาคุณท่านถังโกรธจัดถึงขั้นเข้าโรงพยาบาล และตอนนี้ก็ยังคงนอนไม่ได้สติ แน่นอนว่าเหล่ากรรมการบริหารย่อมไม่เชื่อน้ำหน้าถังหนิง มีคนตั้งข้อกังขาขึ้นมาว่า: “คุณหนูถัง การบริหารบริษัทไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับ หากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วคุณแก้ปัญหาไม่ได้จะทำยังไง?” “จะให้พวกเรามาร่วมทำเรื่องไร้สาระตามคุณ โดยปล่อยให้ผลประโยชน์ของบริษัทเสียหายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้หรอกนะ” “หากแก้ปัญหาไม่ได้ ความเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้น ฉันจะขอรับผิดชอบด้วยตัวเองค่ะ”ถังหนิงเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาฉายแววเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ไม่ได้ดู... ไร้น้ำยา เหมือนอย่างที่ข่าวลือว่าไว้เลยสักนิด เมื่อถังหมิงเหล่ยเห็นว่าคนในคณะกรรมการบริหารเร

“คุณถัง บังเอิญจังเลยนะครับ” จางจิ้นซงมีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านี้ ถังหนิงยิ้มบาง “บังเอิญจริง ๆ ค่ะ” จางซิ่งเอ๋อร์คือพี่สาวของเขา เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนงานเลี้ยงวันเกิด เขาคงรู้ดีแก่ใจยิ่งกว่าใคร คนอื่น ๆ เห็นว่าทั้งสองรู้จักกัน แต่บางคนกลับจำถังหนิงไม่ได้ “ท่านนี้คือ...?” พวกเขามองจางจิ้นซงสลับกับเจียงเฉิงด้วยความสงสัย พวกเขาย่อมรู้จักเจียงเฉิงดี ในฐานะเลขามือขวาของประธานถัง หลายเรื่องก็มักจะเป็นเจียงเฉิงที่ออกหน้าจัดการแทน สองวันมานี้ ภายในถังซื่อกรุ๊ปเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ คุณท่านถังถูกหลานสาวแท้ ๆ ของตัวเองยั่วโมโหจนกระอักเลือดต้องเข้าโรงพยาบาล ซ้ำร้าย แม้แต่ฟางซุ่นหมิงก็ยังถูกสั่งปลดออกจากตำแหน่ง ถึงแม้จะยังไม่มีข่าวหลุดออกสื่อ แต่ในแวดวงธุรกิจ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความลับแต่อย่างใด “คุณถังหนิง หลานสาวแท้ ๆ ของท่านประธานถังครับ และหลังจากนี้ เธอจะเป็นผู้เข้ามาบริหารจัดการกรุ๊ปทั้งหมด” เจียงเฉิงเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ สิ้นเสียงนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังพรืดขึ้นมา “ที่แท้ก็หลานสาวท่านประธานถังนี่เ

ถังหนิงแค่นหัวเราะเย็นชา “งั้นพักเรื่องนั้นไว้ก่อน เขาเป็นคนวางยาหนู ส่วนจี้ซินหนิงก็จ้างคนมาขับรถชนหนู... แต่ละเรื่องที่ทำลงไป ถ้าหนูจะจับพวกนั้นส่งเข้าคุก มันก็สาสมแล้ว!” “เย่เชี่ยนฮวา อย่าลืมสถานะของตัวเอง แล้วก็เลิกมาทำตัวชี้นิ้วสั่งหนูเสียที!” ถังหนิงมีสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก เธอไม่อยากจะเสวนาด้วยแม้แต่ครึ่งคำ เย่เชี่ยนฮวาโกรธจัดจนตัวสั่น ชี้หน้าด่ากราดอย่างเย้ยหยัน “แก... นิสัยต่ำทราม จิตใจอำมหิตแบบนี้ไง มิน่าล่ะจี้หานถึงไม่รักแก! เพราะอย่างนั้นในคืนนั้น แกจะโทษใครได้ที่ไม่มีใครยอมรับสถานะของแก!”เมื่อพูดถึงเรื่องคืนนั้น ถังหนิงก็รู้สึกปวดหนึบราวกับมีใครมาเจาะรูที่กลางใจ แม้จะคิดตกว่าปล่อยวางได้แล้ว แต่ลึก ๆ ก็ยังอดเจ็บปวดไม่ได้อยู่ดี ทำไมกัน... จนถึงป่านนี้แล้ว ผู้หญิงคนนี้ก็ยังโยนความผิดทุกอย่างมาให้เธออีก? การไม่ถูกรัก มันเป็นความผิดของเธออย่างนั้นเหรอ? แม้กระทั่งการไม่ได้รับการยอมรับ ก็ยังเป็นความผิดของเธออีกงั้นสิ? แต่ถังหนิงไม่หลงกลมุกเดิม ๆ อีกต่อไป เธอจ้องมองเย่เชี่ยนฮวาด้วยสายตาเย็นชา “เพราะอย่างนี้ไง หนูถึงไม่เคยมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับป้า หรือใครก็ตา