Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

@ประเทศรัสเซียBlack Lion คาเมน องค์กรมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในรัสเซีย ผู้สืบทอดปัจจุบันชื่อว่า Korovin (โคโรวิน) อายุ 50 ปี ธีร์มาที่นี่พร้อมกับลูกชาย และผู้นำองค์กรมาเฟียที่นี่ก็คืออาของเขา ที่แทบจะไม่มีใครได้รู้จักเลย บางคนรู้จักแต่อาจจะคิดว่าเขาเสียชีวิตไปแล้วก็ได้ เพราะเขาแทบจะไม่หลงเหลือตัวตนเดิมเลย"อาครับ.." เขาพูดเสียงแผ่วพร้อมกับน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย แทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เลย เมื่อได้เห็นคนที่ตัวเองไม่ได้เจอมานานหลายปีธีร์เดินเข้าไปใกล้ๆ มองสำรวจใบหน้าของอาตัวเองอย่างตั้งใจ หน้าผากเป็นรอยลึก และเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ดูหยาบกร้าน น่าเกรงขามและดูน่ากลัวไม่น้อยเลย ดูจากที่ตอนนี้ธีโน่กอดขาผู้เป็นพ่อเอาไว้แน่นมันเป็นร่องรอยที่บ่งบอกว่า ชายผู้นี้อยู่โดดเดี่ยวไร้ลูกไร้หลานหรือแม้กระทั่งเมียเป็นตัวเป็นตน ไม่มีแม้กระทั่งครอบครัวที่คิดว่าจะมีที่นี่"มองอะไรนักหนา มากอดหน่อยซิ!"หมับ!!ไม่ทันที่ธีร์จะได้ตอบอะไร กอดแน่นๆ แต่แสนจะอบอุ่นก็โผเข้ามาในทันที มันทำให้เขาอดไม่ได้จริงๆ ที่จะต้องกอดตอบกลับไปด้วยความคิดถึงความอบอุ่นนี้ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหนเขาก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม ไม่

@ต่างประเทศสองพ่อลูกยังคงใช้ชีวิตกันอยู่ที่ต่างประเทศอย่างสบายใจ และออกช้อปปิ้งกันแทบทุกวัน ธีโน่เหมือนจะติดนิสัยการเดินช็อปซื้อของมาจากคุณย่า ที่สองย่าหลานมักจะจูงมือกันออกไปเที่ยวห้างด้วยกันบ่อยๆ"ซื้ออะไรกลับไปฝากแม่ดี""ไม่รู้คับ""แล้วเราล่ะอยากได้อะไร?" ธีร์ถามลูกชาย"ก็หลายอย่างเลยคับ""คุณปู่ให้เงินมาเท่าไหร่?" เป็นเงินที่คุณปู่ให้เอาไว้รับขวัญ เนื่องจากไม่ได้มางานแต่ง และตอนคลอดก็ไม่ได้ไปเยี่ยมหลานด้วย กว่าจะเห็นจะรู้อีกทีหลานก็โตขนาดนี้แล้ว"เป็นปึกเลยคับ"พูดจบก็หยิบเงินออกมาให้กับผู้เป็นพ่อดูซึ่งมันก็ค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว"รู้ไหมว่าเท่าไหร่?""ไม่รู้คับ คุณปู่ให้มา""คุณปู่นี่ใจป๋าเหมือนกันนะเนี่ย ตั้ง 5 ล้านเชียว""ซื้ออะไรได้บ้างคับ?""ก็ซื้อได้หลายอย่างเลย แต่ต้องรู้จักใช้ ถ้าซื้อเยอะแม่จะบ่นเอา รู้ใช่ไหม""รู้คับพ่อ""เอาล่ะ วันนี้เรามาเดินซื้อของเท่าที่จำเป็นกัน ไม่ซื้อเยอะ และก็ซื้อกลับไปฝากแม่ด้วย""ซื้อไปให้น้องในท้องด้วยได้ไหม""เอาสิครับ"หลังจากนั้นสองพ่อลูกก็จูงมือกันเดินเลือกซื้อของในห้างของต่างประเทศ บางอย่างก็เคยเห็นเพราะมีวางขายที่ไทยแต่ส่วนมากไม่ค่อยรู้จ

@หนึ่งอาทิตย์ต่อมาเพ้นท์เฮ้าส์หรู..."แม่คับอย่างเท่ห์เลย แง๊นๆๆๆ!!""......" ขนมหวานยืนเท้าเอวมองสองพ่อลูก ก่อนหน้านั้นเด็กน้อยมาออดอ้อนขอซื้อรถ เธอก็เข้าใจว่าเป็นรถคันเล็กๆ ทั่วไป หรือไม่ก็รถบังคับแบบที่เด็กชอบ ไม่คิดว่ามันจะเป็นรถแบบนี้รถแข่งในสนาม คล้ายๆ กับบิ๊กไบค์ของเด็ก แต่ถึงจะเป็นของเด็กมันก็ยังใหญ่เกินไปสำหรับเด็กอนุบาลอยู่ดีเธอเข้าใจแบบนั้น และเธอก็เข้าใจว่าธีร์จะซื้อรถแบบนั้นให้ลูก ไม่คิดว่าจะตกลงกันมาแล้วก่อนหน้านี้ ถึงจะมาขออนุญาตก่อนก็เถอะ แต่แบบนี้มันก็น่าโมโหอยู่นะ"นี่มันอะไรกันธีร์""ก็รถไงครับ""รู้ว่ารถ ฉันนึกว่าเป็นพวกรถบังคับนะ ไม่ได้คิดว่านายจะซื้อแบบนี้ให้ลูก""ก็ลูกอยากได้แบบนี้ไงครับ ผมก็เลยซื้อแบบนี้ให้""......." ขนมหวานถอนหายใจอย่างช้าๆ แต่ก็เต็มแรง พยายามปรับอารมณ์ให้มันคงที่ ถึงในใจจะปรี๊ดแตกไปแล้วก็เถอะ กี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้กับสองพ่อลูกคู่นี้"ลูกบอกว่า ชอบรถแข่งมาก สงสัยโตไปอยากเป็นนักแข่งแน่ๆ เลยครับ" ธีร์กระซิบบอก ส่วนขนมหวานก็ยืนมองลูกชายตาละห้อย ดูจากแววแล้วก็คงไม่พ้นคำพูดของพ่อเขาหรอก"นายรู้อยู่แล้วว่าลูกอยากได้รถแบบนี้ ทำไมถึงไม่ห้ามกันบ้าง"

....ไม่กี่เดือนต่อมา ~@โรงพยาบาลเอกชนxxอุแว้ อุแว้ แง้ แง้ !!เสียงเด็กทารกน้อยดังระงมทั่วห้องคลอด ขนมหวานคลอดลูกคนที่สองตามกำหนดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และก็ได้ชื่อว่า ธีมัวร์ ตระกูลนี้มันตระกูล ธ.ธี หมดเลยสินะเนี่ย แต่เธอก็ตั้งใจอยากจะให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะ เพราะถ้าสมมุติว่าต่อไปได้มีลูกอีกสักคนและเป็นลูกสาว เธอก็จะตั้งชื่อให้คล้องจองกับตัวเอง"ลูกของเราคลอดแล้วครับพี่""อืม..." ขนมหวานตอบเสียงแผ่ว มองดูสามีที่กำลังพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน อยากจะตอบกลับมากกว่านี้ แต่ก็เพลียจนไม่ไหวแล้วจริงๆกว่าจะคลอดออกมาได้ก็เล่นเหนื่อยแทบขาดใจเลยเหมือนกัน"เหนื่อยก็พักนะครับ""......" ขนมหวานพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่เธอจะรู้สึกเหมือนตัวเองค่อยๆ หลับลงไปช้าๆ และเข้าสู่ห้วงของความฝัน หลังจากนั้นเธอก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย แม้กระทั่งตอนที่ถูกพาออกมานอนพักที่ห้องพักพิเศษด้านนอก..@เวลาต่อมาขนมหวานรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับมองไปรอบๆ ตัวเอง ที่ตอนนี้นั้นมีทั้งธีร์ แม่ของเขา แม่นม รวมถึงลูกชายสุดแสบด้วยอยู่ที่นี่ ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลยทีเดียว"ฟื้นแล้วเหรอ?" คุณหญิงเดินเข้ามา เพราะเป็นฝ่

@หลายเดือนต่อมาณ เพ้นท์เฮ้าส์หรู"ธีโน่อย่าวิ่งเร็วสิลูก เดี๋ยววิ่งชนขอบโต๊ะ!" ฉันร้องเตือนเสียงดังเมื่อเห็นลูกชายคนโตวิ่งถือหมีตุ๊กตาตัวใหญ่ไปทั่วห้อง ในขณะที่เจ้าตัวเล็ก 'ธีร์มัว' กำลังคลานตามพี่ชายอย่างขะมักเขม้นใช่ ! ทั้งสองกำลังเล่นด้วยกัน และพี่ชายก็กำลังวิ่งถือตุ๊กตาล่อน้องให้คลานตามไป"ไม่ชนคับแม่ โน่หลบเก่งอยู่แล้ว~" ธีโน่ตอบทั้งที่ยังวิ่งวนไปวนมา พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักใสๆ ที่ดังเล็ดลอดออกมาตลอดเวลานั้น เสียงของลูกชายคนเล็กก็กรี๊ดกร๊าดด้วยความสนุกสนาน เพราะได้เล่นกับพี่ชายแล้วมันสนุกฉันได้แต่มองถึงจะกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุจนพากันเจ็บตัว แต่พอได้เห็นลูกๆ เล่นด้วยกันแบบนี้อย่างมีความสุขแล้ว มันก็อดยิ้มไม่ได้จริงๆฟอด !"อ๊ะ!? ตกใจหมดเลย""อะไรกันครับ ขี้ตกใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน""นายดูสิธีร์ ลูกของเรานี่เหมือนลูกลิงเข้าไปทุกวันเลยนะ พอโตทันกันปุ๊บ พากันวิ่งเล่นไม่สนเลยว่าตัวเองจะเจ็บตัวไหม" ฉันยืนบ่น เพราะเรื่องเจ็บตัวสำหรับเด็กสองคนนี้ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก มันครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ โดยเฉพาะเจ้าพี่คนโตอย่างธีโน่ ที่วิ่งชนขอบโต๊ะบ้าง สะดุดขาโต๊ะจนเล็บฉีกบ้าง ตกบันไดบ้าง