Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

@เวลา 22.00 น. 🕗บรรยากาศในห้องรับแขกเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาดังเป็นจังหวะ ผมนั่งอยู่ตรงโซฟา ตาจ้องไปที่ประตูเป็นพัก ๆ พลางถอนหายใจอย่างหงุดหงิดสลับกับความกังวลที่พอกพูนขึ้นทุกนาที มิเกลออกไปตั้งแต่หัวค่ำ โดยไม่บอกว่าไปที่ไหน โทรไปหลายสายก็ไม่มีการรับ บางสายก็ตัดทิ้งอย่างไม่ใยดี ความรู้สึกหงุดหงิดเริ่มกลายเป็นความกระวนกระวาย มือที่ถือมือถือกำแน่นจนข้อขาว ดวงตาไม่ละไปจากหน้าจอเผื่อจะมีสายจากเธอโทรกลับมา แต่แล้ว... เสียงเรียกเข้าจากมือถือก็ดังขึ้น ทำให้ผมสะดุ้งเฮือก มือรีบกดรับทันทีเมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้า"ว่างัยว่ะ..โทรมาดึกขนาดนี้.." เสียงผมต่ำและเครียด แม้จะพยายามควบคุมอารมณ์ให้ดูนิ่ง แต่ภายในกลับร้อนรุ่มเหมือนมีไฟเผา"ไอ้เว..มึงมารับมิเกลที..." : มาคาสมันสาดคำพูดออกมา น้ำเสียงดูร้อนใจ คำพูดของมันทำให้หัวใจผมหยุดเต้นไปชั่วครู่"ที่ไหน? .." ผมลุกพรวดขึ้นทันที แม้จะยังไม่ได้ยินคำตอบ"คลับ M""อืม..เฝ้าเอาไว้ 10 นาทีถึง"ผมตัดสายทันทีไม่รอคำตอบ ขายาว ๆ ก้าวฉับ ๆ ออกไปจากห้องด้วยความเร็ว มือไขกุญแจรถแทบไม่ทัน รถสตาร์ทเครื่องทันทีที่นั่งประจำที่ เสียงเครื่องยนต์คำรามในความเงียบของ

@ 1 เดือนต่อมา ~ วันเกิดเวหาห้องนอนที่เคยสะอาดเป็นระเบียบบัดนี้เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่คลุ้งปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยอบอวล ผ้าม่านปิดแน่นจนแสงแดดส่องเข้ามาไม่ได้แม้แต่น้อย ห้องทั้งห้องจมอยู่ในเงามืด มีเพียงแสงวาบจากหน้าจอโทรทัศน์ที่เปิดค้างไว้โดยไร้เสียง บนพื้นห้องกระป๋องเบียร์และขวดเหล้าถูกทิ้งเกลื่อน ร่างสูงของผมนั่งอยู่ที่ปลายเตียง ใบหน้าซูบซีด ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนไม่ได้หลับมาหลายวัน ริมฝีปากแห้งผาก ผมเผ้ายุ่งเหยิง สายตาเหม่อลอยไปยังแก้วเหล้าในมือหนึ่งเดือนเต็มที่ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับ ไม่เป็นอันทำอะไรเลยจริง ๆ ผมพยายามแล้ว พยายามจะเข้มแข็ง พยายามจะลืมเธอ แต่สุดท้ายก็แพ้ใจตัวเองอยู่ดี ทุกวินาทีที่ผ่านไป เหมือนลมหายใจของผมมันหายไปพร้อมเธอ หลายวันมานี้ผมเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องของมิเกล ไม่ยอมออกไปไหนเลย จนกระทั่งวันนี้...เพื่อนสองคนของผมก็พังประตูเข้ามา เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของพวกมันกระทืบเข้ามา พร้อมกับแสงไฟจากด้านนอกที่พุ่งผ่านเข้ามาแทงตา"ไอ้เว.....กูเห็นมึงไม่ไปเรียนหลายวัน...มึงเป็นไรหรือเปล่าว่ะ..." : มาคาสยืนกอดอก มองสภาพผมด้วยแววตาเป็นห่วงปนหงุดหงิด ส่วนจากั้วยืนอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจเ

เสียงของเธอเบาแผ่วเหมือนลมกระซิบ แต่สำหรับผม มันดังก้องยิ่งกว่าระฆังวัด และในวินาทีนั้น...โลกของผมกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เธอรีบดึงเด็กน้อยไปซ่อนไว้ข้างหลังทันที เด็กคนนี้เรียกเธอว่าแม่จ๋า...เธอเรียกเด็กน้อยว่าลูก แปลว่าเธอมีลูกแล้วเหรอ...ตลอดระยะเวลาสามปี เธอลืมผมไปแล้วจริงๆ ถึงได้มีลูกโตขนาดนี้ คงจะมีแต่ผมที่คิดถึงเธอทุกลมหายใจเข้าออก"เกล....สะ..สบายดีไหมเสียงผมเบาแผ่วเหมือนคนกลั้นหายใจ น้ำเสียงแหบพร่าเพราะพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกเอาไว้ไม่ให้เอ่อล้นออกมา ผมพยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้แสดงความดีใจหรือเศร้าเกินไป แต่ดวงตาก็ยังคงไหวระริก มองสบตาเธอที่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ในใจผมตอนนี้มันร้อนรุ่ม วุ่นวาย เต็มไปด้วยคำถามที่อยากจะเอ่ยถามเธอออกไปทั้งหมด ทั้งความคิดถึง ความเสียใจ และความคั่งค้างที่กัดกินหัวใจมาตลอดสามปี สายตาผมหันไปมองเด็กน้อยอีกครั้ง สลับกับมองหน้าเธอ...เด็กน้อยคนนั้นช่างละม้ายคล้ายผมอย่างน่าประหลาด"ค่ะ...ขอตัวนะคะ"คำตอบของเธอเย็นชาเหมือนสายน้ำแข็ง เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่มีอารมณ์ใดๆ แม้แต่ความแปลกใจที่ได้พบกันอีกครั้ง หลังจากหายไปจากชีวิตผมอย่างไม่มีคำลา ดวงตาเธอมอง

@เวลาต่อมาผมนั่งทำงานอยู่ในห้องโดยสั่งให้พนักงานย้ายโต๊ะทำงานของมิเกลเข้ามาในห้องทำงานของผม ผมอ้างว่าจะได้สะดวกในการประสานงาน ทั้งวันผมนั่งจ้องเธออยู่แบบนั้น จนคนตัวเล็กไม่เป็นอันจะทำอะไร เธอพยายามก้มหน้าทำงานไม่สนใจเขา แต่สายตาร้อนแรงของเขาเผาไหล่เธอแทบมอด รู้สึกได้ทุกครั้งที่เขาจ้อง"คุณจะจ้องฉันอีกนานไหม.."จ้องตลอดชีวิตเลยได้ไหม" เธอขยับตัวหนีเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด"นี่...อย่ามากวนนะ.."หึ..ผมหัวเราะออกมากับท่าทางของเธอ คนเรียบร้อย อ่อนหวาน ว่านอนสอนง่ายคนเดิมหายไปไหน ตอนนี้ผมเจอแต่คนดื้อรั้น นิ่งขรึม คิ้วผูกกันเป็นปม ดูกี่ทีก็น่ารัก ผมนั่งยิ้มแบบนี้จนเลิกงาน รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้าของเขา ถึงจะถูกเมิน ถึงจะโดนผลักไส…แต่เธอยังอยู่ตรงหน้าเขา และเขาจะไม่มีวันยอมปล่อยอีกแล้ว"เกล..กลับยังงัย"เรื่องของฉัน..."ผมถามคุณดีดี...ช่วยตอบให้มันดีดีหน่อย.."กลับรถเมย์ค่ะท่านประทาน"หึ...จะประชดเพื่อ?"ขอตัวนะคะ..พอดีรีบ"เดี๋ยวฉันไปส่ง..."ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้"ก็บอกว่าจะไปส่งงัย กล้าปฏิเสธเจ้านายที่แสนดีเหรอ"ค่ะท่าน..เชิญค่ะ..."หึ...ระหว่างที่เดินออก

@คอนโดบรรยากาศในห้องที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็นสนามรบ เสียงแก้วแตก เสียงข้าวของกระจายเกลื่อนกลาดดังขึ้นไม่หยุด มือหนาผลักโต๊ะล้มลั่น เสียงลมหายใจหอบถี่ ผมเดินวนในห้องราวกับสิงโตคลั่ง ก่อนจะระบายออกทางเดียวที่ทำได้ ผมชกกำแพงอย่างแรง หลายครั้งจนกระทั่งเลือดไหลนองจากมือ แต่หัวใจมันยังเจ็บไม่หาย ภาพที่ฝังหัว...เธอกำลังเป็นห่วงมัน โอบมัน พยุงมันด้วยแววตาที่เคยมีให้ผม ภาพที่เธอเคยร้องไห้ เพราะผมเคยทำร้ายเธอด้วยคำพูด การกระทำ ความเย็นชา ผมนึกกลับไปตอนที่ผมทำกับเธอมันมากกว่านี้หลายเท่า เธอเองก็คงจะเจ็บปวดใจไม่น้อย ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเย็นเฉียบ หัวใจหนักอึ้ง สองมือหนายกขึ้นประกบหน้า หอบหายใจรุนแรง แล้วในที่สุด... น้ำใสๆ ก็ไหลรินออกมาจากดวงตา ไม่ใช่เพียงความเสียใจ...แต่มันคือความรู้สึกผิด...ลึกสุดใจ มือที่เต็มไปด้วยเลือดค่อยๆ สั่น ยกขึ้นปิดใบหน้าอีกครั้ง ร่างสูงสะอื้นเบาๆ ในความมืดของห้องเงียบ"ฉันขอโทษ...เธอคงไม่ให้อภัยฉันแล้วใช่ไหมเกล.."เสียงพร่าที่เปล่งออกมาเบาหวิว แต่หนักแน่นในใจ...มันคือความเจ็บที่ไม่มีหมัดไหนทดแทนได้ ผมเก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียวตั้งแต่หัวค่ำจนถึงเช้า... ม่านไม่ได้เป