All Chapters of หลี่ซิ่วอิง สาวใช้ไร้ตัวตนในจวนอ๋องร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

ณ จวนสกุลจางละอองเม็ดฝนที่เกาะอยู่ตามใบบัวหลังฝนหยุดตกแล้วได้ไม่นาน เพราะไม่สามารถซึมซับได้จึงกลิ้งไหลลงน้ำในที่สุด สระน้ำที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นสถานที่พักผ่อน เต็มไปด้วยดอกเหลียนฮวาทั่วทั้งสระ กลีบดอกชมพูขาวส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณโดยรอบ ทำให้ผู้ที่อยู่ ณ ศาลากลางสระน้ำผ่อนคลายไปด้วย"คุณหนู นายท่านยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะ"บ่าวรับใช้เข้ามารายงานผู้เป็นนาย กำลังเดินหมากอยู่ด้วยใบหน้าเป็นกังวล จางเซียวเหยียนตอนนี้เองก็ตกที่นั่งลำบาก เรื่องการทุจริตในครั้งนี้ดูเหมือนจวนของนางจะหาทางออกไม่ได้เลย ข้อมูลต่างๆที่ท่านพ่อของนางมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทุจริตเสบียงทหาร มีที่มาที่ไปอย่างชัดเจน ท่านแม่ของนางล้มป่วย อนุที่เหลือก็ต่างวิ่งหนีกลับบ้านเดิม ยามรุ่งเรืองผู้คนต่างไปมาหาสู่ มิทันได้เอ่ยปากก็ปรากฎอยู่ตรงหน้า ยามล่มจมผู้คนต่างหนีหายเหมือนเป็นโรคร้ายที่ไม่กล้าเข้าใกล้และน่ารังเกียจ"จวนสกุลหลิวล่ะ""เรียนคุณหนู จวนสกุลหลิวฮ่องเต้มีคำสั่งให้ประหารนายท่านหลิว คนที่เหลือถูกริบทรัพย์และขับไล่ไปยังชายแดนห้ามเข้าเมืองหลวงตลอดชีวิตเจ้าค่ะ"แปะ! สิ้นเสียงบ่าวเอ่ยรายงาน หมากตัวสีขาวที่หญิงสาวถืออยู่หล

แสงแดดในช่วงต้นยามโหย่ว บัดนี้ถูกเมฆฝนบดบังจนความมืดเข้าปกคลุม บรรยากาศรวมถึงพืชพรรณต่างๆเขียวขจีดูสดชื่น ท่ามกลางสายฝนโปร่ยเบาๆ กลับมีหญิงสาวนางหนึ่งกำลังเร่งฝีเท้าไปยังจุดหมาย มือหนึ่งถือร่มไม้ลวดลายแปลกตา มืออีกข้างถือโคมไฟส่องสว่างเนื่องจากฤดูนี้มืดเร็วไม่ต่างฤดูเหมันต์เท่าไหร่ หญิงสาวสวมด้วยชุดสีฟ้าครามของสาวใช้ทั่วไป นางที่ดูเหมือนเร่งเดินแต่แท้จริงแล้วกลับทำได้แค่ค่อยๆเดินช้าๆ ไม่ใช่เพราะกลัวว่าตนจะลื่นล้มเนื่องจากพื้นดินแฉะ แต่เนื่องด้วยร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บ แผ่นหลังนางยังถูกพันด้วยผ้าพันแผลอยู่เลยด้วยซ้ำหร่วน ป้ายชื่อเรือนติดอยู่หน้าประตูทางเข้า ที่จวนสกุลเว่ยแห่งนี้มักตั้งชื่อเรือนตามชื่อของดนตรี จากเนื้อเรื่องในนิยายเว่ยตงหยางรักและผูกพันกับผู้เป็นมารดามาก อีกทั่งมารดาของเขาชมชอบเครื่องดนตรีเป็นที่สุด ฉะนั้นเรือนต่างๆในจวนแห่งนี้จึงถูกตั้งชื่อตามเครื่องดนตรีต่างๆ อีกทั้งยังตั้งตามลักษณะของเครื่องดนตรีนั้นอีกด้วย เรือนแห่งนี้มีนามว่า หร่วน มีอีกชื่อหนึ่งว่า ผีผางฉิน เป็นเครื่องดนตรีที่มารดาเขาชอบมากที่สุด เรือนตำราที่หญิงสาวเป็นคนดูแลก็มีชื่ออีกชื่อว่า กู้เจิง เครื่องดนต

ตลอดสองข้างทางในตลาด ผู้คนต่างยืนออเป็นแถวสองข้าง เพื่อรอชมคณะเดินทางขององค์หญิงจากแคว้นไท่หร่วน ชื่อเสียงเรื่องความงดงามของนาง ก็เลื่องลือไม่ต่างจากจางเซียวเหยียนเลยแม้แต่น้อย หากจะบอกว่าแม่นางจางเป็นบุบผางามล่มเมืองแห้งแคว้นฉินแล้ว องค์หญิงลี่หรูก็นับเป็นบุบผางามแห่งแคว้นไท่หร่วนด้วยเช่นกัน โอกาสเช่นนี้นับว่าหาดูยากยิ่ง แท้จริงแล้วคณะเดินทางมาถึงและเข้าวังหลวงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เพื่อรอจวนเว่ยเตรียมการจัดที่ทางจึงได้พักที่วังหลวงก่อน ผู้นำขบวน ข้ารับใช้กว่าสามสิบคน ทหารกล้าไม่ต่ำกว่ายิ่สิบคนเพื่อคอยรักษาปลอดภัย ไหนจะองครักษ์เงาที่ซ้อนตัวอีก เมื่อองค์หญิงทั้งสองแคว้นพำนักนอกวัง จะเพิกเฉยมิได้ทุกอย่างต้องดีที่สุดหญิงงามสูงศักดิ์ฐานะไม่ธรรมดานั่งอยู่บนรถม้าคันเดียวกัน ผ้าม้านถูกเลิกขึ้นเล็กน้อยเพื่อดูความครึกครื้นที่ตลาดสองข้างทาง หนึ่งคือองค์หญิงสี่นามซินหยีใบหน้างดงามผิวขาวผ่อง หนึ่งคือองค์หญิงลี่หรู เครื่องหน้าไม่ว่าจะเป็นคิ้วเรียว ตาโต จมูกโด่ง สีปากแดงสด ที่ระหว่างคิ้วมีรูปดอกเหลียนฮวาอย่างที่สาวชาวแคว้นไท่หร่วนนิยมวาดกัน ใบหน้าหญิงสาวออกไปทางคม แต่งกายด้วยอาภรณ์สีสด เครื่องปร

บนท้องตลาดยามกลางวันเต็มไปด้วยผู้คนมากมายจับจ่ายใช้สอย บ้างส่งเสียงเรียกลูกค้า บ้างเป็นเสียงพูดคุยของคนในโรงเตี๊ยม บรรยากาศดูครึกครื้นเช่นนี้เป็นประจำ วันที่ฝนไม่ตกทำให้อากาสดูอบอ้าวไปบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นผู้คนที่มาเดินตลาดก็ไม่น้องลงเลยแม้แต่น้อย วันนี้จางเชียวเหยียนนัดพบคนผู้หนึ่งที่ร้านบะหมี่เจ้าประจำ ยามนี้นางมิใช่คุณหนูในห้องหอที่คุณชายจวนต่างๆหมายปอง เช่นนั้นแล้วอย่างไร นางมิได้สนใจอยู่แล้ว ไม่ว่านางจากสูงส่งหรือตกต่ำ ทุกอย่างนางกำหนดชะตาชีวิตของตนเอง ครานี้นางเริ่มปรับตัวได้แล้วหลังจากที่จวนนางเกิดเรื่อง "ศิษย์พี่เชิญเจ้าค่ะ"จางเซียวเหยียนเอ่ยทักผู้มาใหม่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะเชิญให้ชายหนุ่มนั่ง ร้านบะหมี่แห่งนี้เป็นร้านเล็กๆมีที่นั่งทานเป็นแผงเล็กๆ มีโต๊ะเพียงไม่กี่โต๊ะเท่านั้น หากผู้ใดผ่านไปมาอาจมองว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เหมาะมากนัก แต่ถ้าหากได้ชิมแล้วย่อมมาซ้ำเป็นครั้งที่สองแน่ "เชิญท่านทั้งสอง กินให้อร่อยขอรับ"เถ้าแก้ร้านที่เป็นทั้งคนทำและคนที่คอยดูแลลูกค้าเป็นคนเดียวกันเอ่ยขึ้น "เจ้ายังชอบทานรสจัดเช่นเคย"ห้าวชวน ศิษย์พี่ของนางเอ่ยทักเมื่อเห็นนางตัดพริกใส่ในบะหมี่ จา

บนหน้าผากว้างเบื้องหน้าคือทิวทัศน์เมืองหลวงทั้งหมด ลมเย็นพัดระฆังน้อยที่ห้อยตามจุดต่างๆของอารามแห่งนี้เสียงดังก้อง แต่กลับทำให้จิตใจของผู้คนที่ได้ยินสงบลง โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นใม้ใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าผามีชายหนุ่มสองคนที่กำลังนั่งจิบชาด้วยท่าทีสบายๆ หลี่ซิ่วอิงรินชาร้อนให้ก่อนที่จะถอยออกมาอยู่ด้านหลังของคนทั้งคู่ ผู้ใดปล่อยคิวพวกเขากัน องค์หญิงสี่องค์หญิงลี่หรูล่ะ เหตุใดถึงปล่อยเว่ยตงหยางผู้นี้ให้มาที่นี่ได้ ไหนจะโจ้วยู่ร์เฟิงผู้นี้อีก จางเซียวเหยียนนางก็มามิใช่หรือทำไมนางมิอยู่กับเขากัน อีกทั้งเหตุการณ์นี้คนที่สมควรอยู่ตรงนี้มากที่สุดน่าจะเป็นจางเซียวเหยียนมากกว่านาง"เมื่อสักครู่มีเรื่องอันใดกับบ่าวรับใช้จวนข้าหรือ"เว่ยตงหยางเอ่ยเข้าประเด็น"มิมีอันใด วันนั้นที่ตลาดข้าบังเอิญช่วยชีวิตจากพวกคนไม่ดีเท่านั้น"โจ้วยู่ร์เฟิงมีใบหน้ายิ้มแย้มอย่างที่เคยทำเป็นประจำ คงมีแค่หลี่ซิ่วอิงเท่านั้นที่รู้ว่าคนผู้นี้มิใช่คนธรรมดาโดยเฉพาะรอยยิ้มนั่น เขามิได้เป็นคุณชายทั่วไปอย่างที่คนอื่นเข้าใจ ฉะนั้นจะได้เป็นพระเอกได้เช่นไร สองคนนี้ความร้ายกาจไม่มีผู้ใดน้อยไปกว่ากันเลย อีกคนสุภาพ ใจเย็น ส่วนอีกคนเด