All Chapters of Cruel Love รัก (ร้าย): Chapter 1 - Chapter 10

@ มิเกลฉันชื่อมิเกล อายุ 24 ปี เรียนบริหารปี 3 ฉันเป็นลูกสาวคนเดียว แม่ฉันทำงานเป็นแม่บ้านที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของคุณท่าน คุณท่านเป็นคนส่งเสียฉันเรียนหนังสือ ท่านเอ็นดูฉันมาก ฉันเองก็รักและเคารพท่านมากเช่นกัน คุณท่านขอให้ฉันแต่งงานกับลูกชายของท่าน เพราะท่านอยากตอบแทนที่แม่ฉันเคยช่วยชีวิตลูกชายท่านไว้ และแม่ของฉันท่านกำลังป่วยหนักด้วยโรคมะเร็งระยะสุดท้าย ท่านฝากฉันไว้กับคุณท่าน และขอให้ฉันทำเพื่อท่านสักครั้ง ฉันจึงยอมแต่งงานเพื่อแม่และตอบแทนบุญคุณที่คุณท่านเลี้ยงดูฉันมาอย่างดีตอนเด็กๆนั้นฉันเคยหลงรักคุณเวหา แต่พอเริ่มโตขึ้นก็พอจะรู้ตัวเองดีว่าไม่สมควรไปชอบคนระดับเขา เขากับฉันมันคนละชั้นกัน และที่สำคัญเขาคงไม่หันมาชายตามองฉัน เพราะเขาเกลียดฉันมาก ดูถูก เหยียดหยามฉันสารพัด เขาไม่เคยเข้าใกล้ฉัน เขารังเกียจฉันมาก ฉันจึงต้องเจียมตัว ไม่กล้าไปชอบคนแบบเขา@ในรถบรรยากาศภายในรถเงียบงัน อึดอัดและเย็นยะเยือกอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ปนกับกลิ่นหนังจากเบาะรถหรูยิ่งตอกย้ำความห่างเหินระหว่างเราสองคน ฉันยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดประตูหลังอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วทรุดตัวลงนั่ง เงาของเขาที่นั่งอ

@ 1 เดือนต่อมาแสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องนั่งเล่นของคอนโดหรู ตัดกับความเงียบงันและอากาศที่ตึงเครียด ดวงตาของตาเวกวาดมองโทรศัพท์ที่กำลังวางอยู่บนโต๊ะด้วยความรำคาญ ปลายนิ้วกดรับสายพร้อมสีหน้าบึ้งตึง"ตาเว..แกกับน้องไปถึงไหนแล้ว" น้ำเสียงแม่ดังมาจากโทรศัพท์ แฝงความคาดหวังและกดดันอย่างชัดเจน"ถึงไหนคืออะไรครับ.." ตาเวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาไม่สบสายตาใคร ราวกับต้องการตัดบทเรื่องนี้ให้จบๆ ไป"แกแต่งงานกับน้องจะสองเดือนแล้ว เปิดใจให้น้องบ้างหรือยัง.." น้ำเสียงแม่ยังคงเร่งเร้า ดวงตาของตาเวหลุบต่ำ เหมือนรับรู้ความหนักหน่วงที่ถูกบีบคั้น"ไม่มีทาง.." คำตอบออกมาอย่างหนักแน่นและแข็งกร้าว"ทำไม...น้องเป็นคนดี...ทำไมแกไม่ลองเปิดใจให้น้องบ้าง..ฉันมั่นใจว่าแกจะต้องรักน้องเหมือนที่ฉันรัก" เสียงแม่สั่นเครือแต่จริงใจ ปลายสายคงอยากเห็นลูกชายเปลี่ยนใจ"ผมเกลียดยัยนั่น...ยัยนั่นเป็นลูกคนใช้ แม่เอาลูกคนใช้มายกย่องให้เป็นเมียผม แค่นี้ผมก็รังเกียจจะแย่ จะให้ผมเปิดใจให้ยัยนั่น ไม่มีทาง.." ตาเวพูดออกมาด้วยความรังเกียจในเสียง สายตาแฝงความเย็นชาและดูถูก เหมือนย้ำเตือนตัวเองและแม่ไปพร้อมกัน"ถ้

@ 1 เดือนต่อมาอากาศยามเย็นหลังเลิกเรียนอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นบนพื้นทางเดิน ลมเบาๆ พัดปลิวผมนุ่มของฉันให้ไหวเอนไปตามจังหวะธรรมชาติ ฉันยืนอยู่ตรงมุมเงาใกล้กำแพงหลังคณะ...ที่ประจำของฉันกับเขา มือสองข้างกอดหนังสือไว้แนบอก สายตามองออกไปไกลอย่างเหม่อลอย เสียงพูดคุยของนักศึกษาที่ทยอยกลับบ้านเริ่มเงียบลงทีละคน จนสุดท้าย...มีเพียงฉันที่ยังคงยืนรออยู่ตรงนั้น ฉันมารอคุณเวหาอยู่หลังคณะ หลังเลิกเรียนคุณเวหาจะให้ฉันมารอที่นี่เสมอ บอกให้กลับพร้อมกันทุกวัน ตั้งแต่วันนั้นเขาทำดีกับฉันมาก จนฉันเชื่อสนิทใจว่าเขามีความรู้สึกดีๆ ให้ฉันอยู่ ฉันจึงพยายามทำดีกับเขา เอาใจเขาทุกอย่าง และดูแลเขาเป็นอย่างดีแล้วเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา ฉันหันไปตามเสียงนั้นทันที หัวใจเต้นแรงเพียงแค่เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของเขา ร่างสูงเดินเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน แววตาแม้จะเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นจางๆ ที่เขาไม่ค่อยแสดงให้ใครเห็น"เกล....รอนานไหม..." น้ำเสียงของเขาแฝงความรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ฉันยิ้มบางๆ พยักหน้าเบาๆ"ไม่นานค่ะ.." ฉันตอบเสียงนุ่ม พยายามปิดบังความเหนื่อยล้าในแววตาตัวเอง"ไม่นานนี่กี่ชั่วโมง" เขาขยับเ

"จ๊วบบ.."เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค ผมที่ห้ามใจตัวเองไม่อยู่จึงประกบปากจูบเธอเบาๆ จูบที่นุ่มนวล เนิบช้า มันช่างหวานนุ่มนวล ผมไม่เคยจูบกับใครแล้วรู้สึกดีแบบนี้มาก่อน โพร่งปากเล็กจูบผมตอบอย่างเงอะๆ งะๆ ไม่ประสีประสา ด้วยยังอ่อนด้อยประสบการณ์ ผมใช้สองมือประคองใบหน้าของเธอไว้แน่น จากนั้นก็สอดลิ้นร้อนเข้าไปชกชิมความหวานจนสมใจ ด้วยอารมณ์ที่มันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนห้ามไม่อยู่ ผมก้มใบหน้าลงไปที่ต้นคอขาว ขบเม้ม ซอกไซ้ร์ไปตามลำคอ จนเกิดร้อยซ้ำเต็มไปหมด มือหนาสอดแทรกเข้าไปใต้ร่มผ้า บีบคั้นหน้าอกคู่งามอย่างเบามือ"อืม."จ๊วบ..จ๊วบ.."เกล..ฉันคิดว่าฉันชอบเธอเข้าแล้ว.."..คุณโกหกเกลอีกแล้วใช่ไหมคะ..""ฉันชอบเธอจริงๆ จ๊วบบบบ...เราสองคนแลกลิ้นกันอยู่นาน จากนั้นผมจึงไล่ปากหนาลงมาที่เนินอกขาว จัดการถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น จนร่างกายเธอเปลือยเปล่า ผมจ้องมองเรือนร่างขาวนวลเนียนอยู่นาน ร่างกายของเธอสวยงามมาก สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา ไม่มีที่ติเลยสักนิด ผมก้มลงดูดไปที่สองเต้างาม..นวดคลึงเบาๆ สลับกันไปมา...เธอสะดุ้งตัวเล็กน้อย จากนั้นจึงแอ่นอกรับสัมผัสจากผม เต้างามที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ผมลืมทุกสิ่ง

แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาในห้องนอน ผมขยับตัวอย่างเชื่องช้า พลางยกมือกดขมับเบาๆ ความรู้สึกมึนงงแล่นปราดขึ้นมาทันทีที่เปลือกตาถูกเปิดออก อาการคล้ายคนเมาค้างยังเกาะกุมร่างกายอยู่ไม่คลาย ร่างกายหนักอึ้งเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง แต่ผมก็ยังฝืนพาตัวเองลุกขึ้นจากเตียง เดินเซไปยังห้องน้ำอย่างคนหมดแรงน้ำเย็นจัดจากฝักบัวไหลผ่านร่างกายเปลือยเปล่า ความเย็นช่วยปลุกความรู้สึกให้ตื่นขึ้นบ้าง ความคิดเริ่มกลับมาเข้าที่เข้าทาง หลังอาบน้ำเสร็จ ผมหยิบผ้าเช็ดตัวมาซับผมแล้วเดินออกมานอกห้องนอน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของซุปลอยมาแตะจมูก สายตาผมสะดุดเข้ากับเธอ ยัยคนใช้ที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าก้มตาตั้งอกตั้งใจจัดเตรียมอาหารบนโต๊ะ ด้วยท่าทีที่เงียบขรึมและอ่อนโยนอย่างที่เธอเป็นเสมอ"ทำอะไร"ผมถามเสียงแหบต่ำเล็กน้อยจากอาการเพิ่งตื่น เสียงของผมทำให้เธอหันขวับมาทางผมทันที แววตาของเธอสบตาผมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหลุบตาลง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเบาแต่อบอุ่น"ตื่นแล้วเหรอคะ..""ทานซุปหน่อยนะคะ จะได้ดีขึ้น"เธอเดินเข้ามาแล้วยกถ้วยซุปอุ่นๆ มาวางตรงหน้าผม มือเล็กสั่นน้อยๆ จากความร้อนของชาม แต่เธอไม่ได้บ่นหรือแสดงอาการรังเกียจเลยแม้แ