Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ฉันนั่งรถแท็กซี่กลับมาถึงบ้านในเวลาสามทุ่มพอดี ฉันลงจากรถแท็กซี่จ่ายตังค์ให้คนขับ แล้วเดินเข้าบ้านมา เท้าของฉันหยุดชะงักกึกเมื่อเจอกับสายตาใครบางคนที่จ้องมอง ขุนพล: ไปไหนมา ขุนพลกอดอกถามฉันด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบนิ่ง ฉัน: ไปบ้านพ่อ ฉันตอบก่อนจะเดินผ่านหน้าเขาไป หมับ! ขุนพลเดินมาจับแขนฉันไว้ ฉันเลยหันหน้ากลับไปมอง ฉัน: ว่า ขุนพล: กูยังพูดไม่จบ ฉัน: กูหิว ผัดไทซื้อมาให้จะกินไหม ฉันชูกล่องผัดไทที่ซื้อมาให้เขาดู ขุนพล: กิน ฉันกับขุนพลเดินเข้ามาในครัว ฉันให้เขานั่งรอที่โต๊ะส่วนตัวฉันเอาผัดไทมาจัดใส่จาน จัดเสร็จฉันก็ยกทั้งของฉันและของเขาออกมา ฉัน: อะ ฉันยื่นจานผัดไทส่งไปให้เขา เขารับมันไปวางไว้แล้วมองหน้าฉัน ฉัน: อะไร ไม่มีหรอกนะยาพิษอะ ฉันไม่ได้ใจชั่วเหมือนนาย ขุนพล: ก็ไม่ได้ว่าอะไร (ขุนพลว่าพร้อมไหวไหล่เบาๆ) ฉันกับเขานั่งกินผัดไทกันเงียบๆ โดยที่ไม่มีใครพูดอะไร ยอมรับนะคะตอนที่เดินเข้าบ้านมาแล้วเห็นเขายืนกอดอกมองอยู่ด้วยสีหน้าโหดๆ ใจฉันตกลงไปอยู่ตาตุ่มเลย ถึงฉันจะเก่งแค่ไหนแต่กับเขาฉันไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าฉันกลัวเขามากๆ เมื่อฉันกับเขาทานผัดไทเสร็จ

คืนนี้เป็นคืนแรกในรอบหลายวันที่ขุนพลนอนบ้าน เรานอนเตียงเดียวกันนะคะแต่ต่างคนต่างหันหลังให้กัน ฉันไม่คิดแปลกใจว่าทำไมขุนพลถึงรู้ว่าฉันไปดื่มมา แล้วฉันนั่งดื่มกับใคร ฉันรู้ดีค่ะว่าทุกย่างก้าว ทุกการกระทำของฉันมันอยู่ในสายตาของเขาเสมอ แล้วไงคะฉันไม่จำเป็นต้องสนใจ ไม่จำเป็นต้องแคร์ใคร อย่างที่บอกค่ะว่าฉันกับเขาเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ฉันเป็นเพียงคนที่เขาอยากได้ไม่ใช่คนที่เขาอยากรัก ฉันไม่เคยไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขาเลยสักครั้ง เพราะฉะนั้นเขาก็ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายชีวิตของฉันเหมือนกัน ขณะที่ฉันกำลังหลับใหล ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนสวรรค์ เหมือนมีผีเสื้อนับร้อยกำลังบินอยู่ในท้อง ฉันสะดุ้งตัวตกใจอย่างแรง จนต้องลืมตาตื่น ทันทีที่ฉันลืมตาสิ่งแรกที่ฉันมองเห็นคือนายขุนพลกำลังเลียส่วนอ่อนไหวฉันอย่างเมามันส์ ฉัน: อ๊ะ ขุนพล ฉันอยากผลักไสเขานะคะ แต่อารมณ์ทางเพศของฉันที่เขาเป็นคนปลุกอารมณ์ ฉันไม่สามารถหยุดมันได้แล้วค่ะ ตอนนี้ฉันต้องการเขามากๆ ฉัน: อ่าส์ ตัวฉันกระตุกยิกๆ เมื่อฉันแตะขอบสวรรค์ ขุนพลยันตัวลุกขึ้นนั่งแทรกตัวเขามาอยู่กลางหว่างขาฉัน ขุนพลจับท่อนเอ็นของเขา

ตอนนี้ผมอยู่ที่โกดังเก็บสินค้าครับ ระหว่างทางที่ผมนั่งรถกลับบ้าน ไอ้แทนมันโทรมาบอกผมว่าสินค้ามีปัญหาให้ผมรีบไปดูด่วน ผมก็ต้องตีรถไปที่โกดังอีก วันนี้มีแต่เรื่องวุ่นวายเต็มไปหมด มาถึงโกดังไอ้แทนกับไอ้เป้ก็มารออยู่แล้วครับ ผม: เรื่องเหี้ยไรก็ไม่รู้ทั้งวัน ลงจากรถได้ผมก็บ่นใส่หน้าพวกมันเลยครับ ผม: บุหรี่มาดูดดิ ผมเอ่ยปากขอบุหรี่ไอ้แทน มันก็ส่งมาให้ ผมก็จุดดูดทันที แทน: สินค้ารอบนี้จะทำยังไง ผม: กำหนดส่งวันไหน เป้: อีกสองอาทิตย์ ผม: ยังพอมีเวลาผลิตใหม่ เป้: จะเอาไงก็เอาเถอะ อย่าให้มีปัญหาตามหลังมาก็พอกูขี้เกียจเคลียร์ (ไอ้เป้พูดพร้อมดูดบุหรี่แล้วพ่นควันออกมา) ผม: มึงฆ่าคนเป็นชีวิตจิตใจไอ้สัด อย่ามา เป้: เบๆ แทน: ส้นตีน ผม: มีธุระแค่นี้ใช่ปะกูจะได้กลับ แทน: กลับไหนไปตีหรี่ด้วยกันก่อน ผม: ที่บ้านมี ผมพูดพร้อมกระตุกยิ้มบางๆ ให้พวกมันสองคนไปทีหนึ่งก่อนจะเดินหันหลังเดินขึ้นรถมา กะจะกลับบ้านเร็วแล้วนะครับไปๆ มาๆ ถึงบ้านเกือบเย็น ปานนี้คงมีใครขาดใจตายไปแล้ว ผมเดินเข้าบ้านมาก่อนจะขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง ผมเปิดประตูห้องเข้าไปก็เห็นอีแตนกำลังเก็บเ

[เป้] สวัสดีคนอ่านทุกคนผมชื่อเป้เป็นเพื่อนของไอ้ขุนพล ทุกคนอาจจะรู้จักผมมาบ้างแล้วหรือไม่รู้จักเลยนั่นมันก็เรื่องของพวกคุณ พล่ามกันมาเยอะแล้วเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า อย่างที่รู้ๆ กันว่าพวกผมนั่นค้ายา ทำสิ่งผิดกฎหมายมากมาย แล้ววันนี้พวกผมก็มีนัดสำคัญต้องส่งยาล็อตใหญ่ไปยังประเทศเพื่อนบ้าน แผนการ และการเดินทางทั้งหมดให้ย้อนไปอ่านอีพีก่อนหน้านะครับ ซึ่งการเดินทางส่งยาครั้งนี้ผมเป็นคนนำขบวนรถส่งยาไปยังจุดหมายปลายทาง โดยการค้นส่งครั้งนี้ผ่านพ้นลุล่วงไปด้วยดีไม่มีอุปสรรคอะไรมาขีดขวาง แม้กระทั่งตำรวจเอง ตำรวจไม่ได้โง่ครับแต่อย่าลืมว่าตำรวจเรามันมีสองด้าน ด้านดีและด้านเลวโยนเศษเงินให้มันนิดหน่อยพวกมันก็ยอมเป็นสายให้พวกผมแล้วครับ ผมกลับมาจุดนัดพบจุดแรกที่พวกผมมารวมตัวกัน ผมเห็นไอ้ดำลูกน้องของไอ้ขุนกำลังทำแผลให้ลูกน้องคนอื่นๆ อยู่ ผมเลยรีบเดินเข้าไปหามัน ผม: เกิดอะไรขึ้น ไอ้ขุนล่ะไอ้ขุนไปไหน ไอ้ดำ: เสี่ยจัดการอยู่กับพวกไอ้ศรครับ เสี่ยให้ผมพาไอ้พวกนี้หนีมาก่อน ผมเป็นห่วงเสี่ย เสี่ยเป้ไปช่วยเสี่ยทีนะครับ ไอ้ดำบอกผมด้วยท่าทางและน้ำเสียงร้อนรน ผม: ไอ้แทนล่ะ ไอ้ดำ: เสี่ยแทนยังไม่ก

ฉันนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟของโรงพยาบาลเกือบสองชั่วโมงกับชาเชียวหนึ่งแก้ว ฉันเรียกพนักงานมาคิดตังค์ ฉันยื่นตังค์ค่ากาแฟให้พนักงานก็เดินออกจากร้านมา ฉันเดินขึ้นตึกไปยังห้องพักผู้ป่วยที่ขุนพลพักอยู่ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดตัวเองลึกๆ ก่อนจะเอามือไปจับลูกบิดประตู แล้วเปิดเข้าไปด้านใน ทันทีที่ฉันเปิดประตูและก้าวขาเข้าห้องมา ทุกสายตาที่อยู่ด้านในก็หันมามองหน้าฉันกันหมด ฉันมองไปยังขุนพลที่ตอนนี้ลืมตาตื่นขึ้นมา และเขาก็กำลังมองหน้าฉันเหมือนกัน ฉัน: อ..เอ่อ ขุนพล: ไปไหนมา ขุนพลเอ่ยปากถามฉัน สายตาของเขาก็จดจ่อจ้องมองมายังใบหน้าของฉัน ฉัน: ฉันไปดื่มกาแฟมา ขุนพล: สองชั่วโมง ฉัน: อืม ฉันตอบขุนพลกลับไปด้วยน้ำเสียงที่มันเบามากๆ แทบจะไม่ได้ยินเสียงของฉันเลยด้วยซ้ำ ฉันตวัดหางตาของตัวเองไปมองยังร่างของชบา ก็เห็นว่าเธอยืนเคียงข้างอยู่กับผู้ชายอีกคน ซึ่งฉันไม่คุ้นหน้าเขาเลย ขุนพล: ยืนทำเหี้ยอะไรทำไมมึงไม่ไปนั่ง ฉันยู่ปากเล็กน้อยไปทางขุนพลก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา ฉันหยิบหนังสือพิมพ์ที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาอ่าน ' เจ้าหน้าที่ป่าไม้ได้ออกไปสำรวจป่า เมื่อกลางดึกของคืน XX เวลาประมาณ XXXX แต่ต