All Chapters of เมียขัดดอก NC20+: Chapter 51 - Chapter 60

“อื้อออ~” มิรันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนบ่ายของอีกวัน ก่อนหน้านี้เธอจำอะไรไม่ได้เลย รู้ตัวอีกทีคือตัวเองไข้ขึ้น ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้นอนซมไปนานแค่ไหน แต่ก็น่าจะเกือบสองวันได้ ไม่มีแรงแม้กระทั่งจะติดต่อใคร ป่านนี้คนอื่นคงตามหาให้วุ่น เพียงแค่ได้สติเริ่มกะพริบตากะจะลืมตาขึ้นพิษไข้ก็ตรงเข้าเล่นงานทันที ไข้ลดลงบ้างแล้วแต่ยังคงมีอาการปวดหัวมาก เหมือนบ้านหมุน และอยากอาเจียน คนตัวเล็กพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงอย่างตั้งสติ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหัวเตียงรีบเปิดเช็คดูทันทีเพราะหายไปหลายวัน คุณไม่ได้รับสายการโทรจาก ผู้จัดการคนสวย 30 calls… อันนาโทรมาพร้อมข้อความทักเข้ามาหลายข้อความ แต่ก็แปลกใจเมื่อเห็นข้อความเหล่านั้นขึ้นโชว์ว่าสองวันที่แล้ว แต่วันนี้กับเมื่อวานไม่มีสายเข้าหรือข้อความจากใครเลยอีกเลย….ไม่ใช่สิ มีข้อความแจ้งเตือนจากแอพธนาคารอยู่บ้าง นิ้วเรียวจึงจิ้มกดเปิดดูข้อความจากธนาคารที่ส่งเข้ามาซ้อนกันอยู่หลายข้อความ อ่าา นี่มันแจ้งเตือนยอดเงินเข้านี่นา ใครโอนมาอีกล่ะเนี่ย แต่เดี๋ยวนะ!!! ยอดเงินจำนวน 1,000,000 บาท ได้ฝากไปที่บัญชีxx ยอดเงินจำนวน 2,000,000 บาท

“ลืมแล้วเหรอว่าตัวเองอาเจียนมาสามวันติดแล้ว…” นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เขายอมฟังสิ่งที่คริสแนะนำหลังจากโดนคนตัวเล็กอ้วกใส่ตัวตอนอยู่ในคลังเก็บของที่ชั้นใต้ดิน เขาเอะใจตั้งแต่ตอนนั้นแต่แค่ไม่พูด ถึงได้คอยตามดูอยู่ห่างๆ และสั่งคนมาติดกล้องเพิ่มรอบบ้าน ไม่ปล่อยให้เธอได้อยู่คนเดียวเพราะกลัวคิดสั้นอีก หรือนี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เธอคิดสั้นด้วยรึเปล่า “ละ…แล้วเกี่ยวอะไรกัน” “ถ้าไม่ท้องแล้วเธอคิดว่าตัวเองมีอาการแบบนี้ได้ยังไง” “ฉะ…ฉันไม่ได้ท้อง” “เหรอ งั้นทำเอาใหม่ตอนนี้แล้วกัน” “นิสัยไม่ดี!” มือเล็กตีลงบนไหล่กว้างทันทีเมื่อโดนมาเฟียหนุ่มซุกใบหน้าตะโบมดูดดุนอกอวบอย่างหนักหน่วงหลังจากที่เขาพูดจบประโยค ลิ้นร้ายกาจตวัดเลียลงจุกชูชันเต่งตึงกลางอกรัวเร็ว จนมือเล็กต้องสอดมือลงบนกลุ่มผมนุ่มของเขาดึงออกด้วยความรู้สึกแปลกๆ “อะ…อ๊าา” ไม่อยากให้เขาทำแทบตายแต่ร่างกายไม่รักดีกลับเผลอไผลไปกับการเล้าโลมของเขาแทบทุกครั้งจนเผลอหลุดเสียงครางหวานออกมาเมื่อโดนสัมผัสอย่างเปิดเผย “เลียแค่หัวก็เสียวแล้วเหรอ” มาเฟียหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเจ้าของเสียงครางหวานอย่างเจ้าเล่ห์ พลางตวัดเลียอกอวบเล่นงานเพิ่มควา

โรงพยาบาล (ห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพี) “แอ้ แอ้~” มาเฟียหนุ่มปรายตามองตามเสียงเด็กน้อยร้อง สายตาคมเข้มจ้องมองอยู่นานเมื่อเห็นมิรันอุ้มเด็กน้อยขึ้นมากล่อมตบตูดอยู่กับพี่สาวของเธอ ก่อนจะละสายตามามองไคที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน มาเฟียหนุ่มสองคนออกมานั่งดื่มที่ห้องรับแขก ปล่อยให้สองพี่น้องได้ใช้เวลาด้วยกันตามลำพัง มองจากห้องรับแขกเข้าไปก็เห็นพอดีเพราะมีเพียงกระจกใสบังเปิดผ้าม่านออกรับแสงไว้ เด็กน้อยแรกเกิดคลอดได้สิบวันแล้ว แต่ยังคงต้องอยู่โรงพยาบาลต่อเพราะดันคลอดก่อนกำหนด เนื่องจากคุณแม่มีภาวะเครียด “เลี้ยงเด็ก…ยากไหม” ฟาโรห์หันกลับมาเอ่ยถามไคที่นั่งอยู่ข้างๆ เสียงบางเบา ก่อนจะยกแก้วไวน์ดื่มคนเดียว ส่วนพ่อลูกอ่อนที่เขากำลังตั้งคำถามอยู่ข้างๆ ดื่มเพียงคาเฟอีน แค่ก แค่ก! ไคที่กำลังยกกาแฟดื่มสำลักออกมาทันที เมื่อได้ยินคำถามของรุ่นน้องหนุ่ม ตั้งแต่เคยทำธุรกิจและรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กนี่เป็นคำถามแรกที่ฟาโรห์สนใจเรื่องของคนอื่น ไคปรายตามองแม่ของลูกตัวเองและมิรันที่กำลังยืนอุ้มลูกของเขาอยู่ ก่อนจะหันมาเอ่ยแซวกลับไป “ถ้าเป็นเด็กทารกก็ยากเอาเรื่อง แต่มึงหมายถึงเด็กแบบไหนล่ะ?” “…..” ฟาโรห์ทำหน้าตายใส

ร้านอาหารสุดหรูบนชั้นบนสุดของโรงแรมดังย่านใจกลางเมืองหลวง มิรันหยิบแก้วไวน์ขาวมาถือโคลงเบาๆ อย่างใช้ความคิด เมื่อรออาหารที่ออร์เดอร์ไปเมื่อครู่มาเสิร์ฟ บรรยากาศในร้านเป็นห้องแอร์แบบปิดที่เงียบสงบมีเพลงเปิดคลอเบาๆ โต๊ะโซนวีไอพีที่กำลังนั่งอยู่รักษาระยะห่างกันออกจากโต๊ะอื่นๆ เป็นส่วนตัวได้อย่างดี และยังสามารถมองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนรอบทั่วมุมสามร้อยหกสิบองศาได้อีกด้วย ฝั่งตรงข้ามเธอเป็นมาเฟียหนุ่มที่กำลังนั่งจิบไวน์อยู่เช่นเดียวกัน และเขาก็เอาแต่มองมาที่เธอเป็นระยะ มองสบตากันบ้าง ปรายตาไปมองวิวข้างนอกบ้าง แต่สุดท้ายก็วนกลับมามองที่เธอเหมือนเดิม แต่เขากลับไม่ยอมพูดอะไร และเธอก็ไม่พูดเช่นกัน ต่างคนต่างเงียบ เงียบใส่กันตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาล และเขาก็แอบแวะเคลียร์งานที่โกดัง ส่วนเธอนั่งรอที่ห้องทำงานของเขาเงียบๆ คนเดียวเพราะเขาไม่ยอมปล่อยให้ไปไหนไกล จนสุดท้ายเขาพาเธอมาทานมื้อค่ำที่นี่ และใช่…ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ต่างคนต่างใช้แค่สายตามองหน้ากันไร้ซึ่งคำพูด ใช้เพียงแค่สายตาและปฏิกิริยาร่างกายตอบสนอง เขาติดสกินชิพแน่นอนว่าถึงจะไม่พูดแต่ก็โอบเอวจับมือเดินตลอดเวลาไม่พัก ขอแค่ได้แตะ

“ขอบคุณค่ะ” มิรันหันไปขอบคุณแม่บ้านสาวสองคนที่เดินออกมารับและช่วยถือของเมื่อเธอมาถึง ส่วนอีกคนเดินถือรองเท้าสลิปเปอร์มาวางไว้รอเปลี่ยนให้ ไม่ใช่เดินออกมารับหรอก แต่เหมือนเห็นยืนรออยู่ก่อนตั้งแต่อันนาขับรถมาจอดแล้ว ราวกับรู้ว่าเธอจะกลับมายังไงอย่างนั้น เธอขมวดคิ้วอย่างงุนงงไปหนึ่งรอบ เมื่อเห็นแม่บ้านสาวพากันยืนยิ้มร่าไม่หุบตั้งแต่เห็นเธอปรากฏตัว และยังงงอีกสองคือชวนอันนาทานข้าวด้วยกันก่อน แต่โดนเพื่อนเธอปฏิเสธทันควันและรีบบึ่งรถกลับไปทันทีไม่รอให้ถามอะไรอีก และระหว่างทางก้าวเดินไปขึ้นลิฟต์ และเดินตรงไปยังห้องนอนแม่บ้านที่ถือของเดินตามหลังก็ยังพากันยกยิ้มไม่หยุด จนเธอเดินมาถึงหน้าประตูห้องนอน ก็มีแม่บ้านคนหนึ่งสะกิดแขนพร้อมกับยื่นกระเป๋าคืนให้ ทั้งที่ปกติจะเดินเข้าไปด้วยกันและเป็นคนเข้าไปเก็บของให้เธอเองไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้มายื่นให้ตั้งแต่ตอนนี้ล่ะ แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรมากไปกว่านั้น ยอมรับของคืนกลับมาง่ายๆ เพราะเหนื่อยเกินกว่าจะอยากรู้ และรู้สึกอยากรีบอาบน้ำพักผ่อนขึ้นมาเต็มที แอ๊ดดดด~ ตึก ตึก ตึก ขาเรียวสวยก้าวเดินเข้าไปภายในห้องทันทีที่แม่บ้านเปิดประตูให้ และปิดประตูลงตามหลังเบา