Semua Bab เมียขัดดอก NC20+: Bab 61 - Bab 70

เช้าวันต่อมา ครืน ครืน~ ครืน ครืน~ “อื้อออ~” มิรันรู้สึกตัวขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์เครื่องหรูส่งเสียงรอสายดังอยู่นาน มือเล็กจึงรีบคว้านหาต้นทางของเสียงมากดรับส่งๆ ตัดความรำคาญ ทั้งที่ยังปิดเปลือกตาหลับอยู่เหมือนเดิม ‘มิรันใช่ไหม’ ปลายสายส่งเสียงขึ้นมาทันทีที่เธอกดรับสาย “ค่ะ….” ‘ขอคุยกับฟาโรห์หน่อย’ “เดี๋ยวนะ…นี่ใครคะ” มิรันเอ่ยถามขึ้นมาอย่างงุนงงเมื่อได้ยินเสียงไม่คุ้นหูเรียกชื่อตัวเองจากปลายสาย พลางยกโทรศัพท์ออกมาดูอีกรอบ นี่ก็โทรศัพท์ตัวเองนี่น่า ทำไมปลายสายถามหาอีกคน เบอร์แปลกไม่พอแล้วยังมาพูดจาแปลกๆ อีก ‘ช่วยปลุกผัวเธอมาทำงานให้หน่อย’ “คะ? โทรผิดรึเปล่าคะ ฉันยังไม่มีสามีนะ” คิ้วสวยขมวดเป็นปมงุนงงเข้าไปใหญ่ หายงัวเงียเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้ยินคำพูดนั้นขึ้นมา ใครผัวเธอ เธอยังไม่มีผัวบ้ารึไง ‘ก็ถ้าคนที่มันนอนกอดเธออยู่ชื่อฟาโรห์ก็แปลว่าฉันโทรถูกแล้ว ปลุกมันให้หน่อย ปล่อยผัวเธอมาทำงานทำการบ้าง’ “ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขาอย่ามาพูดแบบนี้นะ” มิรันเผลอปรายตามองแขนแกร่งที่โอบรัดเอวบางตัวเองไว้ตามคำพูดของอีกฝ่าย อ่ะ…ก็ใช่ คนที่นอนอยู่ข้างๆ เสื้อก็ไม่ใส่โชว

ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง ตึก ตึก ตึก เสียงก้าวเดินบนรองเท้าส้นสูงเกือบสี่นิ้วเดินเป็นจังหวะ หญิงสาววัยกลางคนเดินหน้าเชิด หลังตรง สวมหมวกแบรนด์ดังพร้อมใส่แว่นกันแดด ทั้งตัวประโคมด้วยของมีราคารวมกันเกือบแปดหลัง ซ้ายขวามีบอดี้การ์ดเดิมคุ้มกันยากจะเข้าถึงได้ง่ายๆ ใครเดินผ่านต่างพากันเหลียวมองตามหลังอย่างสงสัย ดวงตาคมกริบกวาดสายตาแอบมองหาใครบางคนที่ทำให้เธอต้องมาที่นี่ ก่อนจะสะดุดตากับหญิงสาวร่างเล็กของใครบางคนที่มีชายชุดดำคุ้นหน้าคุ้นตาเดินตามเข้าช็อปแบรนด์เนมอยู่พอดี “นั้นใช่คริสรึเปล่า” โฟริสหันมาเอ่ยถามบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างกายพลางชี้นิ้วไปอีกฝั่ง บอดี้การ์ดของลูกชายเธอรู้จักทุกคน และทุกคนก็รู้จักเธอเป็นอย่างดีเช่นกัน “ใช่ครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปถ่าย ที่สายสืบส่งให้ดู ชุดของคริส และหญิงสาวอีกคนตรงกันเป๊ะ แม้จะยืนอยู่ไกลมองแทบไม่เห็นหน้า แต่ก็ดูออกว่าใช่คนเดียวกันแน่นอน “ตามฉันมาแค่สองคนพอ ที่เหลือจัดการคริสอย่าให้ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าฉันเป็นใคร” หญิงสาวออกคำสั่งพร้อมกับถอดหมวกกันแดดยื่นให้บอดี้การ์ด ก่อนจะเดินตรงไปหาเป้าหมายทันที “ถ้าฉันรู้ว่าพวกนายแ

“แม่กูรู้เรื่องนี้ได้ยังไง” มาเฟียหนุ่มปรายตาไปมองลูกน้องตัวเองสี่คนที่ยืนรออยู่มุมห้องด้วยสายตาไม่บ่งบอกอารมณ์อย่างกดดัน สี่คนนี้คือลูกน้องที่เขาสั่งให้ตามดูแลมิรัน คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่แม่ของเขาจะมาเจอมิรันได้แน่นอน “รู้จากคุณเอเดนครับ” หนึ่งในสี่คนนั้นพูดขึ้นพลางก้มหน้าหลบสายตาเจ้านายหนุ่ม “……” ไอ้เวรนี่วอนอีกแล้ว! มันพูดเองจะไม่บอกแม่แล้วมันเสือกบอกออกไปทำไม “แล้วนายจะเอายังไงต่อครับ” คริสจึงเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มเงียบไป “มึงจะกลัวอะไร ไม่ใช่ครั้งแรกที่แม่กูทำแบบนี้สักหน่อย” ฟาโรห์ยักไหล่ใส่อย่างไม่สนใจ คำขู่แค่นี้เขากลัวที่ไหน ยิ่งรู้ว่ามิรันคือจุดอ่อนของเขาโฟริสยิ่งไม่กล้าทำอะไร เพราะรู้ว่าถ้าทำจุดจบมันจะเป็นยังไง เขาไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นแหละถ้าแตะต้องคนของเขา…โดยเฉพาะไอ้เพื่อนเวรเอเดนนี่ มันต้องเจอกันหน่อย ส่วนแม่ของเขาอยากทำอะไรก็ทำไป เขาไม่เคยแคร์อะไรอยู่แล้ว ‘จัดการเมียแด๊ดด้วย อย่ามากลับคำกับผมนะ’ ฟาโรห์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาคนเป็นพ่อทันที เมื่อแม่ตัวเองเดินออกไปจากห้อง เขาไม่ได้คุยกับพ่อนานแล้วเพราะต่างคนต่างอยู่ตั้งแต่วั

คอนโดหรูใจกลางเมืองหลวง ดวงตาคมกริบจ้องมองหมายเลขชั้นที่ผนังลิฟต์เงียบๆ อย่างใช้ความคิด สองมือหนาสอดล้วงกระเป๋ากางเกงแบรนด์ดังในขณะที่กล่องลิฟต์กำลังทะยานขึ้นไปสู่ชัั้นเป้าหมาย ส่วนบอดี้การ์ดหนุ่มหลายคนยืนหลังตรงอยู่นิ่งๆ ไม่ส่งเสียงใดๆ เป็นเวลาเกือบตีสามป่านนี้คนตัวเล็กคงหลับไปแล้ว แต่มาเฟียหนุ่มเพิ่งกลับมาจากไนต์คลับของเพื่อนรักอย่างพุฒิพัตน์ หลังจากดื่มแอลกอฮอล์ด้วยกันหมดไปหลายแก้ว แน่นอนว่าแอลกอฮอล์เพียงเท่านั้นไม่ได้ทำให้คนที่ชอบดื่มประจำหลังเลิกงานอย่างเขาเมาหัวราน้ำได้ เขาดื่มเพื่อผ่อนคลายช่วยทำให้หลับสบายมากขึ้น แต่วันนี้ดันดื่มหนักไปหน่อยจนมีกลิ่นฟุ้งติดตัวแต่ก็ไม่ได้รู้สึกเมาเลยสักนิด แต่!!..เดี๋ยวนะ…มีกลิ่นติดตัว? อ่าาา นี้แหละข้ออ้างชั้นดี เพียงเท่านั้นมาเฟียหนุ่มก็ยกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว จะให้กลับไปนอนที่บ้านเหรอ…ฝันไปเถอะ ใครจะไปนอนหลับคนเดียวได้ วันนี้เปลี่ยนบรรยากาศย่องเข้าไปกอดฟัดแก้มอ้วนยัยแมวน้อยตอนหลับดีกว่า ตื่นเต้นกว่านอนคนเดียวตั้งเยอะ ต่อให้คนตัวเล็กจะยึดคีย์การ์ดห้องไปหมดแล้วก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเขา เธอคงไม่รู้ว่าคอนโดนี้เขาก็มีหุ้นถืออยู่ด้วยเห

“นั้นเป็นเหตุผลที่เธอไม่เปิดใจให้ฉันด้วยรึเปล่า” “……” มิรันนิ่งไปทันทีเมื่อได้ยินคำถาม เพราะนี่ก็เป็นเหตุผลส่วนหนึ่งที่แอบกลัว ที่ผ่านมาไม่กล้ามีคนรักก็เพราะกลัวผู้ชายนิสัยเหมือนพ่อของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้กลัวถึงขนาดที่จะเอามาเป็นปมในชีวิต เธอแค่เก็บเอาไว้เป็นบทเรียนในการเลือกคู่ครองของตัวเองสักคนให้ดี และอีกอย่างที่เธอไม่เปิดใจให้เขาก็เพราะมาเฟียหนุ่มเองเมื่อก่อนก็เคยทำแบบนั้นด้วย เขาเคยใช้กำลังกับเธอ…นั้นคือสิ่งที่เธอระแวงต่างหาก “กลัวว่าฉันจะทำเหมือนผู้ชายคนนั้นเหรอ” “…คุณก็เคยทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอคะ” “ฉันทำอะไร” “ใช้กำลังข่มขู่…คุณก็เคยทำ ไม่ได้ต่างอะไรกับเขา” “……” เป็นเขาที่เงียบไป ขนาดเขาที่เป็นคนทำยังจุกอกขนาดนี้ แล้วเธอที่เป็นคนโดนกระทำจะเจ็บปวดขนาดไหน หากย้อนเวลากลับไปได้เขาจะไม่ทำแบบนั้นกับเธอเด็ดขาด “ฉันทำให้นึกถึงเรื่องพวกนั้นเหรอ? …” “ค่ะ…ฉันเกลียดตัวเองทุกครั้งที่ต้องกลับไปนั่งคิดเรื่องเก่า ฉันพยายามลืมมันมาตลอดแต่เป็นคุณที่ทำให้ฉันหวนนึกถึงความรู้สึกแย่ๆ นั้น ภาพผู้ชายคนนั้นทำร้ายแม่ของฉันมันไม่ได้ต่างอะไรกับสิ่งที่คุณทำกับฉันก่อนหน้านี้เลย ปืนที่คุณเล็งมาที่หัววันน