All Chapters of คุณอาขารับรักหนูเถอะ: Chapter 21 - Chapter 30

          เจ้าขายิ้มรับตามมารยาท “ยังเรียนไม่จบค่ะ พอดีมาฝึกงา...”          แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะได้สัมผัสกับมือนพ...         ปึก!          แฟ้มเอกสารเล่มหนาถูกโยนกระแทกลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ทำเอานพและเจ้าขาสะดุ้งโหยง          “คุณนพ” น้ำเสียงของประธานกรรมการบริหารเย็นเยียบและดุดันจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงแทบติดลบ “ผมจ้างคุณมาเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาด ไม่ใช่ฝ่ายบุคคล ไม่จำเป็นต้องซักประวัติผู้ช่วยของผมให้เสียเวลา งานที่คุณทำมา ตัวเลขหน้าเจ็ดบรรทัดที่สองยังคลาดเคลื่อนอยู่ เอาไปแก้ใหม่เดี๋ยวนี้”          นพหน้าถอดสี รีบดึงมือกลับแทบไม่ทัน เขาหันไปมองหน้าจอไอแพดของกวินทร์ด้วยความงุนงง          “ตะ...แต่ท่านประธานครับ ท

          ประตูไม้บานหนาถูกปิดกระแทกลงพร้อมกับเสียงล็อคกลอนดิจิทัล ตัดขาดโลกภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง          ทว่ากวินทร์ไม่ได้หยุดอยู่แค่ห้องทำงาน เขาลากร่างของเจ้าขาเดินทะลุไปยังประตูลับด้านหลังโต๊ะทำงาน ซึ่งเชื่อมต่อกับห้องพักผ่อนส่วนตัวของประธานบริษัท ภายในนั้นมีทั้งชุดโซฟาหนังแท้ ห้องน้ำในตัว และเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่จัดเตรียมไว้สำหรับเวลาที่เขาต้องทำงานล่วงเวลา          เขากระชากประตูห้องพักเปิดออก แล้วเหวี่ยงร่างของหญิงสาวเข้าไปด้านใน ร่างระหงเซถลาไปชนกับขอบโซฟาหนัง กวินทร์ก้าวตามเข้ามาติด ๆ ปิดประตูล็อคซ้ำอีกชั้น          ความเงียบสงัดภายในห้องพักส่วนตัว ยิ่งทำให้เสียงหอบหายใจแรง ๆ ของทั้งคู่ดังก้องชัดเจนขึ้น          “อาวินเป็นบ้าอะไรคะ! ทำไมต้องทำรุนแรงขนาดนี้ด้วย!”        

          แสงแดดอบอุ่นยามสายสาดส่องลงมาบนถนนที่การจราจรค่อนข้างคับคั่ง ทว่าภายในรถเมอร์เซเดสสีดำสนิท บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยมวลความหวานที่ทำให้อุณหภูมิเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำดูไร้ความหมาย          กวินทร์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยท่วงท่าสบาย ๆ ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่ส่งให้เขาดูภูมิฐานและทรงอำนาจ ทว่ามุมปากหยักกลับประดับไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่แทบจะไม่เคยมีใครได้เห็น นัยน์ตาคมกริบลอบมองตุ๊กตาหน้ารถตัวน้อยที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่เบาะข้าง ๆ เป็นระยะ          เจ้าขาในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนสีครีม นั่งกอดกระเป๋าสะพายแน่น ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงเล็กน้อย แต่พวงแก้มกลับแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู หญิงสาวยกมือขึ้นดึงคอเสื้อนักศึกษาให้สูงขึ้นเป็นรอบที่สิบของเช้านี้ เพื่อปกปิดร่องรอยสีแดงจาง ๆ ที่ซอกคอ รอยที่คนหน้ามึนข้าง ๆ เป็นคนฝากไว้เมื่อวานในห้องทำงาน          “ดึงจนคอเสื้อจะย

          เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินส่วนตัวดังกระหึ่มขณะทะยานขึ้นสู่น่านฟ้าสีครามเหนือกรุงเทพมหานคร ภายในห้องโดยสารสุดหรูที่ตกแต่งด้วยเบาะหนังแท้สีเบจและลายไม้คลาสสิก เจ้าขานั่งอยู่บนเบาะที่นั่งริมหน้าต่าง หญิงสาวในชุดสูทกางเกงสีครีมดูทะมัดทะแมงแต่ยังคงความอ่อนหวาน กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กตารางเรียนในไอแพดสลับกับแฟ้มเอกสารโครงการก่อสร้างตรงหน้า          โชคดีที่ตลอดสามปีที่ผ่านมา เจ้าขาขยันลงเรียนเก็บหน่วยกิตวิชาหลักไปจนเกือบหมดแล้ว ทำให้ในเทอมสุดท้ายของปีสี่ เธอเหลือวิชาเรียนที่ต้องเข้าคลาสเพียงแค่วันพุธวันเดียวเท่านั้น ส่วนเวลาที่เหลือคือการทำโปรเจกต์จบ ซึ่งเธอสามารถแบ่งเวลามาทำในช่วงค่ำหรือวันหยุดได้สบาย ๆ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอสามารถก้าวเข้ามารับตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวของประธานกรรมการบริหารได้อย่างเต็มตัว โดยไม่กระทบกับสถานะนักศึกษา          “อ่านจนคิ้วจะผูกเป็นโบอยู่แล้ว พักสายตาบ้างเถอะ”    &n

          ณ พูลวิลล่าส่วนตัวระดับอัลตราลักชัวรีติดริมหน้าผา ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแว่วมาตามสายลม บรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างถึงที่สุด เพราะวิลล่าหลังนี้เป็นบ้านพักตากอากาศส่วนตัวของกวินทร์ที่แยกออกมาจากโซนโรงแรม          กวินทร์เดินเช็ดผมที่เพิ่งสระออกมาจากห้องน้ำ ชายหนุ่มอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดตา เขาถอนหายใจยาวเมื่อความปวดแปลบที่แผ่นหลังเริ่มออกฤทธิ์จากการกระแทกผนังปูนเมื่อตอนบ่าย          “อาวินคะ ขอยาหน่อยค่ะ”เสียงหวานดังขึ้นจากด้านหลัง เจ้าขาในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวเช่นเดียวกัน เดินถือหลอดยาแก้ปวดเมื่อยเข้ามาหา ใบหน้าสวยหวานไร้เครื่องสำอางดูใสซื่อและน่ารักจนกวินทร์เผลอยิ้ม          “จะเอาไปทาตรงไหน หนูเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เขาถามด้วยความเป็นห่วง          “หนูไม่ได้จะทาให้ตัวเ