All Chapters of หลี่ซิ่วอิง สาวใช้ไร้ตัวตนในจวนอ๋องร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงน้ำหยดลงกระทบกันเสียงดังก้องภายในอุโมงที่มืดสนิท มีเพียงแสงร่ำไรมองอันใดแทบไม่เห็น ในพื้นที่แห่งนี้มิควรมีผู้ใดอยู่ด้วยซ้ำ แต่กลับพบร่างของบุรุษสองคนที่ยังคงนอนสลบอย่างไม่ได้สติ ใบหน้าของทั้งสองเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคนจนมองไม่ออกว่าเป็นผู้ใดใต้เชิงผาลึกกลับมีถ้ำเล็กๆที่ไม่เคยมีผู้ใดพบเห็นมาก่อน ขณะที่รถม้าถล่าลงจากเขา ด้วยความสูงทำให้แรงเหวี่ยงชายหนุ่มทั้งสองออกจากรถม้า มิได้ถล่าไปตามเนินดินที่ถล่มลงมาเหมือนหญิงสาวทั้งสอง ถูกแรงเหวี่ยงตกเข้าไปในปากถ้ำจนสลบ คราวหลังดินที่ถล่มลงมาไม่หยุดยังไหลลงมาต่อเนื่องจนปิดทางเข้าถ้ำเอาไว้เสียแล้ว มีแสงอาทิตย์ส่องส่องเข้ามาได้แค่รูเล็กๆเท่านั้น"อ่า~~~"โจ้วยู่ร์เฟิงที่รู้สึกตัวก่อน ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ตอนนี้ขาเขาติดกับดินที่ทับท่มลงมาจนดึงออกไม่ได้ ร่างกายที่บาดเจ็บและเต็มไปด้วยบาดแผลทั้งตัว ขยับเพียงนิดก็ทรมานแล้วไหนเลยจะพาตนเองออกจากตรงนี้ได้"เว่ยอ๋อง แม่นางหลี่ แม่นางจาง พวกท่านเป็นอันใดหรือไม่""อร๊าก~~~"ชายหนุ่มตะโกนเสียงดังก้องในถ้ำจนเกิดเสียงสะท้อน แต่กลับพบว่าไม่มีเสียงใดตอบกลับมาเลย"อื้ม~~~"จนเวลาผ่านไปชั่วครู่ ก็มีเสียงตอบกล

กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!เสียกระดิ่งสั่นไหวจากกำไลที่ข้อเท้าบาง กำลังใกล้เข้ามาในห้องอาบน้ำกว้าง เท้าเปล่าเดินเข้ามาอย่างเนิบนาบด้วยความไม่เร่งรีบนัก กระโปรงบางสีแดงสดลากไปกับพื้นเป็นทางยาว บั้นท้ายหญิงสาวส่ายไปมาอย่างยั่วยวน"ผู้ใด"เสียงเข้มดังขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงผู้มาใหม่ ขณะนี้เขากำลังเปลือยกายอยู่ อีกทั้งอาการร้อนรุ่มตามร่างกายทำให้เขาควบคุมตนเองได้ไม่ดีนัก กลิ่นดอกไม้จากน้ำมันหอมลอยเข้ามาเตะจมูกโด่ง เขารู้ได้ทันทีว่าคนผู้นี้เป็นสตรี"บุรุษรูปงามฐานะมิธรรมดา"เสียงของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น ทำให้เขารู้ได้ว่าคนผู้นี้เป็นใคร เสียงกระดิ่งจากข้อเท้าเปล่ายังคงเดินตรงไปหาชายหนุ่ม มือเรียวกรีดนิ้วสวยหมายจะเปิดผ้าม้านที่ใช้กั้นระหว่างอ่างน้ำ แต่กลับถูกมือหนาคว้าเอาไว้เสียก่อน"เว่ยอ๋องจะทรมานตนเองไปใย ให้ข้าน้อยช่วยคลายความเจ็บปวดเถิด""รู้จักข้าแล้ว ใยยังเสแสร้ง"ชายหนุ่มเอ่ยถามออกไปตามตรง"แรกพบข้าก็ไม่แน่ใจ พอเห็นหยกที่เอวแล้วย่อมมั่นใจไปกว่าเก้าส่วน อีกหนึ่งส่วนคือใบหน้าของท่านที่รูปงามสมค่ำล่ำลื่อ แม้มิเคยเห็นหน้าค่าตาเว่ยอ๋องมาก่อน กลับทำให้ข้ามั่นใจ" ลู่เสียนเอ่ยด้วยท่าทีมิหวาดกลัวเลยแ

กรี๊ด~~~~~~~ปัง!เสียงกรีดร้องตามด้วยเสียงข้าวของตกลงพื้นระเนระนาด ลี่หรูมีท่าทีไม่พอใจและหงุดหงิดเป็นอย่างมาก นางเลือกระบายอารมย์ใส่ข้าวของ หลังจากได้ยินเรื่องที่่บ่าวรับใช้เข้ามารายงานตอนเช้าตรู่ ถึงแม้จะรู้เพียงแค่เว่ยอ๋องอุ้มสตรีที่ไหนไม่รู้เข้าจวน อีกทั้งเขากลับจวนมาอย่างลับๆมิบอกผู้ใด นางเป็นห่วงเขาตลอดหลายวัน ให้คนของตนเองตามหาไปทั่วด้วยเช่นกัน แต่เขากลับมาอย่างปลอดภัยแล้วไม่มาหานางหรือบอกนางสักคำ ยังพาผู้อื่นกลับมาด้วย"องค์หญิงโปรดระงับโทสะด้วย"บ่าวรับใช้เอ่ยอย่างห้ามปราม เนื่องจากเรือนเปียนจงที่อยู่ตอนนี้ ไม่ได้ห่างจากเรือนหร่วนมากนัก นางเกรงว่าจะรักษาท่าทีสตรีอ่อนหวานไว้ไม่ได้"สตรีผู้นั้นมันเป็นใครกัน""บะ...บ่าวมิทราบเจ้าค่ะ เมื่อคืนเห็นเพียงท่านอ๋องอุ้มนางที่มีผ้าคลุมทั้งร่างกาย ใบหน้าก็มิเห็นเจ้าค่ะ""ก็ไปสืบมาสิ จะนั่งอยู่นี้ทำไมล่ะนางโง่"ลี่หรูตะหวาดเสียงดังลั่น บ่าวรับใช้นางนั้นรีบวิ่งออกไปทันที.....เรือนหร่วน"เข้ามิได้ขอรับองค์หญิง"ทหารที่เฝ้าหน้าเรือนรีบเข้ามาขวางหญิงสาวทั้งสองคน"เจ้ามิรู้หรือว่าข้าเป็นผู้ใด ถอยไปซะ"ซินหยีเอ่ยด้วยท่าทีไม่พอใจ เมื่อทหารเข้า

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปปัก!เสียงรายงานถูกโยนบนโต๊ะไม้ ที่มีอีกนับยี่สิบเล่มกองอยู่เช่นกัน หนึ่งคือผู้เป็นนายที่มีสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์เสียเท่าไหร่ กับลูกน้องสี่คนที่กำลังยืนก้มหน้าอย่างหาทางออกให้ผู้เป็นนายไม่ได้ เว่ยตงหยางมีสีหน้าคุ้นคิดไม่ตก บางก็นั่งกับที่ บางก็เดินวนไปมาอย่างใช้ความคิด คิ้วหนาผูกกันเป็นปมจนลูกน้องที่เห็นต่างเครียดไปตามๆ กัน"เจ้านั้นแหล่ะ""เจ้านั้นและเป็นคนพูด"หมิงเพ่ยและอี้เจ๋อเกี่ยงกันเบาๆ ว่าฝ่ายไหนจะเป็นคนเริ่มพูดก่อน"พวกเจ้าอายุกันเท่าใดแล้ว มีอะไร!"เว่ยตงหยางเอ่ยด้วยท่าทีหงุดหงิด อารมณ์เขาตอนนี้ก็มิดีเท่าไหร่แล้ว พวกนี้ยังจะมาทำให้เขารำคาญเพิ่มขึ้นไปใหญ่ หมิงเพ่ยผู้ถูกเลือกจากทั้งหมดสี่คนทำสีหน้ากังวลเล็กน้อย"ข้าขอเรียนถาม ท่านอ๋องเรียกพวกข้ามาทำไมหรือขอรับ""ข้าหรือ...."เว่ยตงหยางที่กำลังยืนครุ่นคิดอยู่ชี้มาที่ตนเองด้วยแววตาไม่เข้าใจ"ขอรับ ท่านอ๋องเรียกพวกข้ามาเมื่อหนึ่งชั่วยามที่แล้ว"อี้เจ๋อเอ่ยเสริม พวกเขาทั้งสี่คนยืนดูท่านอ๋องแสดงสีหน้าเช่นนี้มาหนึ่งชั่วยามแล้ว จะสั่งการหรือจะลงโทษพวกเขาอย่างไร เวลามิใช่น้อยๆ พวกเขายืนจนเหมื่อยหมดแล้ว"พวกเจ้าว่าเป็

เม็ดฝนที่ตกลงมาไม่หยุดตลอดเส้นทางกลับจวน หลี่ซิ่วอิงกอดกล่องในมือแน่น นางรู้แล้วว่าคนที่นัดตนมาวันนี้คือเว่ยตงหยาง มิใช่โจ้วยู่ร์เฟิงอย่างที่นางเข้าใจ นางจำได้ดีว่าลายมือนั้นเป็นของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย นางฝนหมึกให้เขามากี่เดือนกัน เห็นมากี่สิบครั้งกัน แต่กลับไม่เชื่อในตัวเอง หากเป็นเช่นที่นางคิดชายหนุ่มคงเข้าใจนางผิดเอาเสียแล้ว นางเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงรู้สึกกังวลเช่นนี้"แม่นางหลี่วันนี้วันหยุดเจ้ามิใช่หรือ"ทหารที่เฝ้าหน้าจวนเอ่ยทักเมื่อเห็นนางลงมาจากรถม้า หลี่ซิ่วอิงเพียงโบกมือให้เขาเท่านั้น ก่อนจะวิ่งกางร่มเข้าไปในจวน วันนี้มีงานเลี้ยงวันเกิดเขา แสดงว่ายังอยู่ที่ห้องโถงรับรอง เช่นนั้นข้าควรไปหาเขาหรือไม่ แต่เท้าเจ้ากรรมกลับพานางก้าวไปทางที่นั้นอย่างไม่ทันรู้ตัว นางเป็นเพียงสาวใช้ไหนเลยจะมีสิทธิ์เข้าไปด้านในกัน อีกทั้งนางยังมิได้มีหน้าที่ดูแลภายในงานอีกด้วย หากเข้าไปแล้วทำอันใดเสียหายจะรับผิดชอบเช่นไร ขุนนางมากมายเช่นนี้ จึงทำได้เพียงยืนกางร่มตากฝนอยู่ข้างนอก เว่ยตงหยางที่นั่งอยู่ด้านในสุด มองเห็นหญิงสาวยืนถือร่มที่เขาฝากเอาไว้ที่โรงเตี๊ยม ก่อนที่จะยกสุราขึ้นดื่มอย่างมิสนใจ แขกใน