All Chapters of คุณอาขารับรักหนูเถอะ: Chapter 31 - Chapter 40

          คำพูดทิ้งท้ายพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของประธานกรรมการบริหาร ทำเอาเจ้าขาถึงกับไปไม่เป็น หญิงสาวหน้าร้อนผ่าวราวกับคนจับไข้ เธอรีบมุดหน้าหนีสายตาแพรวพราวคู่นั้น ผลักอกกว้างของเขาเบา ๆ แล้วก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง          “พะ...พี่วินอะไรกันคะ ท่านประธานเอาเวลาไปทำงานเลยค่ะ หนูจะไปตรวจตัวเลขงบประมาณต่อแล้ว ขืนอู้งานเดี๋ยวคนอื่นก็หาว่าเป็นเด็กเส้นจริง ๆ หรอก”          พูดจบนกน้อยก็รีบจ้ำอ้าวกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานมุมห้องของตัวเอง ก้มหน้าก้มตาเปิดแฟ้มเอกสารเพื่อซ่อนความขวยเขิน ทิ้งให้ราชสีห์หนุ่มยืนหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนที่เขาจะยอมเดินกลับไปนั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่เพื่อสะสางงานของตัวเองบ้าง          เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงคลิกเมาส์เบา ๆ ทว่าสำหรับกวินทร์แล้ว สมาธิของเขาไม่ได้อยู่ที่หน้าจอคอมพิวเต

          “เก่งอะไรคะ เล่นไปต่อปากต่อคำกับคุณหญิงแบบนั้น แถมเมื่อตอนบ่ายยังไปประกาศตัวแรงหน้าลิฟต์อีก พนักงานช็อกกันไปทั้งชั้นแล้วมั้งคะ” หญิงสาวบ่นอุบอิบ พยายามขยับตัวลงจากตัก แต่ยิ่งขยับ วงแขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกเขา          “ก็ปล่อยให้ช็อกไปสิ พี่ไม่แคร์หรอก”          มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มใสออกอย่างเบามือ          “พี่แคร์แค่หนู รู้ไหมว่าพี่อึดอัดแค่ไหนที่ต้องทนปั้นหน้าเป็นเจ้านายผู้เย็นชา ทั้งที่ในใจอยากจะดึงหนูเข้ามากอดมาจูบให้จมเขี้ยวตั้งแต่ตอนคุณหญิงนั่งอยู่ในห้องแล้ว”          ความอัดอั้นที่ถูกกักเก็บมาทั้งวัน ถูกปลดปล่อยออกมาผ่านน้ำเสียงและแววตาที่เปิดเปลือย กวินทร์ไม่รอให้เจ้าขาได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดต่อ เขาโน้มใบหน้าลงมาประกบริมฝีปากบางอย่างดูดดื่มและเอาแต่ใจ   

          เย็นวันศุกร์อันแสนคึกคัก บรรยากาศภายในห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์ใจกลางสุขุมวิทเต็มไปด้วยผู้คน ทว่าความสนใจของพนักงานในบูติกแบรนด์เนมชื่อดังกลับพุ่งเป้าไปที่ลูกค้าวีไอพีคู่หนึ่ง ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในร้าน          กวินทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนและกางเกงสแล็คสีเข้ม ดูหล่อเหลาและผ่อนคลายกว่าตอนอยู่ในออฟฟิศ ชายหนุ่มกำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ นัยน์ตาคมกริบจดจ้องร่างอรชรที่เพิ่งเดินก้าวออกจากห้องลองชุด          “ชุดนี้มันไม่ดูเป็นทางการไปหน่อยหรือคะ”          เจ้าขา หมุนตัวหน้ากระจกบานใหญ่ หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสสูทสีครีมความยาวคลุมเข่า ดีไซน์เรียบหรูแต่มิดชิดจนแทบไม่เห็นสัดส่วนโค้งเว้า          “ไม่หรอก แบบนี้แหละสวยแล้ว ดูเป็นผู้ใหญ่ดี” กวินทร์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ชุดฝึกงานที่หนูใส่อยู่ทุกวันมันรัดรูปเกินไป กระโปรงก็สั้น อา..

          เช้าวันจันทร์ที่ควรจะสดใส กลับกลายเป็นเช้าที่แสนจะอึดอัดและหนักอึ้งสำหรับเจ้าขา          ทันทีที่หญิงสาวก้าวเท้าเข้ามาในล็อบบี้โอ่โถงของอัครกุล ทาวเวอร์ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด สายตาหลายสิบคู่จากพนักงานหลากหลายแผนกที่กำลังรอขึ้นลิฟต์ ต่างพุ่งตรงมาที่เธอราวกับนัดหมายกันไว้ มันไม่ใช่สายตาชื่นชมเอ็นดูเหมือนตอนที่เธอเข้ามาฝึกงานใหม่ ๆ แต่มันเคลือบแฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น อิจฉาริษยา และดูแคลน          เสียงซุบซิบนินทาดังหึ่ง ๆ แว่วเข้าหูมาเป็นระยะ แม้จะพยายามเดินเลี่ยงหลบมุม แต่เสียงของกลุ่มพนักงานสาวฝ่ายขายที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็จงใจพูดให้เธอกระทบหู          “ก็ว่าอยู่ ทำไมเด็กฝึกงานถึงได้สิทธิ์ขึ้นไปนั่งห้องเดียวกับท่านประธาน ที่แท้ก็ใช้วิธีนี้นี่เอง...”          “แกเห็นรูปแอบถ่ายในไลน์กลุ่มออฟฟิศปะ ที่ท่านป

          หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายกลางล็อบบี้ผ่านพ้นไป บรรยากาศในอัครกุล ทาวเวอร์ ก็เปลี่ยนแปลงไปราวกับพลิกฝ่ามือ จากที่เคยมองด้วยสายตาจับผิดและซุบซิบนินทา บัดนี้พนักงานทุกคนแทบจะปูพรมแดงต้อนรับทุกครั้งที่เจ้าขาก้าวเดินผ่าน          ไม่มีใครกล้าสบตา ไม่มีใครกล้าปริปากพูดถึงเรื่องส่วนตัวของเธออีก และที่สำคัญที่สุด ทุกคนต่างปฏิบัติกับเธอด้วยความเกรงอกเกรงใจจนบางครั้งเจ้าขาก็แอบทำตัวไม่ถูก          ทว่าหญิงสาวก็ยังคงวางตัวเป็นเด็กฝึกงานและผู้ช่วยส่วนตัวที่น่ารัก ถ่อมตัว และตั้งใจทำงานอย่างหนักเช่นเดิม ซึ่งนั่นยิ่งทำให้กวินทร์มองนกน้อยของเขาด้วยความภาคภูมิใจมากขึ้นไปอีก          เช้าวันพุธ ภายในห้องประชุมกระจกใสบนชั้นห้าสิบ          กวินทร์ในชุดสูทสีเข้มเต็มยศกำลังนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเอกสารสัญญาฉบั