-Daniel-After thirty minutes, nakarating kami sa airport at agad kaming nagcheck-in ng bagahe. Isang oras pa ang hinintay namin, kaya kumain muna kami ng almusal ni Ada sa isang chinese restaurant.“Daniel, kuha tayo ng madaming picture para marami tayong memories.” kinuha niya ang phone niya at kinuhanan niya kami ng selfie. “Smile!”When she checked the picture at nakasimangot ako, muli siyang nagpicture. She kept snapping pictures again and again. I honestly lost count of how many times she did it.Pero lahat nang iyon ay seryoso ang mukha ko. “Ano ba ‘yan, Daniel! Hindi ka ba masaya na kasama ako? Di bale, ieedit ko na lang ‘to. Ilalabas ko ang mga ngipin mo.” sabi niya bago natawa ng malakas.Pagsakay namin ng eroplano, nakahinga ako ng maluwag dahil tinanggal na ni Ada ang suot niyang sumbrero dahil nakakatama na talaga siya ng mukha ng ibang pasahero. But when I felt her head gently rest against my shoulder, I found myself unable to react. Instead, I simply closed my eyes, let
Huling Na-update : 2026-04-09 Magbasa pa