Semua Bab เมียขัดดอก NC20+: Bab 71 - Bab 80

วันหยุดผ่านไปเร็วเหมือนโกหก เพียงแค่กะพริบตาเดียววันหยุดวันสุดท้ายก็มาถึง พรุ่งนี้ก็ถึงเวลาที่เธอต้องกลับไปทำงานถ่ายละครเหมือนเดิม มือเล็กหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบหลังจากออกกำลังกายเล่นพิลาทิสเสร็จไปหมาดๆ โดยมีเทนเนอร์ที่จ้างมาสอนพิเศษถึงที่คอยคุมเข้ม เหนื่อยใช้ได้เลยวันนี้ เธอใช้เวลาอยู่ในห้องฟิตเนสตั้งแต่บ่ายสาม จนเวลานี้เกือบจะสองทุ่มกว่าแล้วเพิ่งจะเสร็จ มิรันหันไปพูดกับเทนเนอร์สองสามประโยคก่อนจะแยกย้ายกัน คนตัวเล็กถือผ้าขนหนูผืนเล็กพาดไหล่เดินออกจากห้องฟิสเนสตรงไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปอาบน้ำอีกรอบ โดยมีแม่บ้านถือของเดินตามหลังไม่ห่างมาส่งถึงห้องนอน พอถึงแล้วก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้ “นายหญิงจะให้ตั้งโต๊ะเลยไหมคะ วันนี้มีของโปรดนะพี่ทำสุดฝีมือเลยค่ะ” “ค่ะ อาบน้ำเสร็จเดี๋ยวรีบลงไปนะคะ” มิรันยิ้มตอบอย่างเป็นกันเอง ตอนนี้เริ่มสนิทกับแม่บ้านทุกคนมากขึ้นกว่าเดิมมาก ถึงขั้นให้ทุกคนแทนตัวเองว่าพี่อย่างเป็นกันเองเพราะแม่บ้านทุกคนล้วนเกิดก่อนเธอ ไม่อยากแบ่งชนชั้นวรรณะหรอกอย่างน้อยก็จะได้มีเพื่อคุยและไม่เหงา ใช้เวลาจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำไม่นานร่างเล็กก็เดินลงมายังห้องอาหาร เดินมาถึงแม่บ้านก็เล

“ถ้าอยากเย็ตก็เย็ตสิคะ” “ยังไม่มีอารมณ์…ทำให้ฉันมีอารมณ์จะเย็ตตอนนี้ได้ไหมล่ะ” เขายิ้มร้ายกาจมองดูแม่เสือสาวดาวยั่วที่กำลังร่ายมนตร์ใส่ โคตรอยากเอา อยากพุ่งเข้าใส่กดลงจมเตียงให้สิ้นฤทธิ์มันตอนนี้ แม้ข้างในใจจะเต้นแรงแทบบ้าจนอัตราการเต้นของหัวใจสูงเกินกว่ามาตรฐานกับประโยคบอกเล่าของเธอมากแค่ไหนก็ตาม แต่เขาจะไม่หลงกลให้คนตัวเล็กได้ใจง่ายๆ หรอก ราชสีห์อย่างเขาต้องเป็นผู้ควบคุมฝูงป่าเท่านั้น ไม่ใช่ปล่อยให้โดนกวางน้อยอย่างเธอควบคุม…มันจะเสียระบบ ทนเอาก่อนน…แม่งอย่างเพิ่งตบะแตกเพราะประโยคเดียวของเธอตอนนี้เด็ดขาด “แน่ใจเหรอคะว่าไม่มี?” คนตัวเล็กยิ้มหวานสู้หน้ากลับ พลางใช้เท้าเนียนสวยไร้ที่ติเลื่อนลงไปลูบเป้ากางเกงที่ตุงออกมาของมาเฟียหนุ่มเล่น เธอค่อยๆ ใช้นิ้วเท้าเขี่ยเบาๆ จากนั้นลากขึ้นมาบนแผงออกแกร่ง มือสองข้างค่ำยันพยุงตัวไว้ข้างหลังแล้วใช้ขาอีกข้างตวัดพาดบ่ากว้างล็อกลำคอหนาเอาไว้ให้มองมาที่ตัวเองเท่านั้น สายตาไร้เดียงสาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นออดอ้อน เอียงคอมองแววตาหวานเยิ้มสะกดจนอีกฝ่ายอยากต่อการละสายตาออกห่าง มิรันสะบัดผมที่ปกเรือนร่างของตัวเองให้สยายไปอยู่ด้านหลัง โชว์ไหล่เรียวสวย

หลายวันต่อมา “โอเค ฉันขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะรีบไป” มิรันตอบกลับปลายสายไป ก่อนจะเลื่อนโทรศัพท์ออกมากดวางสายแล้วเข้าแอปพลิเคชันสีแดงเปิดเพลงที่ชอบ วันนี้เป็นวันเกิดของอันนาที่เป็นเพื่อนสนิทและยังเป็นผู้จัดการส่วนตัวอีกด้วย แน่นอนว่าคนรักสนุกสาวชอบปาร์ตี้อย่างเจ้าของวันเกิด ปีนี้จึงจัดวันเกิดที่ไนต์คลับเหมือนเคยเพราะเพื่อนของอันนาค่อนข้างเยอะมาก ๆ ทั้งชายและหญิงแต่ส่วนมากจะเป็นผู้ชายเนื่องจากอันนาชอบไปดูแข่งรถที่สนามของต้นน้ำบ่อยๆ และแถมปีนี้พิเศษมากขึ้นเมื่อมีรุ่นพี่คนสนิทอย่างเพลย์อาสาเป็นคนสปอนเซอร์หลัก เปิดห้องใหญ่ไพรเวตจัดเต็มทั้งเครื่องดื่มและบูธดีเจส่วนตัวให้ เพราะเขาเป็นเจ้าของไนต์คลับสุดหรูกลางเมืองและยังทำเลดีง่ายต่อการเดินทาง เมาปุ๊บกลับไม่ไหวมีห้องพักคอยบริการ ถือซะว่าให้เป็นของขวัญวันเกิดกับอันนาที่ทำงานให้อย่างหนัก และตอนนี้เธอเหลือเวลาแค่ชั่วโมงครึ่งในการอาบน้ำแต่งตัวและต้องรีบไปงาน เวลาเร่งหน่อยเพราะเธอถ่ายละครเพิ่งเสร็จและเพิ่งมาถึงบ้าน ส่วนอันนาวันนี้ไม่ได้ตามเธอไปที่กองเนื่องจากเป็นวันเกิด มิรันจึงอนุญาตให้เพื่อนหยุดไปใช้เวลาอยู่กับครอบครัวหนึ่งวัน ทำให้ต้อ

อีกด้าน ท่ามกลางเสียงเพลงดังกระหึ่มและแสงไฟสลัว “นอนกับหนูได้ไหมครั้งเดียวพอเลย หนูจริงจังนะ” อันนาซบใบหน้าลงข้างซอกคอหอมกรุ่นของรุ่นพี่คนสนิท ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแอบงอแงเล็กน้อย ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มหมดไปหลายแก้วก่อนหน้านี้ทำให้เธอใจกล้ามากขึ้นเป็นหลายเท่าตัว ถ้าถามว่าใจกล้าขนาดไหนนะเหรอ…ก็ขนาดที่กล้านั่งคร่อมตักของพี่เพลย์ในท่าหันหน้าเข้าหากัน ท่ามกลางผู้คนมากมายในงานวันเกิดของตัวเองแบบนี้ยังไงล่ะ จะให้ทำไงได้…ยอมเป็นคนหน้าไม่อายอ้อนผู้ชายก่อน ดีกว่าโดนฆ่าตุยก่อนทั้งที่ยังซิงค่ะ ฮื่อออ.. “ถ้าจะนอนด้วยก็ได้…แต่พี่ไม่วันไนท์สแตนนะ จบแล้วพี่รับผิดชอบครับ” เพลย์โอบเอวบางไว้หมับเมื่อคนตัวเล็กบนตักนั่งขยับตัวดุ๊กดิ๊กกระดิกไปมา เขารั้งตัวอันนาเข้ามาใกล้มากขึ้นเพื่อหลบสายตาของผู้คน แม้ว่ามันจะค่อนข้างมืดแต่เขาไม่อยากให้ใครมองเธอไม่ดี เนื่องจากคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนที่รู้จักเธอเป็นอย่างดีเพราะนี่มันคือวันเกิดของเธอเองด้วย “งื้ออออ ไม่เอาไม่อยากมีผัวตอนนี้ง่ะ” อันนาส่ายหน้าน้อยๆ ปฏิเสธการรับผิดชอบจากรุ่นพี่คนสนิท ทั้งที่ยังซบหน้าเข้ากับซอกคอหนาอยู่ เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงอู้อี้

“สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ” มิรันยกมือไหว้คนอายุมากกว่าอย่างนอบน้อมเมื่อมาถึง แอบตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นบอดี้การ์ดตัวใหญ่ยืนคุมอยู่รอบข้างหลายคนตั้งแต่ทางเข้าจนมาถึงภายในร้าน ไม่คิดว่าแค่เลี้ยงข้าวขอบคุณจะเล่นใหญ่ถึงขั้นปิดร้านอาหารหรูแบบไพรเวตเลี้ยงขนาดนี้ เป็นคนรวยนี่มันใช้เงินแก้ปัญหาเก่งกันจริงๆ “สวัสดีจ๊ะ ไม่ต้องเกร็งนะ คนกันเอง” โฟริสรับไหว้คนอายุน้อยกว่าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปหาสามีที่ยืนหน้าเข้มอยู่ข้างๆ “นี่สามีฉันเอง เขาพอฟังภาษาไทยได้อยู่บ้างหนูพูดภาษาไทยก็ได้นะ” “นั่งสิ” เอเดอลาร์ดรับไหว้คนอายุน้อยกว่าก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบบอก เขาถือวิสาสะมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าอย่างเปิดเผย คนที่อ่านความคิดคนเก่งจ้องมองทุกอิริยาบถของเด็กสาวอยู่นาน “ขอบคุณค่ะ เอ่อออ…หนูมาสายไปรึเปล่าคะ” มิรันก้มหัวเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาด้วยท่าทางเกร็งไม่น้อยเพราะสายตาของชายหนุ่มวัยกลางคนมองมาเหมือนจะไม่พอใจเสียด้วยซ้ำ เขามองนิ่งๆ แต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรอีก “ไม่หรอก ฉันเพิ่งสั่งอาหารไปพอดี อ๋อลืมบอกไป ฉันนัดลูกชายมาด้วยหนูคงไม่ถือใช่ไหมจ๊ะ” โฟริสตอบคำถามแทนสามีด้วยรอยยิ้ม ผู้ชายบ้านนี้หน้าบึ้งต