All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 401 - Chapter 410

จางซิ่งเอ๋อร์แค่นยิ้มเย็นอย่างได้ใจ “คนที่อาจิ่นรักคือฉัน ทางที่ดีเธอควรอยู่ให้ห่างจากเขาเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเธอก็คือมือที่สาม” ถังหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก หันกลับมามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาและเย้ยหยัน “สภาพที่เธอแบกหน้ามาหาฉันแบบนี้ ไม่เห็นจะบ่งบอกได้เลยว่าเขารักเธอ เธอด่าฉันว่าน่าสะอิดสะเอียน แต่สภาพของเธอตอนนี้สิ... น่าสมเพชยิ่งกว่า” พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินจากไป จางซิ่งเอ๋อร์โกรธจนแทบคลั่ง เธอสบโอกาสกัดจางจิ้นซงเข้าอย่างจัง ผลักเขาออก แล้วพุ่งตัวกระโจนเข้าไปหาราวกับคนเสียสติ “นังสารเลว เธอกล้าด่าฉันเหรอ ฉันไม่เอาเธอไว้แน่!” เมื่อสัมผัสได้ถึงอันตราย ถังหนิงจึงเบี่ยงตัวหลบได้ทันท่วงที ส่งผลให้ร่างของจางซิ่งเอ๋อร์ถลาหน้าคะมำ ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นอย่างแรง จางจิ้นซงเห็นดังนั้นก็รู้สึกปวดหัวจนต้องก้มหน้าคลึงหว่างคิ้ว อยากจะจับเธอส่งกลับโรงพยาบาลจิตเวชไปซะให้รู้แล้วรู้รอด ถังหนิงไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าเมื่อครู่เธอหลบไม่ทัน ตัวเองจะต้องล้มเจ็บตัวขนาดไหน แต่เรื่องโง่ ๆ แบบนี้ เธอเคยเจอมามากพอแล้ว นับจากนี้ไป ต่อให้ต้องมีคนเจ็บตัว คนคนนั้นก็ต้องเป็นคนอื่น! ฝ่ามือของจางซิ่งเ

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลินม่านก็ลองหยั่งเชิงถามขึ้น “ถ้าเกิดว่า... ฉันหมายถึงถ้านะ ถ้าเรื่องนี้จี้จิ่นซิวเขามีเหตุผลความจำเป็นที่บอกใครไม่ได้จริง ๆ เธอจะให้อภัยเขาไหม?” ถังหนิงหลุบตาลง แม้สีหน้าจะดูเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น ทว่าภายในใจกลับเจ็บแปลบขึ้นมา เหตุผลความจำเป็นงั้นเหรอ? “มีเหตุผลบ้าบออะไรที่มันสำคัญไปกว่าการที่เขาปฏิเสธฉันต่อหน้าคนอื่น ออกมาแก้ข่าว แล้วก็ลบตัวตนของฉันทิ้งกันล่ะ?” “หลินม่าน ถ้าคุณปู่ไม่ต้องมาล้มป่วยเพราะเรื่องนี้ ฉันก็อาจจะยังพอรับฟังเหตุผลของเขาอยู่บ้าง” ถังหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แต่บนโลกนี้ไม่มีคำว่าถ้าหรอกนะ มันไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้วล่ะ” หลินม่านเข้าใจความรู้สึกของเธอเป็นอย่างดี จึงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างหนักแน่น “ใช่ ไม่อยากให้อภัยก็ไม่ต้องให้อภัย เลิกยุ่งกับสองพี่น้องนั่นไปเราก็ใช่ว่าจะอยู่ไม่ได้เสียหน่อย ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ดีมาก ๆ แล้ว เข้ามารับช่วงบริหารบริษัท ได้ใช้ความสามารถของตัวเอง เดิมทีเธอคู่ควรกับการยืนอยู่ท่ามกลางสปอตไลต์เพื่อเปล่งประกายมาตั้งแต่แรกแล้ว อีกอย่าง เธอทั้งเก่งแถมยังจิตใจดีขนาดนี้ ความสุขไม่มีทางทอดทิ้งคนที่ทั้งมุมานะและซ

“ท่านประธานครับ คุณนายเกิดเรื่องแล้วครับ” จี้จิ่นซิวปรายตามอง “เรื่องอะไร?” เฉินปินจึงเล่าเรื่องที่คนงานกำลังก่อความวุ่นวายให้ฟังอย่างละเอียด พร้อมกับวางโทรศัพท์มือถือที่กำลังเปิดไลฟ์สดลงตรงหน้าเขา ในไลฟ์สดนั้น ปรากฏภาพของถังหนิงที่กำลังเดินขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าอย่างเด็ดเดี่ยว สีหน้าของจี้จิ่นซิวเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นพรวดและก้าวฉับไวออกจากห้องทำงานไป เฉินปินไม่กล้าชักช้า รีบเดินตามเจ้านายมุ่งหน้าไปยังไซต์งานก่อสร้างโดยด่วน ตัดมาทางด้านถังหนิง เธอเดินขึ้นมาบนชั้นดาดฟ้าโดยมีหัวหน้าตำรวจและเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองสามนายคอยคุ้มกัน บนนั้นมีคนงานหลายสิบคนกำลังชูป้ายประท้วงด้วยสีหน้าโกรธแค้นและดุดัน ทันทีที่เห็นถังหนิงเดินขึ้นมา พวกเขาก็พากันตะโกนด่าทอเธออย่างสาดเสียเทเสีย “ในที่สุดก็ยอมโผล่หัวมาแล้วเหรอ? คืนเงินหยาดเหงื่อแรงงานของพวกเรามานะ! พวกแกอมเงินพวกเราไปแล้วยังจะนอนหลับลงอีกเหรอ!” “พวกแกมันไม่ใช่คน! เอาเงินของพวกเราคืนมา! เอาเงินคืนมาเดี๋ยวนี้!” เหล่าคนงานต่างตะโกนเรียกร้องด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยว ท่าทางของพวกเขาดูเหมือนพร้อมจะพุ่งเข้ามาฉีกทึ้งร่างของถังหนิงไ

“พวกคนรวยอย่างพวกมันไม่เคยสนความเป็นความตายของเราหรอก! ไอ้นายทุนหน้าเลือดเอ๊ย! ผลักนางนั่นลงไปเลย ไปสู้ตายกับพวกมัน!” ถังหนิงรู้สึกถึงเหงื่อเย็นเยียบที่ซึมชื้นแผ่นหลัง ชายคนนี้จงใจประสงค์ร้ายอย่างเห็นได้ชัด แต่ในเวลานี้ เธอไม่มีเวลามามัวกังวลอะไรอีกแล้ว ทำได้เพียงพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเกลี้ยกล่อมให้คนงานเหล่านี้สงบสติอารมณ์ลง จังหวะนั้นเอง เฉินปินกับจี้จิ่นซิวก็รีบรุดมาถึงพอดี ทันทีที่พวกเขาตบเท้าลงจากรถ เหล่ากองทัพนักข่าวก็กรูกันเข้าไปหา พร้อมกับหันเลนส์กล้องจ่อไปที่เขาทันที “เกิดเรื่องกับถังซื่อกรุ๊ปแบบนี้ ทำไมประธานจี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ?” “ประธานจี้เห็นข่าวแล้วรีบมาเลยใช่ไหมคะ?” “ขอถามประธานจี้หน่อยครับ ถังกรุ๊ปกับจี้กรุ๊ปเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกันมาตลอด เรื่องนี้จะส่งผลกระทบครั้งใหญ่ต่อจี้กรุ๊ปหรือเปล่าครับ?” “พวกคุณจะยังร่วมงานกันต่อไปไหมคะ?” บรรดานักข่าวต่างแย่งกันยื่นไมโครโฟนยิงคำถามรัว ๆ ใบหน้าของจี้จิ่นซิวเคร่งขรึมเย็นเยียบ เขาตวัดสายตาคมกริบกวาดมองไปรอบ ๆ “ถ้าเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้นมา พวกคุณทุกคนที่นี่ก็คือฆาตกร” พูดจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นไปมองด

เมื่อมองดูพวกเขา ในใจของถังหนิงก็รู้สึกอิ่มเอม ความหมายของการยืนอยู่ในจุดที่สูงส่ง คือการได้ทวงคืนความยุติธรรมให้พวกเขา และทำให้เรื่องที่ไม่เป็นธรรมได้รับการแก้ไข วินาทีนี้ จิตใจของเธอแน่วแน่ยิ่งกว่าเดิมว่าจะต้องคว้าอำนาจบริหารของถังซื่อกรุ๊ปมาไว้ในมือให้จงได้ จี้จิ่นซิวที่ยืนอยู่ด้านข้างมองดูท่าทีที่มั่นใจและเด็ดเดี่ยวของถังหนิง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดูลึกล้ำฉายแววแห่งความภาคภูมิใจ ไม่นานนัก ตำรวจก็พาตัวคนงานเหล่านั้นลงไป เจียงเฉิงรีบวิ่งสวนฝูงชนตรงเข้ามาหาถังหนิง “คุณหนูใหญ่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ? เมื่อกี้ผมตกใจแทบแย่” เจียงเฉิงหน้าตาตื่น สำรวจดูเธอซ้ายทีขวาทีด้วยความเป็นห่วง ถังหนิงยิ้มบาง ๆ พร้อมกับส่ายหน้าบอกว่าไม่เป็นไร แค่ข้อศอกถลอกนิดหน่อย จี้จิ่นซิวเห็นเธอยิ้มให้เขา คิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาก้าวมายืนตรงหน้าถังหนิงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งที่โรงพยาบาล” ถังหนิงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย และปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ฉันไปเองได้” พูดจบ สายตาของเธอก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่หลังมือของเขา รอยถลอกดูเหมือนจะไม