Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

" ลองชิมให้หน่อย Mini NC"ผมกลับมาที่คอนโดหลังจากที่ได้ยินมิเกลคุยกับไอ้คนที่ชื่อราม ความสงสัยกระจ่างชัดในใจ ผมสั่งให้ไอ้คาวาไปตามสืบเรื่องราวของสองคนนั้นทันที ไม่ถึงชั่วโมงก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในมือผม"..ได้เรื่องแล้วครับนาย" ผมจิบเหล้าเบาๆ ทดลองสินค้าตัวใหม่ของบริษัทอย่างไม่รีบร้อน ขณะรอฟังข่าวสารด้วยความตั้งใจ"ว่ามา...." เสียงนั้นตอบกลับอย่างรวดเร็ว"คนชื่อรามเป็นแฟนของเพื่อนคุณเกลครับ คนที่คุณเกลเอาคุณหนูน้อยวาโยไปฝากเลี้ยงบ่อยๆ" ผมวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะด้วยน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเฉียบแผ่ซ่านบนใบหน้า"หึ...อืม มึงส่งคนไปเฝ้าเมียกูเอาไว้ จับตาดูอย่าให้คลาดสายตา""ครับนาย"ผมรู้สึกเหมือนความอึดอัดในอกคลายตัวลงบ้าง อารมณ์ดีขึ้นจนสามารถจิบเหล้าต่อได้เรื่อยๆ แค่สัมผัสรสชาติพอให้ใจสงบ คิดถึงแผนการที่จะปราบพยศเมียดื้ออย่างมิเกลอย่างใจจดใจจ่อ ผมยกแก้วเหล้าขึ้นมาดู ความเงียบสงบถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น"เธอเสร็จฉันแน่..มิเกล..."@ช่วงเย็นหลังเลิกงาน 🕗พรุ่งนี้ผมต้องไปร่วมอวยพรวันเกิด สส. ที่มีอิทธิพลที่สุดในจังหวัด ความคิดล่อหลอกเริ่มผุดขึ้นในห

ผมขับรถด้วยความเร็วพอประมาณแต่หัวใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ ตลอดทางที่มือกำพวงมาลัยแน่น ความรู้สึกผิด ความกังวล และความกลัว ตีกันยุ่งในหัวจนน้ำเสียงของตัวเองยังฟังไม่รู้เรื่องเมื่อผมพึมพำกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่า "ไม่น่าเลยเวหา..." ใช้เวลาเพียงยี่สิบนาที ผมก็เดินทางมาถึงบ้านเช่าหลังเล็กที่มิเกลกับลูกสาวพักอยู่ ผมเบรกกะทันหันก่อนจะรีบเปิดประตูรถ พุ่งออกมาแทบจะทันที ฝ่าแดดที่ร้อนระอุเข้าไปยังตัวบ้านโดยไม่คิดแม้แต่จะเคาะประตูเมื่อผลักบานประตูเข้าไป ผมเห็นภาพคุ้นตาที่อบอุ่นเกินกว่าหัวใจผมจะรับไหว—พี่เลี้ยงวัยกลางคนกำลังนั่งป้อนขนมให้ลูกสาวตัวน้อยของผมที่กำลังหัวเราะร่าอยู่กลางบ้าน เสียงหัวเราะนั้นเสียดแทงเข้าไปในอก เพราะผมรู้ดีว่าแม่ของเธอกำลังร้องไห้อยู่ชั้นบน"ป้าแจ่ม..มิเกลอยู่ไหน" ผมเอ่ยถามเสียงหอบ พลางกวาดตามองไปรอบห้อง ดวงตาร้อนผ่าว"เอ่อ..คุณเกลกลับมาเมื่อกี้ เห็นบ่นว่าปวดหัวค่ะ ดูเธอหน้าตาซีดๆ ป้าเลยแนะนำให้เธอขึ้นไปพักผ่อน ตอนนี้น่าจะนอนหลับอยู่บนห้องค่ะ"คำตอบของป้าแจ่มทำเอาหัวใจผมกระตุก ผมไม่รอให้เธอพูดจบด้วยซ้ำ รีบวิ่งขึ้นบันไดอย่างคนหมดความอดทน มือคว้าราวบันไดแน่นก่อนจะหันซ้ายขวา สายต

"วิ่งเร็วจังเลยนะเกล..." เสียงของเวหาดังตามมาด้วยน้ำเสียงขบขัน มิเกลหัวเราะคิกคักเล็กน้อยก่อนจะชะงักเมื่อหันกลับไปมอง"ว๊ายย..!!!! พี่เวหาทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า"เธอกรีดร้องเสียงหลงทันทีที่เห็นภาพเบื้องหน้า ก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาปิดตาตัวเองด้วยท่าทางตกใจ ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงจัดราวลูกตำลึงสุกเมื่อเห็นเวหาในสภาพ…"เอ้าก็ออกมาใส่ข้างนอกไง..."น้ำเสียงของเวหายังติดขำ พร้อมกับยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสภาพที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอวเอาไว้ เผยให้เห็นเรือนกายสูงโปร่ง กล้ามเนื้อแน่นเป็นลอนชัดเจนจากการออกกำลังกาย รูปร่างที่ชวนให้สายตาผู้หญิงต้องหยุดมอง...แต่เขายืนอยู่ตรงนี้แบบไม่อายสักนิด รอยยิ้มกวนประสาทแตะที่มุมปากผมอยู่ในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอว เผยให้เห็นกรามเนื้อแน่นๆ รูปร่างสมบูรณ์แบบที่สาวๆ หลายๆ คนอยากจับต้อง..แต่ผมมันคนรักเมียไง..จะให้ใครมาจับสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้...มีแต่เมียคนเดียวเท่านั้นที่จะจับ..จูบ..ลูบ..คลำมันได้"นี่พี่แกล้งเกลใช่ไหม...คนบ้า.." มิเกลพูดเสียงแข็ง ทั้งเขินทั้งหงุดหงิด แต่อีกใจก็รู้สึกวูบวาบแปลกๆ หัวใจเธอเต้นแรงแบบที่เจ้าตัวเองยังรู้สึกได้"หยอกเมียนิดเดียวเอง หน

@กระบี่ ~ วันที่ 2 🏖️เช้าวันใหม่ที่กระบี่ ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า สาดแสงอบอุ่นผ่านม่านสีขาวบางเบาเข้ามาในห้องพักหรูบนชั้นสูงสุดของโรงแรมริมทะเล กลิ่นทะเลจางๆ ลอยปะปนมากับกลิ่นหอมอ่อนของเครื่องหอมภายในห้อง ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นจากเตียงนุ่ม แต่สิ่งแรกที่พบกลับไม่ใช่ใบหน้าเล็กที่ควรจะซุกอยู่ข้างกันผมพลิกตัวอย่างร้อนรน ใจเต้นโครมครามเมื่อพบเพียงรอยยับบนผ้าปูที่นอน และหมอนที่ว่างเปล่า ร่างทั้งร่างของเธอไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว ความคิดแวบแรกที่พุ่งเข้ามาคือ... เธอหนีไปอีกแล้วหรือเปล่า เหมือนคราวก่อนนั้น?ผมลุกพรวดขึ้นจากเตียงโดยไม่ทันนึกถึงสภาพตัวเองที่ยังไม่ได้อาบน้ำ ล้างหน้า หรือแปรงฟัน ความหวาดกลัวและตื่นตระหนกพุ่งสูงจนสมองขาวโพลน"เกล... อยู่ไหนครับ"เสียงตะโกนของผมสะท้อนไปทั่วห้อง ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินทั่วทุกมุมอย่างไร้ทิศทาง มือสั่นเล็กน้อยตอนเปิดประตูห้อง เดินผ่านทางเดินยาวโล่งของโรงแรม หัวใจเต้นกระหน่ำในอก ผมถามพนักงานทุกคนที่เดินผ่าน ไม่มีใครเห็นเธอเลย...จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ผมกลับมาที่ห้องอีกครั้งอย่างหมดแรง ตั้งใจจะอาบน้ำแล้วออกตามหาเธอใหม่ แต่ทันทีที่เปิดประตู..."พี

คำสัญญาที่รับปากไป แม้จะไม่มั่นใจว่าผมจะไม่โทษตัวเองได้จริงหรือไม่ หากได้รู้เรื่องทั้งหมด แต่ผมก็ยินดีจะฟังในทุกคำ ทุกความเจ็บปวดของเธอ มิเกลเริ่มเล่า เสียงของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์ ความเศร้าเคลือบอยู่ในถ้อยคำ ดวงตาที่เคยสวยสดใสกลับเอ่อคลอด้วยหยดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้"เมื่อสามปีที่แล้ว เกลรู้ว่าเกลตั้งท้องวาโยหลังจากเกลออกมาได้ 2 เดือน ตอนนั้นเกลไม่รู้จะทำยังไง มันสิ้นหวังไปหมด เกลไม่กล้าบอกใคร โดยเฉพาะพี่ เกลกลัวว่าพี่จะไม่ยอมรับเขา กลัวว่าพี่จะให้เกลเอาเขาออก เกลกลัวไปหมด "เธอเล่าทุกอย่างอย่างละเอียด น้ำเสียงแผ่วเบา มือที่กุมผมไว้สั่นเล็กน้อย ขณะที่ดวงตาของเธอมองลงต่ำคล้ายจะหลีกเลี่ยงไม่ให้ผมเห็นความปวดร้าวที่ฉายอยู่ในแววตา ผมฟังทุกถ้อยคำด้วยหัวใจที่เหมือนจะแตกสลายทุกวินาที ผมกุมมือเธอไว้แน่นกว่าเดิม อยากจะบอกให้เธอรู้ว่าผมอยู่ตรงนี้กับเธอ ไม่ได้ไปไหนแล้ว"ตอนนั้นเกลคิดแค่ว่าเกลอยากดูแลเขา อยากมีเขาอยู่ในชีวิต เพราะชีวิตของเกลไม่มีใคร ไม่เหลือใครเลยสักคน เกลเหมือนตัวคนเดียว... ""พอเกลตั้งท้องได้ราวๆ ห้าเดือน ก็เกิดภาวะครรภ์เป็นพิษ เป็นภาวะแทรกซ้อนของการตั้งครรภ์ที่เป็นอันตรายมาก