All Chapters of เมียขัดดอก NC20+: Chapter 1 - Chapter 10

ตึก ตึก ตึก เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นขึ้นเสียงดังตามจังหวะสะบัดขาของร่างอรชรหุ่นดีราวกับนางแบบ ที่กำลังเดินเข้ามาในตึกเรียน ใบหน้าเย่อหยิ่งละลายหายไปในทันทีเมื่อคลี่ยิ้ม หลงเหลือเพียงรอยยิ้มหวานที่สามารถสะกดสายตาของเหล่านักศึกษาหลายคนที่อยู่ภายในตึกเรียนให้หันมามองที่เธอเป็นตาเดียว “มิรัน..ทางนี้” เสียงเล็กจีบปากจีบคอของเพื่อนรักอย่างอันนาดังขึ้นมาพร้อมกับโบกไม้โบกมือไปมากวักเรียกเธออย่างอารมณ์ดี มิรันส่ายหน้าเบาๆ กับท่าทางของเพื่อนรักก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา โดยไม่ได้สนใจสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่กำลังมองมา...เธอคุ้นชินกับสายตาพวกนั้นแล้ว “จะเกินหน้าเกินตาแล้วนะคะ!” อันนาพูดประชดพร้อมกับใช้มือเขี่ยกระดุมชุดนักศึกษารัดรูปของมิรันเล่นอย่างหยอกล้อ “ดูตัวเองไหม” มิรันปัดมือของอันนาออกจากหน้าอกของตัวเองเบาๆ พร้อมกับมองหาเพื่อนสนิทอีกคนของตัวเอง “แล้วนี่ต้นน้ำไปไหน” “อย่าถามหามันเลย..มันติดสาวไม่เคยเห็นหัวเพื่อนหรอก” อันนาตอบกลับด้วยความหัวเสียเพราะโดนเพื่อนรักอย่างต้นน้ำทิ้งให้นั่งอยู่นี้คนเดียว “โทรตามผัวแกดิ จะมาส่งไหมงาน” มิรันส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับคำตอบของอันนา มันเป็นภาพที่คุ้นช

“นายครับ ติดต่อไม่ได้ครับ” นิกมือขวาของมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามารายงานความคืบหน้าของลูกหนี้ที่ตัวเองได้รับผิดชอบ “..มันหนี?” ฟาโรห์หยิบแก้วเครื่องดื่มสีอำพันขึ้นมากระดกลงคอราวกับมันคือน้ำเปล่า ดวงตาคมเข้มยังคงนิ่งเรียบเหมือนกับว่ามันคือเรื่องปกติทั่วไป เพราะเส้นทางชีวิตที่เขาเดินอยู่มันไม่ได้ใสสะอาดขนาดนั้น เขาทำทุกอย่างที่มันได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า ไม่ว่างานนั้นมันจะถูกกฎหมายหรือผิดกฎหมายก็ตาม เขาทำมันมาหมดเกือบทุกอย่างแล้ว ไม่เว้นแม้แต่ค้าประเวณี เขาก็เคยทำมาแล้ว เพียงแค่ตอนนี้เขาเน้นหันมาปล่อยเงินกู้นอกระบบ ค้าอาวุธเถื่อนและลงทุนเปิดคาสิโนมากกว่าซะส่วนใหญ่ เพราะมันได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่ามากกว่าการทำเรื่องพวกนั้นหลายเท่าตัว ทุกอย่างที่เขามีได้ในทุกวันนี้เขาสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเองโดยไม่ได้พึ่งพาใครหรือทำร่วมกับใคร ถึงแม้ครอบครัวของเขาจะไม่เห็นด้วยที่เขาเลือกเดินเส้นทางนี้...แต่แล้วยังไงล่ะ ถ้าเขาอยากจะทำอะไรสักอย่าง…ใครก็ห้ามไม่ได้ “ไม่หนีครับ แต่ขาดการติดต่อไปเลย” หากเป็นลูกหนี้คนอื่นนิกคงลงมือจัดการไปแล้วโดยไม่มาถามเจ้านายก่อน แต่เพราะลูกหนี้รายนี้กู้เงินไปไม่ใช่น้อยและหลักประกันที่

“แล้วเธอจะเอาอะไรมาจ่ายเป็นดอกเบี้ย?” “......” มิรันเงียบไปอย่างจนหนทาง แค่เงินต้นยังไม่รู้จะหามาคืนได้รึเปล่า แล้วเธอจะเอาความมั่นใจจากไหนมายืนยันกับเขาว่าจะจ่ายดอกเบี้ยไหว เงินตั้งสองร้อยกว่าล้านดอกเบี้ยคงจะไม่ใช่น้อยๆ แถมยังเป็นเงินนอกระบบอีก ไม่ต้องพูดถึงเลยล่ะว่าจะมากมายขนาดไหน เผลอๆ คงเยอะกว่าเงินต้นที่เธอต้องหามาคืนด้วยซ้ำ “..ฉันไม่มีจ่ายให้คุณหรอก” “เอาร่างกายของเธอจ่ายแทนสิ” มาเฟียหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันกับคำตอบใจกล้าของหญิงสาว เขาคงจะใจดีเกินไปสินะถึงกล้าพูดจาท้าทายออกมาแบบนี้ “คุณ!” มิรันกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเมื่ออีกฝ่ายเริ่มพูดจาดูถูก เธอแทบจะไม่รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเจ้าหนี้ของพี่สาวเลย เธอรู้แค่ว่ามิรินเป็นหนี้เขาอยู่สองร้อยห้าสิบล้านเท่านั้น ส่วนข้อมูลอื่นๆ เธอยังไม่ได้ถาม ตั้งใจจะไปคุยกับพี่สาวที่ห้องวันนี้แต่ดันมาเกิดเรื่องซะก่อน “อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน” “อย่าดูถูกฉันด้วยวิธีนี้ ฉันไม่มีทางทำแบบนั้น” มิรันยืนยันเสียงแข็ง เธอยอมหาเงินมาคืนจนตายดีกว่าต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อเอาตัวเข้าแลกให้เขาดูถูก...เธอไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาด “ศักดิ์ศรีของเธอมัน

“คะ...คุณเอาอะไรให้ฉันกิน” “หึ!..” ฟาโรห์ยกยิ้มอย่างอยากจะคาดเดา ก่อนจะถอดกางเกงออกต่อหน้าของคนตัวเล็กแล้วดึงเอาผ้าขนหนูจากตัวเธอมาพันรอบเอวสอบก่อนจะเดินตรงไปยังห้องน้ำ แต่ก็ไม่วายหันกลับมาพูดประโยคทิ้งท้ายที่ทำให้คนได้ฟังถึงกับหน้าซีด “..ก็แค่ยาปลุกเซ็กส์” “กรี๊ดดดดดดดด!” ร่างบางกรีดร้องขึ้นมาเสียงดังลั่นราวกับคนสติแตกเมื่อพึ่งรู้ตัวว่าเขาเอาอะไรให้กิน มือเล็กไม่วายหยิบหมอนใบใหญ่กับสิ่งของที่วางอยู่ข้างๆ โยนตามหลังมาเฟียหนุ่มที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยความเกลียดชัง มิรันทรุดตัวนั่งลงกับพื้นอย่างคนหมดแรงเมื่อร่างกายเริ่มมีอาการผิดปกติ เธอพยายามควบคุมสติของตัวเองลุกเดินไปยังประตูทางออกในตอนที่ยังพอมีสติหลงเหลืออยู่ เพราะพอรู้มาบ้างว่าอาการของคนที่โดนยามันเป็นยังไง แต่แค่ไม่คิดว่าอาการมันจะออกเร็วและทรมานแบบนี้ “สะ...สารเลว!” มือเล็กทุบเข้ากับกรอบประตูอย่างแรงอยู่นานเมื่อพยายามเดารหัสผ่านที่เขาใช้ล็อกมันไว้หลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่สามารถปลดล็อกมันได้สักที ไม่ว่าเธอจะพยายามเดาแค่ไหนมันก็ไม่สามารถเปิดออกไปได้เลย “ทำบ้าอะไรของเธอ!” ฟาโรห์เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความหัวเสียเมื่อได้ยิน

“นี่สัญญาลูกหนี้” เอเดนเดินเข้าไปหามาเฟียหนุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานด้วยใบหน้าเรียบเฉย ใบหน้าคมคายตามแบบฉบับยุโรปขมวดคิ้วยุ่งทันทีอย่างสงสัย เมื่อเห็นรอยขีดขวดที่โผล่พ้นออกมานอกร่มผ้าของคนเป็นนาย เขาทำงานกับฟาโรห์มานานจนเหมือนเป็นทั้งลูกน้องและทั้งเพื่อน เขาย่อมรู้ดีว่าฟาโรห์ไม่ชอบให้ผู้หญิงคนไหนทิ้งร่องรอยไว้บนเรือนร่างและไม่เคยมีใครได้ทำมัน ฟาโรห์มักจะขึ้นเตียงกับผู้หญิงที่ถูกใจเท่านั้น...ซึ่งมันก็ไม่บ่อยนักที่จะเห็นคนอย่างมาเฟียหนุ่มถูกใจผู้หญิงคนไหน เพราะตั้งแต่เขารู้จักกับคนตรงหน้ามามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ฟาโรห์ยอมขึ้นเตียงด้วย และทุกครั้งมันจะจบลงแค่เพียงความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเท่านั้น แต่กับผู้หญิงคนนี้เขากลับต้องแปลกใจเมื่อเพื่อนตัวเองให้ร่างสัญญาลูกหนี้ขึ้นมา ถึงมันจะเป็นเรื่องปกติที่เขาต้องเป็นคนร่างสัญญาของลูกหนี้ให้ฟาโรห์ทุกรายอยู่แล้ว แต่กับของมิรันมันต่างออกไปเพราะข้อสุดท้ายในสัญญามันระบุเรื่องที่เธอต้องใช้ร่างกายของตัวเองขัดดอกจนกว่าจะใช้หนี้หมด ซึ่งเขาไม่เคยเขียนสัญญาแบบนี้ให้ฟาโรห์มาก่อน “..มึงมีปัญหาอะไร?” มาเฟียหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองเอเดนที่เป็นทั้งมือขวาและเ