All Chapters of คุณอาขารับรักหนูเถอะ: Chapter 51 - Chapter 60

          ทันทีที่บานประตูนิรภัยสีดำด้านระบบสมาร์ตล็อกของเพนต์เฮาส์หรูถูกปิดลง กวินทร์ก็ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างสูญเปล่าแม้แต่วินาทีเดียว          ชายหนุ่มดึงช่อดอกกุหลาบสีน้ำเงินและกระเป๋าสะพายออกจากมือเล็ก โยนมันทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนอย่างไม่ไยดี ก่อนจะตวัดวงแขนรวบร่างอรชรในชุดนักศึกษาเข้ามากอดจมอก แล้วดันแผ่นหลังบางให้แนบชิดกับผนังกระจกบานยักษ์ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืน          เขาก้มลงประกบริมฝีปากบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างตะกรุมตะกรามและหิวกระหาย รสจูบที่อัดแน่นไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกักขังมานานนับปีถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น          เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปาก กักเก็บทุกเสียงครางประท้วงของเจ้าขาเอาไว้ในลำคอแกร่ง          “อื้อ...พี่วิน...เดี๋ยวค่ะ...”    &n

          แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมของเพนต์เฮาส์สุดหรู เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของร่างอรชรที่หลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าขั้นสุดจากพายุอารมณ์ที่พัดกระหน่ำยาวนานข้ามคืน          เจ้าขาขยับตัวเล็กน้อย ความรู้สึกปวดเมื่อยร้าวไปทั่วทั้งตัวราวกับถูกรถบรรทุกทับแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องนิ่วหน้า หญิงสาวค่อย ๆ ปรือตากลมโตขึ้น ทว่าภาพแรกที่สะท้อนเข้าสู่ม่านตา กลับไม่ใช่เพดานห้องนอน แต่เป็นกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ลอยมาแตะจมูก          หญิงสาวพยุงร่างที่เปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มให้ลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงอย่างยากลำบาก          ทันใดนั้นประตูห้องนอนก็ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของกวินทร์ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มที่ผูกเชือกไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่มีรอยเล็บข่วนจาง ๆ ฝากเอาไว้       &nbs

          เช้าวันจันทร์ที่สดใส บรรยากาศภายในตึกสำนักงานใหญ่ของอัครกุล กรุ๊ป อาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้าน คึกคักและเต็มไปด้วยความตื่นตัวมากกว่าปกติเล็กน้อย พนักงานแผนกต้อนรับและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต่างยืนประจำจุดด้วยท่วงท่าสง่างาม เมื่อรถเมอร์เซเดสมายบัคคันหรูสีดำขลับของท่านประธานแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูทางเข้าหลักตรงเวลาเป๊ะเหมือนทุกวัน          ทว่าวันนี้ผู้ที่ก้าวลงมาจากรถไม่ได้มีเพียงแค่กวินทร์ในชุดสูทสีเทาเข้มสั่งตัดสุดเนี้ยบที่ขับเน้นความภูมิฐานและทรงอำนาจเท่านั้น แต่ยังมีหญิงสาวร่างอรชรในชุดเดรสทำงานสีเบจเข้ารูปเรียบหรู คลุมทับด้วยเบลเซอร์สีขาวสะอาดตา ก้าวลงมายืนเคียงข้างด้วย          เจ้าขาไม่ได้มาในฐานะนักศึกษาฝึกงานที่ธรรมดาอีกต่อไป วันนี้คือวันแรกของการทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวท่านประธานอย่างเป็นทางการ          หญิงสาวรวบผมสีน้ำตาลเข้มขึ้นเป็นหางม้าต่

          กวินทร์ลอบมองภรรยาตัวน้อยที่กำลังขมวดคิ้วพิมพ์งานจ้องหน้าจอไอแมคด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ ผู้หญิงคนนี้คือคนที่พร้อมจะก้าวเดินเคียงข้างเขา ปกป้องอาณาจักรอัครกุล กรุ๊ป ไปด้วยกันจริง ๆ          ทว่าความสงบสุขในโลกธุรกิจ มักเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนที่พายุลูกใหญ่จะพัดกระหน่ำเสมอ ******************************************           ช่วงบ่ายสามโมงครึ่ง บรรยากาศภายในห้องทำงานของประธานอัครกุล กรุ๊ป เต็มไปด้วยความจริงจังและเคร่งเครียดตามแบบฉบับของโลกธุรกิจระดับสากล          บนหน้าจอทีวีจอแบนขนาดแปดสิบนิ้วที่ติดอยู่บนผนังห้อง กำลังฉายภาพวิดีโอคอนเฟอเรนซ์กับกลุ่มซัปพลายเออร์วัสดุก่อสร้างรายใหญ่จากประเทศเยอรมนี          กวินทร์ในโหมดนักธุรกิจผู้เฉียบขาดกำลังเจรจาต่อรองเรื่องราค

          “เพราะหนู เพราะหนูเป็นต้นเหตุให้พี่วินต้องเดือดร้อน โปรเจกต์หมื่นล้านของอัครกุล กรุ๊ป ต้องมาพังทลายลงก็เพราะพวกเขารังเกียจที่หนูเป็นแค่เด็กกำพร้า ฮึก...หนูมันเป็นตัวถ่วงของพี่...”          “หยุดพูดเดี๋ยวนี้เจ้าขา! หยุดโทษตัวเองแบบนี้!”          กวินทร์เอ่ยเสียงดุแต่แฝงไปด้วยความร้าวรานใจ ชายหนุ่มดันร่างบางออกเล็กน้อย ใช้สองมือประคองกรอบหน้าหวาน บังคับให้นัยน์ตาที่ฉ่ำปรือไปด้วยน้ำตาสบตากับเขาตรง ๆ          “ฟังพี่นะคนดี เรื่องเฮงซวยทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่ความผิดของหนูเลยสักนิด คนพวกนั้นมันก็แค่อ้างชื่อหนูขึ้นมาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือต่อรองผลประโยชน์ทางการเมืองและธุรกิจของพวกมันเท่านั้น ต่อให้ไม่มีหนู คนโลภอย่างรัฐมนตรีทรงพลก็ต้องหาข้ออ้างอื่นมาบีบให้พี่ควบรวมธุรกิจกับมันอยู่ดี หนูไม่ใช่ตัวถ่วง หนูคือเมียพี่ คือคนที่พี่เลือกแล้วว่าจะให้มายืนอยู่ข้าง ๆ พี่ตลอดชีวิต”