คุณอาขารับรักหนูเถอะ

หยาดฝนเม็ดใหญ่ทิ้งตัวลงมาจากท้องฟ้าสีเทาหม่น กระทบหลังคากระเบื้องดินเผาของศาลาวัดเก่าแก่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาจนเกิดเสียงดังกึกก้องแข่งกับเสียงสวดพระอภิธรรมศพที่ฟังสลดหดหู่ กลิ่นชื้นแฉะของไอดินผสมปนเปไปกับกลิ่นธูปควันเทียนและดอกซ่อนกลิ่น สร้างบรรยากาศที่บีบคั้นจนทำให้ผู้คนที่มาร่วมงานหายใจแทบไม่ออก กวินทร์ อัครกุล ชายหนุ่มในวัยสามสิบเอ็ดปี ยืนกอดอกนิ่งสงบอยู่ในมุมมืดที่สุดของศาลา ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดสูทสีดำสนิทสั่งตัดพิเศษดูกลมกลืนไปกับเงามืด ใบหน้าคมคายที่มักจะเรียบตึงและเย็นชาอยู่เป็นนิจ บัดนี้กลับมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าและดวงตาที่แดงก่ำจากการอดนอนมาหลายคืน นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองตรงไปยังกรอบรูปคู่หน้าโลงศพ...รูปของ ‘พล’ เพื่อนสนิทที่สุดเพียงคนเดียวในชีวิตของเขา และภรรยาของพลที่เพิ่งจากโลกนี้ไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ กวินทร์กับพลสร้างบริษัท ‘อัครกุล เรียลเอสเตท’ ขึ้นมาด้วยกันจากศูนย์ จนตอนนี้มันกลายเป็นอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดด พลคือรอยยิ้มและมันสมองฝั่งเจรจา ส่วนกวินทร์คือความเด็ดขาดและนักล่าฝั่งบริหาร

เข็มสั้นของนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ บนข้อมือแกร่งชี้บอกเวลาตีหนึ่งสิบห้านาที ภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของเพนต์เฮาส์สุดหรูบนชั้นสูงสุดของอาคาร The Cloud Residence ใจกลางย่านสุขุมวิท บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหยาดฝนที่สาดกระทบกระจกบานหน้าต่างสูงจรดเพดาน กวินทร์ อัครกุล ในวัยสี่สิบสองปี นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังอิตาลีสีดำขลับ ในมือหนามีแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้สีอำพันที่น้ำแข็งละลายไปจนเกือบหมดแล้ว ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ดและพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก บ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่เจ้าตัวกำลังพยายามข่มกลั้นเอาไว้ เขายังไม่ได้นอน และไม่สามารถข่มตาหลับได้ ตราบใดที่ ‘เด็กในปกครอง’ ยังไม่กลับมาถึงห้อง ‘กติกาคือต้องกลับถึงห้องก่อนเที่ยงคืน นี่มันเลยมาเป็นชั่วโมงแล้ว’ ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินเพ่งมองไปยังบานประตูดิจิทัลราวกับจะเจาะให้ทะลุ ยิ่งเวลาล่วงเลยไป ความเป็นห่วงก็ยิ่งทวีคูณตีคู่มากับความกรุ่นโกรธ ภาพของเจ้าขาในวัยยี่สิบเอ็ดปีที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีขาวเข้ามาภายในห้องรับประทานอาหารของเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศควรจะปลอดโปร่งและสดใส ทว่าความเงียบสงัดที่โรยตัวอยู่เหนือโต๊ะอาหารหินอ่อนตัวยาว กลับทำให้พนักงานทำความสะอาดและแม่บ้านเก่าแก่อย่างป้าแจ่มถึงกับต้องเดินเลี่ยงออกไปอยู่หลังครัวด้วยความอึดอัด กวินทร์ นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะในชุดสูททำงานสีเทาเข้มคัตติ้งเนี้ยบกริบแบบไร้ที่ติ มือหนาข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตเพื่ออ่านข่าวเศรษฐกิจและการลงทุนประจำวัน ส่วนอีกข้างยกแก้วกาแฟดำเอสเปรสโซ่ขึ้นจิบช้า ๆ กลิ่นขมปร่าของกาแฟคั่วเข้มฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ แต่กระนั้นมันก็ไม่อาจกลบกลิ่นหอมหวานของวานิลลาที่เพิ่งโชยเข้ามาจากโถงทางเดินได้ เจ้าขาเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยท่วงท่าสง่างามและมั่นใจ หญิงสาวอยู่ในชุดนักศึกษาที่ถูกต้องตามระเบียบทุกระเบียดนิ้ว กระโปรงทรงสอบสีดำยาวคลุมเข่า ผ่าหลังเล็กน้อยเพื่อให้เดินสะดวก เสื้อนักศึกษาพอดีตัวไม่ได้รัดติ้วจนดูน่าเกลียด แต่ความพอดีนั้นกลับเน้นย้ำสัดส่วนโค้งเว้าของวัยสาวให้ดูโดดเด่นสะดุดตา ผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มถูกรวบเป็นหางม้าสูง เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าสวยหวานที่

     แสงแดดยามเย็นสีส้มอมม่วงทาบทับลงบนยอดตึกของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง อากาศที่เคยร้อนระอุในตอนกลางวันเริ่มคลายตัวลง บรรยากาศบริเวณลานจอดรถหน้าคณะบริหารธุรกิจคลาคล่ำไปด้วยกลุ่มนักศึกษาที่ทยอยกันเดินทางกลับบ้าน         ทว่าความสนใจของคนเกือบครึ่งลานจอดรถกลับถูกดึงดูดไปยังยานพาหนะคันหนึ่งที่เพิ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทอย่างนิ่มนวลไร้เสียงกระชาก        เมอร์เซเดสมายบัคเอสคลาสสีทูโทนดำตัดเงินสะท้อนแสงแดดยามเย็น เงางามไร้ที่ติราวกับกระจกบานใหญ่ ความหรูหราและมูลค่าเหยียบสามสิบล้านบาทของมัน โดดเด่นเสียจนรถยุโรปคันอื่น ๆ ในลานจอดรถดูหมองลงไปถนัดตา         แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของผู้คนมากกว่าตัวรถ คือร่างสูงใหญ่ของผู้ชายที่ก้าวลงมาจากตำแหน่งคนขับ

     เมื่อรถมายบัคจอดสนิทที่ลานจอดรถส่วนตัวชั้นใต้ดินเจ้าขาก็ไม่รอช้า เธอคว้ากระเป๋าสะพายแล้วเปิดประตูรถก้าวลงไปทันทีโดยไม่รอให้คนขับมาเปิดให้ หญิงสาวเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวด้วยความรวดเร็ว หวังเพียงแค่จะได้หนีเข้าไปซ่อนตัวในห้องนอนและร้องไห้ระบายความอึดอัดนี้ออกมา         แต่กวินทร์ไม่ปล่อยให้เธอหนีไปได้ง่าย ๆ ขายาว ๆ ของเขาก้าวตามมาติด ๆ ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง ร่างสูงใหญ่ก็แทรกตัวเข้ามาภายในกล่องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ นั้นได้ทันเวลา         เจ้าขาขยับตัวหนีไปชิดผนังลิฟต์อีกฝั่งทันที เธอก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเอง ไม่ยอมสบตาเขา         “หนีทำไม” กวินทร์ถามเสียงเรียบ ขยับตัวเข้ามาใกล้เธออีกนิด พื้นที่ในลิฟต์ที่กว้างขวางกลับดูคับแคบลงถนัดตาเมื่อมีผู้ชายตัวโตอย่างเขายืนอยู่