Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 6

“จะทำยังไงดีเนี่ย” มิรันก้มมองใบเสร็จค่าเสียหายที่เจ้าของรถยนต์ที่เธอขับรถชนท้ายส่งมาให้ด้วยความหนักใจ เพราะตัวเลขมันตั้งเจ็ดหลักเลยแหละ บวกกับค่าซ่อมรถของตัวเองอีกก็ปาเข้าแปดหลัก เธอพอจะทำใจบ้างแล้วเพราะดูจากยี่ห้อรถยนต์ของคู่กรณีแล้วก็ไม่ใช่เพียงแค่รถยนต์ธรรมดาแน่นอน และดูเหมือนว่ารถยนต์คันนั้นมันจะมีอยู่ไม่กี่คันในประเทศนี้ด้วยซ้ำ ลำพังแค่ค่าซ่อมของตัวเองเธอมีพอจ่าย แต่ค่าซ่อมของคู่กรณีเธอต้องหาเพิ่มอีกเกือบครึ่งหนึ่งเลย“บอกพี่รินจะโดนด่าไหมนะ” มือบางหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมากดเข้าเบอร์ของพี่สาวอย่างชั่งใจ ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออกไปในที่สุดตืดดด ตืดดดด(ฮัลโหล..) รอสายไม่นานปลายสายก็ตอบกลับมาทันที“พะ...พี่รินยุ่งอยู่รึเปล่าคะ”(ไม่หรอก...แล้วรีนมีอะไร)“คะ...คือรีนขอตังเพิ่มสักห้าล้านได้ไหมคะ” (........)“คือรีนขับรถชนท้ายรถคนอื่นค่ะ รีนเอาตังตัวเองจ่ายไปแล้วส่วนนึงแต่มันไม่พอ” ไม่แปลกที่พี่สาวจะเงียบไปเพราะเดือนนี้เธอใช้ตังปาเข้าไปเกือบแปดหลักแล้ว ทั้งค่าขนมของเดือนนี้ค่ากระเป๋าใบใหม่ไหนจะค่าที่เธอไปเที่ยวต่างประเทศอีก...หากพี่มิรินจะไม่ให้เธอก็เข้าใจดี(แล้วนี่เป็นอะไรไหม เจ

“พะ...พวกนายจะพาฉันไปไหน” มิรันตะโกนถามด้วยความกลัวเมื่อโดนลากขึ้นรถแล้วโดนมัดมือมัดเท้าเอาผ้าปิดตาไว้ ทำให้เธอไม่สามารถรู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน “ลงมา!” นิกเปิดประตูรถออกก่อนจะกระชากแขนมิรันอย่างแรงเมื่อมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์ของฟาโรห์ เขาพาหญิงสาวมาตามคำขอของเธอที่อยากจะคุยกับนายของพวกเขาด้วยตัวของเธอเอง หากไม่ติดว่าฟาโรห์ต้องการบริษัทของพี่สาวเธอเขาคงจัดการตามวิธีของตัวเองไปแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมลงทุนลากเธอมาถึงที่นี่ให้เสียเวลาหรอก “มัดมือมัดเท้าขนาดนี้จะให้ฉันไปยังไง” มิรันตอบกลับเสียงแข็ง แม้จะมองไม่เห็นแต่ก็พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นคงจะกำลังทำสีหน้าไม่สบอารมณ์อยู่เป็นแน่ “อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทนกับเธอ” นิกเดินกลับไปแก้มัดให้มิรันพร้อมกับดึงผ้าปิดตาออกให้เธอ ก่อนจะเดินนำเข้าไปยังด้านใน โดยมีลูกน้องอีกสามคนเดินตามหลังมิรันอีกที “.......” มิรันกวาดสายตามองพื้นที่กว้างขวางรอบๆด้วยความระแวงเมื่อมองเห็นแต่ชายฉกรรจ์ชุดดำยืนอยู่รอบด้านเต็มไปหมด แม้ข้างในจะสวยหรูดูโอ้อ้าแต่มันกลับรู้สึกวังเวงและดูน่ากลัวชอบกล...เธอไม่ชอบที่นี่เลยสักนิด หากไม่ติดว่าต้องมาเคลียร์เรื่องหน

“ฉะ...ฉันยอมแล้ว..ยะ...อย่าใช้ความรุนแรงได้ไหม” ร่างบางอ้อนวอนมาเฟียหนุ่มด้วยความหวาดกลัว แม้จะรู้ดีว่าการอ้อนวอนคนแบบเขามันเป็นการกระทำที่สิ้นคิด แต่สุดท้ายมันก็ไม่มีทางเลือกให้เธอมากนัก หากมันมีวิธีไหนที่ทำให้ตัวเองหลุดพ้นไปได้เธอก็พร้อมจะทำโดยไม่ต้องคิด“คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกในนิยายอยู่เหรอถึงทำอะไรที่มันสิ้นคิดแบบนี้?” มือหนาเชยคางมนขึ้นมาให้สบตากัน มาเฟียหนุ่มจ้องมองหญิงสาวด้วยสายตาว่างเปล่า สิ่งที่เธอกำลังทำมันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสงสารเลยแม้แต่นิดเดียว กลับกันมันเริ่มทำให้เขาโมโหและหงุดหงิดขึ้นมาอีกเท่าตัว“อึก...มะ..ไม่เอาแบบนี้!” มิรันดิ้นพล่านไม่หยุดเมื่อโดนมาเฟียหนุ่มแทรกตัวเข้ามากลางหว่างขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว พร้อมกับมือหนาที่เริ่มปลดกระดุมกางเกงขาสั้นของเธอออก เขาใช้เวลาไม่ถึงนาทีก็สามารถถอดมันออกได้อย่างง่ายดายราวกับว่ามันเป็นเรื่องถนัดของเขา “หึ!” มาเฟียหนุ่มจ้องมองเรือนร่างสั่นเทาของหญิงสาวด้วยความพึ่งพอใจยิ่งเธอพยายามต่อต้านเขามากเท่าไหร่มันก็ยิ่งทำให้เขาอยากจะเอาชนะเธอให้มากขึ้นเท่านั้น “อย่าเล่นตัวให้มันมากนัก..เพราะฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของพี่สาวเธอ”“อื้อออ