หลี่ซิ่วอิง สาวใช้ไร้ตัวตนในจวนอ๋องร้าย

หลี่ซิ่วอิง สาวใช้ไร้ตัวตนในจวนอ๋องร้าย

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-19
Oleh:  NaiyanaTamat
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
10 Peringkat. 10 Ulasan-ulasan
41Bab
3.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“ตัวร้ายแล้วอย่างไร พระเอกแล้วอย่างไร ใช่ว่าหน้าตาดีแล้วจะมารบกวนชีวิตที่แสนสงบของข้าได้หรือ” ใครจะคิดว่าคนธรรมดาที่วันๆโหยหาแต่วันหยุด เพื่อดูซีรีส์หรือไม่ก็อ่านนิยายเงียบๆกับแมวในห้องเล็กๆเท่านั้น วันหนึ่งจะเข้าไปอยู่ในนิยายที่อ่านจบไปนานแล้ว เนื้อเรื่องก็แทบจำไม่ได้ในร่างของหญิงสาวธรรมดา ไม่ได้มีแม่เลี้ยงใจร้าย ตระกูลใหญ่โต ใกล้ชิดเชื้อพระวงศ์ เป็นเพียงคนไร้ตัวตนในนิยายที่ไม่ถูกกล่าวถึงแม้เพียงประโยค เธอตั้งใจจะใช้ชีวิตที่สงบสุขแต่แล้ววันหนึ่งกลับถูกจวนขุนนางใหญ่บังคับให้ไปเป็นอนุผลิตทายาท เพื่อหนีฐานะอัปยศนี้เลยเข้าจวนอ๋องร้ายไปเป็นสาวใช้ที่ทำตัวกลืนกินไปกับกำแพงจวนอย่างเช่นตุ๊กแก จิ้งจก “เว่ยตงหยาง” หรือใครๆที่เรียกเขาว่าเว่ยอ๋อง สมยานามว่าโหดร้ายและป่าเถื่อนอีกทั้งยังเป็นตัวร้ายในนิยายอีกด้วย เอาเถอะอยู่ใกล้คนเช่นนี้ดีกว่าต้องไปเป็นอนุของชายที่ไร้ค่าเช่นนั้น…

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 ปล่อยให้ข้าอยู่อย่างสงบสุขไม่ได้หรือ

Winter Everhart lay weakly on the bed, feeling the cold probe glide over her aching lower abdomen. Her voice trembled as she asked, "Is… Is the baby still around?"

"It's a threatened miscarriage. I'm sorry, but the baby didn't make it," the doctor said with a regretful sigh.

Winter clutched the bedsheet tightly as her heart twisted in agony.

"Even if it had been saved, we wouldn't recommend keeping it. You inhaled a lot of smoke from the fire, which could severely affect the fetus. It wouldn't be good if you ultimately gave birth to an unhealthy child."

Two hours earlier, an electrical fire had broken out in Stroud Group's new energy R&D lab. Winter had rushed into the flames without hesitation to save the latest microchip prototype. She'd managed to do it, but she'd collapsed due to smoke inhalation.

When she was rushed to the emergency room, her body was covered in scrapes, and she was bleeding from below. It was a heartbreaking sight.

Exhausted from juggling family and work, it was only at that moment that she learned she was nearly two months pregnant.

"You're still young. You'll have another chance at having a child," the doctor said, trying to comfort her while cleaning her wounds. "You're weak right now and need to stay for observation. I suggest you notify your husband to come take care of you."

Winter trembled and struggled to sit up. She didn't dare call her husband, Joshua Stroud.

Two days ago, he'd told her he was going on a business trip to Maeveria to discuss a project. Their son, Terence Stroud, wanted to visit an amusement park abroad and had gone along.

She knew Joshua hated being disturbed during work trips. They hadn't exchanged any calls or messages for the past two days, so he had to be busy.

Just then, her phone buzzed.

A message from Winter's half-sister, Jessica Lynch, popped into view. Winter opened it with trembling fingers, and her breath caught.

In the photo, Jessica had an arm around Terence as they smiled for the camera and made heart gestures. Joshua, strikingly handsome as always, sat beside them.

In the past, he'd refused to even have wedding photos taken. Yet there he was, in the shot, his lips curved into a rare smile.

They looked like a happy family of three.

"Winter, I'm watching a musical with Josh and Terry. 'Song of the Nightingale' is your favorite, right? I'll watch it on your behalf!"

"Song of the Nightingale" was a musical that was always sold out, with tickets that were nearly impossible to get.

Winter had hinted more than once that she wanted Joshua to watch it with her, only to be coldly rejected each time. "I'm busy, and I don't have time. Besides, Terry is too young to be left alone. Maybe next time."

So, he wasn't too busy. He just didn't want to go with her.

Winter's eyes reddened as the realization pierced her already shattered heart.

Back in her hospital room, she curled up on the bed, enduring the pain in her abdomen. Refusing to give up, she dialed Joshua's number.

It rang several times before he answered, sounding cold and detached. "What's wrong?"

"Joshua, I'm not feeling well. I'm in the hospital… Can you come back early?" Winter asked weakly, her face ashen.

Joshua was indifferent. "The project here isn't finalized yet; I'm gonna need a couple more days. Have Gretchen take care of you."

Winter gripped the phone tightly. "Are you with Jessica right now?"

"Is this fun for you, Winter?" Joshua's voice dripped with irritation. "It's been five years, and I've told you more than once that there's nothing between me and Jessica. I see her as a sister. So what if I'm with her now? You've even learned to lie about being sick for attention now? Are you playing the victim now?"

"Dad, you're too loud! You're disturbing me and Aunt Jessie!" Terence's voice cut in. "Can you stop talking to Mom? She's so annoying!"

Joshua hung up without waiting for Winter to say anything. He wasn't willing to spare her even a shred of patience.

Alone in the hospital room, she curled up under the blanket, feeling a chill spread through her.

Three days later, Winter chose to leave the hospital early.

There was still a ton of work left at the R&D department, and she couldn't rest easy. The upcoming product launch was something Joshua valued highly, and she wanted it to succeed after putting in two years' worth of effort.

That evening, Winter returned to Rippleview Court, so exhausted that she felt like she would collapse. As she stepped into the living room, she heard cheerful laughter. It was Terence and Jessica.

Her heart sank. She quickly hid behind a potted plant and peered over it.

On the couch, the delicate and lovely Jessica sat between Joshua and Terence. A birthday cake sat on the coffee table, and she had a ruby pendant necklace around her neck—a globally limited-edition one from a high-end brand.

Winter had seen it in a shop window last month and loved it, but its exorbitant price had made her dismiss the thought. Now, it hung around Jessica's neck.

"Thanks for the gift, Josh. I love it." Jessica gently stroked the pendant as she looked at Joshua's handsome face, taking him in with bright eyes. "It must've been expensive. Don't spend so much on me next time. I've told you, it's the thought that counts."

He was calm. "Money's not an issue. What matters is that you like it."

"Aunt Jessie, close your eyes!" Terence urged with a giggle.

Jessica did as told.

Terence slipped a colorful crystal bracelet onto her wrist. "There we go!"

She opened her eyes and exclaimed, "Oh, it's beautiful!"

He grinned and scratched his head. "I picked every bead carefully and strung it myself. It's my birthday gift to you, Aunt Jessie."

"Thank you, Terry. I'll treasure it forever." Jessica leaned down, her lips nearing Terence's forehead.

Just then, he tilted his face up and planted a kiss on her cheek.

He had inherited Joshua's cold, aloof nature and rarely showed Winter any affection. Yet Jessica had effortlessly received what Winter longed for.

It was almost as if Winter's heart had turned into the most sour lemon in the world. A pair of hands crushed it mercilessly, soaking every fiber of her being with a sourness so intense that it was bitter.

Terence's eyes sparkled as he said earnestly, "Aunt Jessie, I know you're not well. From now on, Dad and I will protect you. We'll shield you from all storms, okay?"

"Okay. I'll count on you to take care of me," Jessica said, blushing shyly as she stole a glance at Joshua.

He smiled faintly. Then, he cut a piece of cake and handed it to her.

The sight drained the last bit of color from Winter's already pale face, nearly making her stumble. The man she loved wholeheartedly was celebrating another woman's birthday, and the son she'd given birth to at the cost of her life had vowed to protect the woman who'd taken everything from her.

Winter smiled bitterly. Then, she turned and walked away from the marriage that had imprisoned her for five years.

Outside the villa, rain fell in a steady drizzle.

Winter stood by the roadside, soaked to the bone as she dialed a number she hadn't called in ages. When the call connected, a man's joyful voice rang out. "Winnie! It's been ages. How have you been?"

She smiled, but her eyes were colder and more resolute than ever. "I'm doing fine. I'm getting a divorce."

"What?"

"Could you please draft a divorce agreement for me? I want it as soon as possible."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

Nira Ho
Nira Ho
แรกๆก็สนุก ดูพระเอกจะเก่งน่ากลัว แต่สุดก็ไม่ได้เรื่องอะไรเลย ไม่ได้แสดงความเก่งกาจอะไรเลย ไปๆมาๆก็ไม่มีอ่ะไรเลย
2026-06-27 08:29:32
0
0
กฤษดาพร ส.
กฤษดาพร ส.
สนุกมากค่ะเนื้อหาหาติด ตาม นางเอกเก่ง
2026-05-20 11:46:28
0
0
จ้าวแห่งยุทธภพ
จ้าวแห่งยุทธภพ
เสียดายตรงที่คำผิดเยอะไปหน่อย
2026-05-04 19:55:57
0
0
จ้าวแห่งยุทธภพ
จ้าวแห่งยุทธภพ
สนุกมากเลยนะคะชอบเนื้อเรื่องมากเลยค่ะ^^
2026-05-04 19:54:39
0
0
จ้าวแห่งยุทธภพ
จ้าวแห่งยุทธภพ
สนุกมากเลยค่ะเดาทางไม่ถูกเลยค่ะ
2026-05-03 16:16:06
0
0
41 Bab
ตอนที่ 1 ปล่อยให้ข้าอยู่อย่างสงบสุขไม่ได้หรือ
ฟิ๊ววว ฉึก! ตู้ม~~~~~อ๊าก~~~ ฉึก!เสียงต่อสู้ของเหล่าทหารกล้าที่โห่ร้องเรียกพลังและข่มขวัญข้าศึกฝ่ายตรงข้ามดังกึกก้องไปทั่วนภา พอๆกับเสียงม้าที่วิ่งไปทั่วสนามรบ ลมพายุฝนกระหน่ำเทลงมาจากฟากฟ้า เหมือนมันกำลังช่วยชะล้างคราบโลหิตสีแดงสดจากร่างไร้วิญญาณ จนแทบกลายเป็นทะเลโลหิตก็มิปาน“ท่านอ๋อง แคว้นเป่ยเทียน ถอยกำลังไปแล้วขอรับ”ทหารนายหนึ่งควบม้าศึกมารายงานผู้เป็นนาย”“ทหาร~~~ บุกยึดแคว้นเป่ยเทียน ห้ามให้รอดไปได้แม้คนเดียว”เสียงเข้มตะโกนดังลั่นทั่วสนามรบ เหล่าทหารวิ่งบุกฝ่ายตรงข้ามด้วยท่าทีไม่เกรงกลัว แม่ทัพผู้องอาจเป็นแบบอย่างและขวัญกำลังใจให้ทหารกล้าทั้งหลายร่วมใจกันฝ่าฝัน เว่ยตงหยางควบม้าประชิดแม้ทัพแห่งแคว้นเป่ยเทียน ความสามารถและวรยุทธ์ของเขาเป็นที่ประจักษ์อย่างไม่มีข้อกังขา เพียงใช้ไม่กี่กระบวนท่าก็สามารถสะบั้นหัวของแม่ทัพฝ่ายตรงข้ามได้อย่างง่ายดายร่างใหญ่กำย่ำสมชายชาตรีส่วมชุดเกาะทหารดูองอาจ คราบโลหิตสีแดงสดเปอะเปื้อนไปทั้งตัว ดวงตาคมสีสนิมท่อประกายของความภาคภูมิใจ เขากระโดดลงจากหลังม้าเพื่อนคู่ใจก่อนที่จะรับธงแคว้นฉินจากทหารผู้ร่วมรบ ปักมันบนแผ่นดินแคว้นเป่ยเทียน“แคว้นฉินชนะแล้
Baca selengkapnya
ตอนมที่ 2 เข้าจวนอ๋องร้าย
3 วันถัดมาป๊อก! ป๊อก!เสียงไม้กระทบกันดังมาจากประตูไม้ เพื่อส่งเสียงให้คนในเรือนได้รู้ถึงการมาเยือน"มีใครอยู่หรือไม่"เสียงเรียกดังออกมาจากหน้าเรือน หลังจากเคาะไปเพียงแค่ 2 ครา บ่งบอกว่าผู้ที่มาใหม่นั้นใจร้อนมากเพียงใด หลี่ซู่หลินที่กำลังตากปลาอยู่ที่ลานกว้างต้องวางข้าวของในมือก่อนที่จะออกไปเปิดประตู"ช้าเสียจริง"ทันทีที่ประตูเปิดออกหญิงร่างท้วมอายุราว 50 ปี ก็ถือวิสาสะเดินเข้ามาในลานกว้างหน้าเรือนทันทีด้วยท่าทีหงุดหงิด ตามด้วยสาวใช้ 2 คน และบ่าวรับใช้ชายที่ถือกล่องไม้ผูกด้วยผ้าสีแดงอีก 3 กล่อง ดูก็รู้ได้ทันทีว่าภายในกล้องคืออะไรและวันนี้มาเพื่อสิ่งใด"แม่นมหย่าเฟย""ข้าเอง บุตรสาวเจ้าเหล่า"เสียงแหลมถามหาจุดหมายของการมาที่นี่ทันที แม่นมหย่าเฟย เป็นบ่าวที่รับใช้สกุลเฉินมานาน"ซิ่วเออร์ไม่สบายเจ้าค่ะ ครานี้ป่วยรุนแรงนัก หลายวันมานี้ลุกจากเตียงมิได้เลยเจ้าค่ะ""เด็กๆ"แม่นมหย่าเฟยส่งสัญญาณให้สาวรับใช้ที่มาด้วยเข้าไปตรวจสอบในเรือนว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่ หญิงสาวรู้สึกไม่พอใจนักเรื่องหลี่ซิ่วอิงเป็นเพียงสาวชาวบ้านธรรมดา มิรู้ว่านายท่านคิดเช่นไรถึงแต่งนางให้ไปเป็นอนุของคุณชาย ถึงกระนั้น
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 ข้าโดนไล่ออกอีกแล้ว
“ยังไม่ขอบคุณท่านอ๋องอีก”เสียงแม่นมเหม่ยเอ่ยอย่างตักเตือน”” ขอบพระทัยเว่ยอ๋องเพคะ”หลี่ซิ่วอิงรีบเอ่ยขึ้นพร้อมย่อกายลงทำความเคารพ” หากเจ้าทำงานที่นี่ เลิกพูดคำพิธีหูพวกนี้ซะ ข้าฟังแล้วหงุดหงิด”เสียงเข้มเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์มากหนัก ขณะที่มองมายังร่างของหญิงสาวที่สั่นเทา แต่ยังคงสงบนิ่งรักษาท่าที นับว่านางเป็นผู้ที่จิตใจเข้มแข็งถึงแม้ว่าจะหวาดกลัวก็ตาม คนเช่นนี้หากตกเข้าไปอยู่ในจวนสกุลเฉินก็คงอยู่ไม่ลำบากมากนัก” ท่านอ๋องมีอันใดให้ข้ารับใช้เจ้าคะ เหตุใดมาถึงที่นี่ได้”แม่นมเหม่ยเอ่ยอย่างเปลี่ยนเรื่อง ในจวนแห่งนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่พูดจาอย่างเป็นกันเองกับเจ้าของจวนได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องคำนึกถึงความเหมาะสมเป็นสำคัญ” ข้าเพียงออกมาสูดอากาศ”เสียงเรียบเอ่ยตอบ สิ่งที่เขาเอ่ยนั้นทำเอาผู้ที่ได้ยินต่างประหลาดใจ หลายคนที่ทำงานอยู่ในจวนแห่งนี้มิเคยเห็นผู้เป็นนายของตนนั้นมีอารมณ์อยากสูดอากาศเฉกเช่นผู้อื่นเลยสักครั้ง ยิ่งเข้ามายุ่งกับการเลือกบ่ารับใช้เช่นนี้เองก็มิเคย” ข้าต้องการสาวใช้ดูแลเรือนตำราที่พอรู้หนังสือ”” เกรงว่าหม่อมฉันต้องหาบ่าวรับใช้ใหม่มาเพิ่มเจ้าค่ะ”” คนที่ผ่านการค
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ช่วยตัวร้ายเช่นเขาจีบสาว
ภายในเรือนนอนของสาวรับใช้จวนสกุลเว่ย นับว่ามิได้มิมีสิ่งใดขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย เขาว่ากันว่าหากจะดูว่าจวนใดร่ำรวยจริงหรือไม่ มิได้ดูจากข้าวของเครื่องใช้เพียงอย่างดียว แต่สามารถดูได้จากข้ารับใช้ที่ฐานะต่ำสุดในจวนว่ามีความเป็นอยู่เช่นไรอีกด้วย หลี่ซิ่วอิงถูกจัดในนอนกับบ่าวรับใช้ที่พึ่งมาใหม่ด้วยกันอีกคน ข้าวของเครื่องใช้มีครบทุกอย่างภายในห้อง ร่างบางเดินหาวเข้ามา ในขณะที่สหายร่วมห้องนั้นหลับไปแล้วจ๊อก~~เสียงท้องร้องประท้วงออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างบางที่เดิมทีเมื่อตอนกลางวันก็ทานข้าวได้น้อยอยู่แล้ว เพราะถูกเรียกตัวให้ไปดูแลเรือนตำรา อีกทั้วเวลานี่โรงครัวก็ปิดไปเสียแล้ว มิมีอาหารเหลือให้นางเลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงต้องอดทนข่มตานอนหิวจนถึงพรุ่งนี้เช้า“หิวชะมัด!”หญิงสาวบ่นกับตนเองก่อนที่จะรินน้ำและยกขึ้นดื่มด้วยความกระหาย บ้าชะมัดแค่น้ำยังพึ่งตกถึงท้อง อย่าว่าแต่ข้าวเลย“เจ้าหิวหรือ”“วร๊าย~~~ เจ้ายังไม่หลับหรือ”หลี่ซิ่วอิงอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ทำเอานางสะดุ้งจนต้องยกมือทาบอก” ขออภัย ข้าเป็นคนตื่นง่ายหน่ะ”“ข้าทำเจ้าตื่นหรือ เช่นนั้นข้าจะระวัง”“ขอ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 คนที่ช่วยข้าไว้ชื่อคุ้นๆ
ช่วงปลายฤดูคิมหันต์ บางวันมีฝนตกให้ได้เห็นเป็นสัญญาณเตือนว่าอีกไม่นานจะเข้าฤดูวสันต์แล้ว วันนี้เมฆหนาตั้งเค้าทำท่าจะตกอีกไม่นานตั้งแต่เช้าตรู่ ลมเย็นผัดเอากรีบดอกโบตั๋นสีเหลือง สัญลักษณ์ของความโชคดีและความรุ่งเรือง ที่ถูกปลูกในกระถางไม้แกะสลักอย่างปราณีตจากบริเวณหน้าต่างเรือนเข้ามาตามสายลม ผ้าแพร่เนื้อดีสีขาวบริสุทธิ์ ที่ถูกตัดเย็บด้วยความปราณีตบัดนี้ถูกสวมโดยร่างใหญ่ช่วยเสริมให้ชายหนุ่มดูสุขุมและน่าเคารพมากกว่าเดิม“ท่านอ๋อง รถม้าพร้อมแล้วขอรับ”หมิงเพ่ยเข้ามารายงานผู้เป็นนายที่กำลังแต่งกายอยู่ มือหนายกขึ้นเป็นสัญลักษณ์ให้บ่าวรับใช้ที่ค่อยปรนนิบัติดูแลเครื่องแต่งกายออกไปได้ พร้อมกับเดินไปนั่งบนโต๊ะไม้“ได้ความว่าเช่นไร”เสียงใหญ่เอ่ยถาม ขณะที่ยกชาขึ้นดื่มด้วยความใจเย็น“นางเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาขอรับ บิดาเป็นคนล่าสัตว์ในป่า มารดาอยู่เรือน มิได้ติดต่อกับคนของจวนสกุลใด”“แล้วเรื่องที่นางรู้หนังสือเล่า”“นางมิเคยร่ำเรียนขอรับ ดนตรี เดินหมาก วาดภาพ”“แล้วเป็นไปได้เช่นไรที่นางสามารถ อ่าน เขียนคร่องเช่นนั้น”ร่างใหญ่เอ่ยพร้อมมองไปยังหนังสือบันทึกเล่มหนึ่งของนางที่พบเห็นว่าตกในเรือนตำรา“ตั
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 ภาพวาดมีปัญหา
แสงแดดร้อนช่วงเที่ยงของวันถูกปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆหนา ละอองน้ำฝนเม็ดเล็กๆสาดเทไปตามแรงลมอย่างไม่แรงนัก คลอเคลียร์เสียงบรรเลงของเครื่องดนตรีกู่เจิง ท่องทำนองหวานหูพาให้ผู้ที่รับฟังต่างเคลือบเคลิมดั่งต้องมนต์สะกด นิ้วเรียวขาวเคลื่อนไหวอย่างชำนาญ 5 ประจักษ์ 3 ลักษณ์ ตามหลักสตรีงามแห่งแคว้นนางล้วนมีครบ 5 ประจักษ์ อันได้แก่ เย็บปัก วาดภาพ เขียนกลอน ดนตรี ทำอาหาร ส่วน 3 ลักษณ์ อันได้แก่ ใบหน้างาม รูปร่างสง่า กริยาสูงส่ง แปะ! แปะ! แปะ!นานกว่าเสียงปรบมือจะดังขึ้นท่ามกลางห้องโถงใหญ่ การบรรเลงดนตรีของหญิงสาวเมื่อสักครู่ ทำเอาทุกคนในที่นี่ต่างเพลิดเพลินจนมิอาจหยุดฟังได้ หญิงสาวใบหน้าหวาน เครื่องหน้าไม่ว่าจะเป็นคิ้วงามที่โก่งรับกับใบหน้า ดวงตากลมโต จมูกโด่งทรงสวย ปากบางสีแดงระเรื่อ นั่งตัวตรงอย่างสง่างามกลางห้องโถ่ง “คุณหนูจางบรรเลงได้ดียิ่งนัก”“ใช่ๆบรรเลงได้ดี ”ตามด้วยอีกหลายเสียงที่เอ่ยความเห็นตรงกัน“ขอบคุณท่านอ๋อง ของคุณทุกท่านที่เอ่ยชมเจ้าค่ะ”เสียงหวานเอ่ยออกมา ก่อนที่จะมองไปยังร่างใหญ่ที่นั่งตระง่าด้วยท่าทีสง่างามบริเวณหน้าสุดของพิธี จางเซียวเหยียนยิ้มตอบกลับร่างใหญ่ก่อนที่จะกลับไปนั
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 ท่านอ๋องข้าว่ายน้ำไม่เป็น
คลืน~ เปรี๊ยง!เสียงฟ้าร้องดังก้องทั่วท้องนภา ลมพายุพัดแรงแทบตัวปลิว เม็ดฝนเริ่มตกเต็มเม็ดจนแทบมองทางไม่เห็น“ท่านอ๋องจะหยุดพัก รอฝนหยุดก่อนหรือไม่ขอรับ”อี้เฉินทักท้วงผู้เป็นนายด้วยความเป็นห่วง เว่ยตรงหยางหลายวันมานี้เขามีสุขภาพไม่ค่อยดีนัก งานที่หนักอึ้งรัดตัวจนแทบไม่ได้พักผ่อน ชายหนุ่มเข้า-ออกวังหลวงทุกวัน กิน นอน ไม่เป็นเวลา ถึงเขาจะเป็นเพียงอ๋องแต่เพราะฮ่องเต้แห่งแคว้นฉินมีองค์ชายเพียงหนึ่งเดียว ที่เหลืออีก 9 คน เป็นหญิงทั้งหมด อีกทั้งองค์ชายเพียงคนเดียวยังพึ่งอายุเพียง 4 ขวบเท่านั้น ยังไม่สามารถแบ่งเบาภาระอันใดได้ เขาผู้เป็นน้องชายมิได้หวังลาบยศหรืออำนาจ เพียงออกแรงช่วยอย่างเต็มที่ เขาว่ากันว่าสองพี่น้องแห่งแคว้นฉิน รักกันกลมเกลียวจนแคว้นทั่วหล่าต่างอิจฉา ไม่มีการแก่งแย่งกัน ผู้ใดเป็นกษัตริย์แล้วอย่างไร หวังเพียงราษฎรอยู่ดีกินดีเป็นพอ แต่ถึงอย่างนั้นขุนนางในราชสำนักกลับแบ่งออกเป็นสองฝ่าย นำเรื่องยุ่งยากมาให้ชายหนุ่มต้องเหนื่อยกายเพิ่ม อำนาจเป็นสิ่งพึงมีถึงไม่อยากมีก็ต้องมี หรือถึงอยากมีก็กลับมีไม่ได้ เรื่องเช่นนี้ยากที่จะเข้าใจ มีเพียงผู้ที่เกิดมาพร้อมกับวังวนนี้เท่านั้นที่ต้องอ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 นางกลับมาแล้ว กลับมาอย่างปลอดภัย
ซ่า~~~~เสียงฝนเม็ดใหญ่ตกกระทบใบหน้างามที่หลับไหลอย่างไม่ได้สติให้ตื่นขึ้น ทั่วทั้งร่างเปียกโชนไปด้วยน้ำ ครึ่งบนอยู่บนบกแต่ตัวครึ่งล่างยังคงนอนแช่อยู่ในน้ำ ผิวบางถูกกิ่งไม้ขูดขีดตามร่างกายเสียจนปวดร้าวไปทั้งตัว“อื่อ~~ เจ็บจัง ฮื่อๆ”หลี่ซิ่วอิงร้องออกมาทั้งที่ยังไม่ได้ขยับตัวเลยแม้เพียงกระดิกนิ้ว แต่เหมือนกับว่าความเจ็บปวดที่เผชิญอยู่ตอนนี้ทำนางให้ตายไปแล้วสิบรอบ หญิงสาวนอนอยู่ท่านั้นไปกว่าหนึ่งเค่อแล้วถึงได้รวบรวมแรงกายลุกออกจากตรงนี้ เพียงแค่พยุงตังเองให้ลุกขึ้นยังปวดร้าวไปถึงกระดูก มิรู้ว่าตอนที่ถูกน้ำเชี่ยวพัดมานั้น ร่างกายไปประทะเข้ากับอะไรบ้าง ตอนที่เห็นคลื่นน้ำที่มาอย่างรวดเร็วนางคิดว่าชีวิตนี้จะรักษาไว้ไม่ได้เสียอีก แต่ระหว่างนั้นก็รู้สึกตัวได้ว่าก่อนหน้านี้ตนเองไม่ได้เผชิญเหตุการณ์นี้อยู่คนเดียว ดวงตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตายกมือเช็ดมันลวกๆอย่างไม่ใส่ใจ มองหาคนผู้หนึ่งซ้ายขวาอย่างมีหวัง“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องท่านอยู่ที่ใด”หญิงสาวลุกพาตนเองออกจากน้ำที่แช่ตัวอยู่จนลืมความเจ็บที่ได้รับ เดินขากระเพกไปตามริมน้ำอย่างคนเลื่อนลอย ปากก็ตะโกนอย่างสุดเสียง แต่เพราะกินน้ำในแม่น้ำเย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 แล้วนางเป็นเช่นไรบ้าง
กลิ่นยาขมคละคลุ่มไปทั่วห้องกว้าง อากาศภายในเรือนใหญ่ถ่ายเทได้สะดวก ข้าวของภายในห้องมิได้มีเพียงตกแต่งให้สวยงามและหรูหรา แต่ยังสามารถใช้งานได้ทุกชิ้น ทหารยามพลัดกันเฝ้าเวรอย่างแน่นหนา แม้เพียงหนูสักตัวก็ไม่มีทางรอดพ้นสายตาเข้ามาในเรือนแห่งนี้ ผ้าขาวที่ถูกสับเปลี่ยนซับโลหิตแดงกองโตถูกนำออกจากเรือนทุกวัน ได้รับการรักษาและตรวจอาการจากหมอหลวงที่ถูกเชิญให้มาพำนักที่จวนประจำหลายวัน เว่ยตงหยางนอนป่วยมาหลายแล้ว อาการของชายหนุ่มดีขึ้นตามอาการ เปลือกตาหนาที่หนักอี้งค่อยๆลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก เขาพบว่าร่างกายเขาตอนนี้ชาไปทั้งตัว ความเจ็บปะทุขึ้นทวีคูณเมื่อเขารู้สึกตัว“เว่ยอ๋องฟื้นแล้ว”เสียงแม่นมเหม่ยที่เฝ้าดูข้างกายตลอดหลายวันไม่ไปไหนรีบเข้ามาหาชายหนุ่มทันที และสั่งให้บ่าวอีกคนไปตามหมอหลวงมาตรวจอาการ“น้ำ”เสียงแหบแห้งบอกสิ่งที่ตนต้องการ แม่นมเหม่ยจึงรีบนำน้ำมาให้ทันที ความเจ็บแปล๊บที่แผลทำให้ชายหนุ่มดื่มน้ำอย่างยากลำบาก เพียงไม่นานหมอหลวงก็เข้าตรวจอาการด้วยใบหน้าเร่งรีบ มือหนาวางหงายตรงราบไปกับพื้นเตียงนุ่ม เพียงชั่วครู่หลังจากจับชีพจรก็เป็นอันเสร็จ“เว่ยอ๋องไม่เป็นอันใดมากแล้วขอรับ เพียงกิ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 ฉากที่ไม่มีในนิยายทำข้าซวยไปด้วย
ห้องเล็กภายในเรือนบ่าวรับใช้ช่วงกลางวันเป็นเวลาที่ทุกคนทำงาน บ่าวใช้ต่างแยกย้ายกันไปตามเรือนต่างๆเพื่อทำหน้าที่ของตน หลี่ซิ่วอิงกลับจวนเว่ยอ๋องก่อนหนึ่งวันทำให้มีเวลาได้ยืดเส้นยึดสายจากการเดินทางที่เหน็ดเหนื่อย ภาพเจ้าของจวนนี้ที่นางพึ่งพบเมื่อสักครู่ยังตราตรึงจนไม่สามารถสลัดออกไปจากความคิดได้ เล่นทำเอาขนมที่ท่านแม่ห่อมาให้ไม่กล้ากินมันเลย เพราะกลัวว่าจะอาเจียนออกมาอีกครั้งตุบๆมือบางทุบกำปั้นไปที่หน้าอกเบาๆอย่างปลอบใจตนเอง เมื่อสักครู่นางแทบช็อกนึกว่าตนเองเจอผีกลางวันแสกๆเสียแล้ว หนังหรือซีรี่ย์แนวซอมบี้ผีดิบอะไรทำนองนั้นในโลกเก่า นางก็ดูมาเสียเยอะซะด้วยสิ สภาพเขาเช่นนั้นใครเห็นแบบนางเข้าอาจทำให้หัวใจหยุดเต้นก็ได้“อิงอิง เจ้ากลับมาแล้วหรือ “เสียงคุ้นเคยเอ่ยทักหญิงสาวที่นั่งเหม่ออยู่คนเดียวที่ข้างหน้าต่าง” มีหมี่ ทำข้าตกใจรอบสองรู้หรือไม่ “หลี่ซิ่วอิงเอ่ยตำหนิ ทั้งคู่ตอนนี้กลายเป็นสหายสนิทกันเสียแล้ว คิดว่าชื่อที่ใช้เรียกกันนั้นยาวเกินไป เลยตั้งชื่อใหม่จากชื่อเดิมของทั้งคู่เพื่อใช้เรียกกัน“รอบสองหรือ เช่นนั้นผู้ใดทำเจ้าให้ตกใจก่อนข้ากัน แล้วใจที่ตกใจยังอยู่ที่เจ้าหรือเปล่า หรือว
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status