All Chapters of คุณอาขารับรักหนูเถอะ: Chapter 41 - Chapter 50

          “อ่า...น่าเสียดายจังเลยนะครับ ถ้างั้นผมคงไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของท่านประธานกับน้องเจ้าขาแล้ว”          ท็อปค้อมศีรษะให้เล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆ          “ไว้โอกาสหน้านะครับน้องเจ้าขา ขอตัวก่อนนะครับท่านประธาน”          เมื่อแผ่นหลังของท็อปหายลับออกไปจากห้องประชุม กวินทร์ก็ยังคงยืนนิ่ง ไม่ยอมปล่อยมือจากเอวของเจ้าขา ชายหนุ่มหรี่ตามองบานประตูด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก          “อาวิน...พี่วินปล่อยได้แล้วค่ะ คนอื่นไปหมดแล้วนะ” เจ้าขาขยับตัวยุกยิก พยายามแกะมือปลาหมึกออก          กวินทร์ไม่ตอบ เขาคลายอ้อมกอดออกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงจูงกึ่งลากหญิงสาวให้เดินตามเขากลับเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของประธานกรรมการบริหารทันที     &

          “นอกจากเรื่องราคาแล้ว เงื่อนไขการรับประกันสินค้าและการบำรุงรักษาหลังการขายของบริษัทคุณมินตรา ยังครอบคลุมน้อยกว่าบริษัทคู่แข่งถึงสองปีเต็ม แถมระยะเวลาในการจัดส่งลอตแรกยังล่าช้ากว่าแผนงานของเราไปเกือบหนึ่งเดือน หากอัครกุล กรุ๊ป เลือกใช้บริการบริษัทของคุณมินตรา เพียงเพราะความสัมพันธ์อันดีส่วนตัว อาจจะทำให้ต้นทุนของโครงการบานปลายไปอีกหลายสิบล้านบาท และเสียเปรียบในระยะยาวอย่างแน่นอนค่ะ”          ทั่วทั้งห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแทรก ผู้บริหารอาวุโสหลายคนพยักหน้าหงึกหงัก เห็นด้วยกับข้อมูลเชิงประจักษ์ที่ผู้ช่วยสาวนำเสนออย่างมีเหตุผล เป็นระบบ และเป็นมืออาชีพขั้นสุด          มินตราหน้าม้าน สีแดงจัดลามตั้งแต่ลำคอขึ้นไปถึงใบหน้า หญิงสาวกำมือแน่นใต้โต๊ะจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนห้อเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความอับอายและเคียดแค้น ไม่คิดว่าเด็กเมื่อวานซืนที่ถูกตราหน้าว่าเป็นแค่นกน้อยในกรงทอง จะกล้าเอาตัวเลขสถิติมาตบหน้า

          ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องบอลรูม บรรยากาศก็เต็มไปด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกและเสียงพูดคุยของบรรดาแขกเหรื่อระดับวีไอพี ทว่าทุกสายตากลับจดจ้องมาที่คู่ของกวินทร์เป็นจุดเดียว          “นั่นไง เด็กในอุปการะที่เขาลือกันว่าเป็นกะรัตเม็ดใหม่ของอัครกุล”          “สวยหยาดเยิ้มขนาดนี้ มิน่าล่ะท่านประธานถึงได้หลงจนหัวปักหัวปำ กล้าหักหน้าลูกสาวท่านรัฐมนตรี”          “ดูสร้อยเพชรที่คอแม่หนูนั่นสิ นั่นมันเพชรประจำตระกูลอัครกุลเลยนะ งานนี้คุณหญิงรัศมีคงอกแตกตายแน่ ๆ”          เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมาเป็นระยะ แต่เจ้าขาเลือกที่จะวางเฉย หญิงสาวเดินเคียงข้างกวินทร์ไปทักทายบรรดานักธุรกิจอาวุโสและคู่ค้าชาวต่างชาติ          “ยินดีที่ได้พบครับคุณกวินทร์ แล้วสุภาพสตรีแสนสวยท่านนี้คือใครครับ” นักธุรก

          ช่วงบ่ายของการลงพื้นที่สำรวจไซต์งานก่อสร้างคลับเฮาส์ริมหาดพัทยาผ่านไปอย่างราบรื่น กวินทร์สวมวิญญาณประธานบริษัทผู้เฉียบขาด ตรวจสอบรายละเอียดงานทุกตารางนิ้ว โดยมีเจ้าขาคอยจดบันทึกข้อมูลและถ่ายภาพประกอบเพื่อนำไปใช้ในโปรเจกต์จบของเธออย่างตั้งใจ          ทว่าเมื่อดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงแตะเส้นขอบฟ้า โหมดการทำงานก็ถูกปิดสวิตช์ลง เปลี่ยนเป็นโหมดพักผ่อนของคู่รักอย่างสมบูรณ์แบบ          ณ พูลวิลล่าส่วนตัวสุดหรู แสงเทียนระยิบระยับสะท้อนกับผิวน้ำในสระว่ายน้ำส่วนตัวที่ทอดยาวออกไปรับกับวิวทะเล ไพรเวตดินเนอร์ถูกจัดเตรียมไว้ที่ริมสระ อาหารทะเลสดใหม่และสเต๊กเนื้อวากิวชั้นเลิศถูกเสิร์ฟพร้อมกับไวน์แดงวินเทจราคาแพงระยับ          เจ้าขาในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าสลิปซาตินสีขาวสะอาดตา นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มที่เพิ่งเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีครีมปลดกระดุมบนสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งร

          “พี่วิน...เป็นอะไรไปคะ...หนูทำอะไรผิดหรือเปล่า”          เจ้าขาเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของร่างหนาที่หยุดนิ่งไปกะทันหัน มือเล็กแตะลงบนแผ่นหลังกว้างที่กำลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่ออย่างกล้า ๆ กลัว ๆ          กวินทร์ไม่ตอบ ชายหนุ่มฝืนใจดันร่างตัวเองลุกขึ้นนั่ง ผละออกจากความหอมหวานที่แทบจะทำให้เขาคลั่งตาย เขาหันหลังให้เธอ ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมทับร่างบางที่กำลังเปิดเปลือยเอาไว้จนถึงคอ          เขารวบตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น แน่นจนเจ้าขาได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวแรงราวกับรัวกลอง          “พี่ขอโทษ...” เสียงทุ้มแหบพร่าและสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ กระซิบอยู่ชิดกระหม่อมบาง “ถ้าพี่ไม่หยุดตอนนี้ พี่คงหยุดตัวเองไม่ได้อีกแล้ว”