All Chapters of หลี่ซิ่วอิง สาวใช้ไร้ตัวตนในจวนอ๋องร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

การทำงานอย่างหนักมาหลายวันในที่สุดก็จบลง หมิงเพ่ยรู้สึกเป็นห่วงผู้เป็นนายย่างมาก เดิมก็ทำงานหนักอยู่แล้ว พอเจอสถานการณ์เช่นนี้กลับยิ่งโหมหนักขึ้นเท่าตัว เว่ยตงหยางเหม่อมองรถม้าที่เคลื่อนตัวออกไปจากจวนเรื่อยๆ ก่อนจะได้สติตนเองและเดินเข้าจวนมา คำพูดของนางเมื่อหลายวันก่อนยังคงดังก้องในหู ครานี้นางมิได้เป็นเพียงบ่าวรับใช้ที่จวนเขาแต่ยังเป็นคนรักของผู้อื่นอีกด้วย บนรถม้าคันนั้นคงมีนางกับบุรุษผู้นั้น "เว่ยอ๋อง"ลี่หรูเอ่ยทักชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้มหวาน เว่ยตงหยางหยุดฝีเท้าและพยักหน้าให้นาง"เว่ยอ๋องพึ่งกลับมาจากวังหลวงหรือเจ้าคะ อยากทานสิ่งใดหรือไม่ ข้าจะให้บ่าวเตรียมอะไรให้ท่านเอง""ไม่ล่ะ ข้าอยากพักผ่อน"เว่ยตงหยางเอ่ยเพียงสั้นๆ"เห็นท่านทำงานหนักเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้ ข้าเป็นห่วงยิ่งนัก มิรู้ว่าพอจะมีสิ่งใดช่วยท่านได้บ้าง"ลี่หรูจีบปากจีบคอเอ่ยด้วยใบหน้าเศร้านางทำถึงเพียงนี้แล้ว เหตุใดเขายังปฏิเสธนางอีกเล่า เว่ยตงหยางคราแรกจะเดินจากไปก็ต้องหยุดฝีเท้าไว้ วันนี้ฝ่าบาทตำหนิเขาเรื่องดูแลนางมิดี อีกทั้งยังมีเรื่องเมื่องานวันเกิดเขาเมื่อหลายวันก่อนอีกด้วย"ได้น้ำแกงร้อนๆคงดีมิน้อย""เช่นนั้น ข้าจะนำ

บรรยากาศภายในเรือนหร่วงเต็มไปด้วยความตึงเครียด หมอหลวงทำการตรวจร่ายกายให้หญิงสาวพบว่านางเพียงมีรอยถลอกตามตัวเท่านั้น แผลที่เท้าสองข้างได้จากการที่นางเหยียบไฟ แต่ก็นับว่ามิได้ร้ายแรงอันใด แต่ที่น่าหนักใจก็คือ นางได้รับกระทบกระเทือนทางจิดใจค่อยข้างมาก จนเขาที่เป็นหมอก็กลัวว่ายาที่กินไปจะมิเป็นผลต่อร่างกาย จนพลอยทำให้ป่วยขึ้นมา"อิงอิง เจ็บหรือไม่"เสี่ยวหมี่เอ่ยขึ้นขณะที่เห็นสหายบาดเจ็บมากมายเช่นนี้ นางถือผ้าขาวชุบน้ำหมาดๆค่อยๆเช็ดที่ผิวเบาๆอย่างกลัวว่าหญิงสาวจะเจ็บไปมากกว่านี้ ถึงแม้ว่าหลี่ซิ่วอิงจะหลับไปแล้ว แต่เสี่ยวหมี่ก็ยังเอ่ยกับผู้เป็นสหายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา แม่นมเหม่ยลูบที่หลังนางเบาๆอย่างปลอบใจ นั้นกลับยิ่งทำให้เสี่ยวหมี่ร้องให้หนักไปกว่าเดิม"หากเจ้ายังเอาแต่ร้องเช่นนี้ สหายเจ้าได้หนาวตายพอดี"แม่นมเหม่ยเอ่ยดุเล็กน้อย ให้นางรีบทำความสะอาดให้หญิงสาวและผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้ "ฮื่อๆ"เสี่ยวหมี่เช็ดไปด้วยร้องให้ไปด้วยเหมือนเด็กน้อย แม่นมเหม่ยได้แต่ส่ายหน้าให้นาง ก่อนที่ดวงตาจะเห็นกระดาษที่หลี่ซิ่วอิงกำไว้แน่น "แม่นมเหม่ย"เสี่ยวหมี่ชี้ให้ดูกระดาษที่สหายตนกำไว้ ทั้งคู่

บนเนินเขาสูง พื้นดินไม่มีน้ำขังหรือเป็นแอ่ง พื้นที่โดยรอบเงียบสงบ ต้นไม้เล็กใหญ่ดูสดชื่นถูกตัดถ่างและเตรียมบริเวณพื้นที่เป็นอย่างดี ตามหลักฮวงจุ่ยที่ดีในการเป็นที่ตั้งหลุ่มฝั่งศพ ถึงแม้จะมีเพียงอัฐิที่ถูกไฟไหม้ แต่เว่ยตงหยางก็ยังใส่ใจกับเรื่องพวกนี้อยู่ดี ต้องทำให้ครบพิธีธรรมเนียมเสียงสะอื้นของหญิงสาวยังคงดังไม่หยุด วันนี้นางสวมชุดไว้ทุกข์ในมือถือดอกไม้สดสีขาวอย่างที่ผู้เป็นมารดาชมชอบ อีกมือถือสุราที่ผู้เป็นบิดาชอบดื่ม แต่มักต้องร้องขอท่านแม่ก่อนทุกครั้งถึงจะกล้า นางมิได้มีญาติมิตร นอกจากเว่ยตงหยางและลูกน้องของเขา ก็มีเพียงชิวชิวและเสี่ยวหมี่เท่านั้นที่มา ร่างบางนั่งลงหน้าหลุ่มศพของผู้ให้กำเนิดทั้งคู่ วางดอกไม้สดและสุราด้านหน้า มือเรียวยกขึ้นสัมผัสที่ป้ายชื่อ ใช้นิ้วลูบไล่ตามชื่อของทั้งคู่อย่างห่วงหา ก่อนจะคำนับท่านเป็นครั้งสุดท้าย“อิงอิง มา! มาหาข้า”เสี่ยวมี่เข้าไปพยุงร่างบางมากอดเอาไว้อย่างใส่ใจ ชิวชิวเองก็เข้าไปคำนับท่านทั้งสองด้วยเช่นกัน เจอกันเพียงคราเดียว นางมิคิดว่านั้นจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย เสร็จแล้วก็กลับไปยืนที่ข้างๆสหายอีกครั้งเว่ยตงหยางถือจอกสุรา ก่อนที่จะเทราดเ

ภายในตำหนักหรู หญิงสาวนอนหลับตาพริ้มด้วยความสบายใจบนเตียงกว้าง ทหารเวรยามเดินตรวจตามบริเวรณโดยรอบทุกๆชั่วยาม ที่นี่คือวังหลวงความปลอดภัยนับว่าเป็นที่หนึ่งในแคว้น แต่นั้นกลับไม่ใช่วันนี้ ชายชุดดำที่แฝงตัวเข้ามา จัดการทหารที่เฝ้ายามด้านหน้าตำหนักทั้งหมด และะลากไปซ่อนเก็บเอาไว้ ก่อนจะราดด้วยเชื้อเพลิงจนทั่วบริเวณตำหนักหรู แสงไฟดวงเล็กๆถูกจุดขึ้นจากนั้นโยนมับลงที่พื้น เพียงไม่กี่อึดใจ ตำหนักทั้งหลังก็สว่างวาบขึ้นมาทันตาเห็น ชายชุดดำพวกนั้นหลบหนีไปในเพียงพริบตาเดียว“ตำหนักองค์หญิงไฟไหม้ ใครก็ได้ช่วยกันดับไฟที”บ่าวรับใช้ที่มาพบตะโกนเสียงดังก้อง ตำหนักไม้ที่เป็นเชื้อเพลิงอย่างดี เพียงไม่นานก็ลามไปทั่วทั้งหลังแล้วแค่ก! แค่ก! แค่ก!หญิงสาวที่หลับลึกไอออกมาเพราะคันที่เข้าจมูกนาง ความร้อนทำให้นางรู้สึกตัว ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นไฟที่ลุกลามเข้ามาหาตน หญิงสาวถอยหนีสุดความสามารถ แต่กลับพบว่าบริเวณทางออกและบริเวณโดยรอบกลับไม่มีทางให้นางได้หนีเลย“ช่วยด้วย ช้วยข้าด้วย แค่ก! แค่ก!”นางตะโกนออกมาอย่างอยากลำบาก เนื่องจากควัญไฟที่ตลบอบอวนไปทั้งห้อง หญิงสาวแทบจะลืมตาไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำตุบ!เสี

ปัง! ปัง! ปัง!เสียงเคาะไม้ดังก้อง เป็นสัญญาณบอกว่าได้เวลาอาหารเข้าแล้ว เหล่านักโทษพากัยื่นนมือรอรับอาหารอย่างน่าสังเวช ดวงตางามที่ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่ตอนไหนค่อยๆลืมตาขึ้น และพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนตักของชายหนุ่ม เว่ยตงหยางตื่นก่อนนางนานแล้ว มือหนาเอื้อมไปทัดผมที่บังใบหน้างามออกอย่างอ่อนโยน พร้อมยิ้มกว้างให้หญิงสาว"อรุณสวัสดิ์"เสียงทุ่มเอ่ยเบาๆ ก่อนที่จะก้มลงจุมพิษที่หน้าผากเนียน หลี่ซิ่วอิงยิ้มตอบกลับไป เวลายามนี้มันช่างดีเหลือเกิน หากผ่านเรื่องพวกนี้ไปได้ นางเองก็จะดีกับเขาให้มากหน่อย"คุมตัวเว่ยอ๋องและแม่นางหลี่ออกไป"เสียงหัวหน้าทหารเอ่ยสั่งเสียงเข้ม ก่อนที่ทหารเหล่านั้นจะเข้ามาคุมตัวคนทั้งคู่ไป "จะพาพวกข้าไปที่ใดกัน"หลี่ซิ่วอิงเอ่ยด้วยท่าทีหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ก็มิได้รับคำตอบใดๆกลับมา ทั้งคู่ถูกนำตัวออกมาที่ด้านหน้าคุกหลวง ก่อนจะพบกับฝ่าบาท ขันทีจำนวนหนึ่ง สหายของนาง และผู้ช่วยของชายหนุ่มอีกสี่คน เว่ยตงหยางถูกผลักให้ล้มลงไปกับพื้นน่าสภาพน่าเวทนา และกลับไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาช่วยเขาเลย เนื่องจากฝ่าบาทประทับอยู่ที่นี่ด้วย หลี่ซิ่วอิงรีบวิ่งเข้าไปพยุงชายหนุ่มให้ลุกขึ้น"เป็นเช่น