Semua Bab คุณอาขารับรักหนูเถอะ: Bab 61 - Bab 70

          รถเมอร์เซเดสมายบัคสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าสโมสรราชพฤกษ์ สถานที่พบปะระดับเอ็กซ์คลูซีฟที่มีเพียงนักการเมืองระดับสูงและอภิมหาเศรษฐีระดับประเทศเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์ก้าวเข้ามาใช้บริการได้          กวินทร์ก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างาม นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงฉายแววเยือกเย็นและดุดันดุจราชสีห์ที่กำลังเดินเข้าสู่ถิ่นของศัตรู          บอดี้การ์ดชุดดำสี่คนเดินขนาบข้าง ทว่าชายหนุ่มยกมือขึ้นปราม สั่งให้พวกเขาหยุดรออยู่แค่หน้าห้องอาหารวีไอพีเท่านั้น          ทันทีที่พนักงานเปิดประตูห้องอาหารส่วนตัวที่ถูกจองไว้ ภาพตรงหน้าก็ทำให้มุมปากหยักของท่านประธานอัครกุล กรุ๊ป กระตุกยิ้มหยัน          ที่โต๊ะอาหารทรงกลมตัวใหญ่ ท่านรัฐมนตรีทรงพลในชุดสูทสากลนั่งจิบไวน์แดงด้วยท่าทีผ่อนคลายและโอหังอย่างถึงที่สุด ขนาบข้างด้วยมินตรา ล

          คุณหญิงแขไขทิ้งท้ายประโยคที่แสนจะเลือดเย็นและเด็ดขาดเอาไว้ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานของประธานบริษัทไปโดยไม่หันกลับมามองอีก          เจ้าขายืนนิ่งงัน แผ่นหลังเล็กตั้งตรง ใบหน้าหวานที่ซีดเผือดไร้สีเลือดเชิดขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวไม่ปริปากเถียง ไม่แสดงความอ่อนแอ และไม่ยอมให้หยดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินออกมาให้สตรีผู้สูงศักดิ์ได้เห็นแม้แต่หยดเดียว เธอทำเพียงแค่ยกมือไหว้ทำความเคารพแผ่นหลังนั้นอย่างสง่างามและมีมารยาทที่สุดเท่าที่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะทำได้          ทว่าทันทีที่บานประตูไม้สักถูกปิดลง ตัดขาดร่างของมารดาสามีออกไปจากสายตา กำแพงความเข้มแข็งที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากก็พังครืนลงมาในพริบตา          ร่างอรชรทรุดฮวบลงกับพื้นพรมราวกับคนไร้กระดูก สองมือเล็กยกขึ้นปิดหน้า ปล่อยโฮออกมาอย่างหนักหน่วงและเจ็บปวด เสียงสะอื้นไห้ดังก้องไปทั่วห้องทำงานกว้างขวางที่บัดนี้ดูอ้า

          คุณหญิงแม่มาหาเจ้าขา และเขาเดาได้ไม่ยากเลยว่าแม่ของเขาจะใช้คำพูดเชือดเฉือนแบบไหนในการบีบคั้นจิตใจของผู้หญิงที่เขารัก          กวินทร์ไม่สนใจมาดประธานบริษัทอีกต่อไป ชายหนุ่มหมุนตัววิ่งตรงไปที่ลิฟต์วีไอพี ควักสมาร์ตโฟนขึ้นมากดโทรหาเจ้าขารัว ๆ แต่ทว่าปลายสายกลับไม่มีคนรับ          “บ้าเอ๊ย! รับสายสิเจ้าขา!”          ชายหนุ่มสบถลั่น กดโทรหาลูกน้องบอดี้การ์ดคนสนิททันที          “ไอ้ศร! เช็กพิกัดจีพีเอสจากโทรศัพท์เจ้าขาเดี๋ยวนี้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน แล้วเตรียมรถให้ฉัน ฉันจะไปรับเมียฉันเดี๋ยวนี้!”          ถ้าไม่มีบริษัท เขาก็ยังสร้างมันขึ้นมาใหม่ได้ด้วยสองมือของเขาเอง แต่ถ้าไม่มีเจ้าขา โลกทั้งใบของเขาก็ไม่มีความหมายอะไรเลย        

          เก้าโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น ณ ห้องประชุมบอร์ดบริหารระดับสูงบนชั้นสูงสุดของตึกสำนักงานใหญ่อัครกุล กรุ๊ป บรรยากาศภายในห้องประชุมที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยหินอ่อนและกระจกบานยักษ์ที่มองเห็นวิวเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพมหานคร บัดนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยความตึงเครียดและหนักอึ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก          เครื่องปรับอากาศที่เปิดเย็นเฉียบไม่ได้ช่วยซับเหงื่อที่ผุดซึมตามไรผมของเหล่าคณะกรรมการบริหารวัยกลางคนได้เลยแม้แต่น้อย          บนหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์กลางห้อง กราฟหุ้นของอัครกุล กรุ๊ป กำลังดิ่งหัวลงอย่างต่อเนื่องเป็นตัวสีแดงเถือก หลังจากมีข่าวลือหนาหูหลุดรอดออกไปในแวดวงนักลงทุนตั้งแต่ช่วงเช้ามืด ว่าโปรเจกต์คลับเฮาส์หมื่นล้านที่ภูเก็ตถูกกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมสั่งเบรกกะทันหัน          ที่หัวโต๊ะฝั่งหนึ่ง กวินทร์ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มสั่งตัดสุดเนี้ยบ นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หน

          “ผู้หญิงที่พวกคุณบางคนตราหน้าว่าไม่มีหัวนอนปลายเท้า คือคนที่ใช้สมองและความสามารถ กอบกู้วิกฤตมูลค่าหลายหมื่นล้านให้บริษัทของเราภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ในขณะที่พวกคุณบางคนเอาแต่นั่งกลัวอำนาจมืดและเสนอให้ผมยอมแพ้”          กวินทร์กวาดสายตาคมกริบมองบอร์ดบริหารเรียงคน          “ทีนี้ยังมีใครคิดว่าอัครกุล กรุ๊ป ควรจะก้มหัวให้รัฐมนตรีทรงพลอยู่อีกไหมครับ”          ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ จากคณะกรรมการ มีเพียงเสียงลอบกลืนน้ำลาย และการก้มหน้าหลบสายตาของราชสีห์ที่กำลังพิโรธ          ในขณะเดียวกัน จอภาพที่แสดงกราฟหุ้นของบริษัทที่เคยดิ่งหัวลงอย่างน่ากลัว บัดนี้เริ่มมีแรงซื้อกลับเข้ามามหาศาล          กราฟแท่งสีเขียวพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งทันทีที่สำนักข่าวเศรษฐกิจเริ่มตีพิมพ์